Czarownica z Portobello

Kiedy nienawiść każe się człowiekowi rozwijać, staje się ona jedną z wielu form miłości.

Różnica między mistrzem a uczniem jest tylko jedna: pierwszy boi się odrobinę mniej niż drugi.

Przeklęci niech będą ci, którzy nie tańczą i przeszkadzają tańczyć innym!

Kto chce uwięzić miłość, musi odciąć karmiące ją źródło, a wówczas zmieni ją w sadzawkę pełną brudnej, cuchnącej wody.

[...] samotność nie jest naszym przeznaczeniem, a samych siebie poznajemy tylko wtedy, kiedy możemy się przejrzeć w oczach innych ludzi.

Ile dasz, tyle otrzymasz, czasem z najbardziej niespodziewanej strony.

Wiedzieć, że jest się zdolnym do miłości, to wystarczająco dużo.

Zmiany zachodzą tylko wtedy, gdy idziemy pod prąd, kiedy robimy coś całkowicie wbrew wszystkiemu, do czego przywykliśmy.

W tańcu możesz sobie pozwolić na luksus bycia sobą.

Bieda może unieszczęśliwiać, ale pieniądze szczęścia nie gwarantują.

[...] miłość trzeba budować, odkryć ją to za mało.

Kiedy dochodzimy do wprawy, nie musimy zastanawiać się więcej nad każdym ruchem, bo staje się on jakby częścią nas. Jednak zanim osiągniemy ten stan, musimy ciągle ćwiczyć i powtarzać.

[...] mistrz nie jest kimś, kto czegoś uczy; mistrz to ktoś, kto zachęca ucznia do dołożenia wszelkich starań, aby odkrył to, o czym już wie.

Podczas każdego tańca, któremu oddajemy się z radością, umysł traci swoją zdolność kontroli, a ciałem zaczyna kierować serce.

[...] tancerze klasyczni stają na czubkach palców, żeby równocześnie dotykać ziemi i sięgać nieba.

[...] uczucie samotności potężnieje, kiedy próbujemy mu się sprzeciwiać, a słabnie, kiedy najzwyczajniej w świecie je ignorujemy.

O tańcu nie da się pisać [...] taniec trzeba tańczyć.

Nie da się zmierzyć miłości, tak jak mierzy się długość drogi lub wysokości budynku.

[...] wielkość Boga objawia się w rzeczach prostych.

Miałem świadomość, że przeżywam coś niezapomnianego - jedną z tych magicznych chwil, które jesteśmy w stanie zrozumieć dopiero wtedy, gdy już miną.

[...] często najlepszy sposób, by dowiedzieć się kim jesteśmy, to zobaczyć, jak widzą nas inni.

Jeżeli istnieje jakiekolwiek pocieszenie w tragedii , jaką jest utrata ukochanej osoby, może nim być jedynie zawsze potrzebna nadzieja, że być może tak było lepiej.