Cytaty o matce

Charakterystyczną cechą współczesnej psychologii jest kojarzenie wszystkiego, co się da, z matką. Zarówno Freud, jak i Jung byli maminsynkami, a nasza psychologia od nich się wywodzi.

[...] jestem już zmęczona błaganiem Boga o to, żeby obalili mojego syna, bo żyć w pałacu prezydenckim to tak, jakby mieć cały czas zapalone światło [...].

Jestem jej matką, a więc osobą, która zna ją mniej niż ktokolwiek inny.

Matka nie lubiła do mnie przyjeżdżać. Wolała lato w mieście. Kilka razy spędzała tu wakacje. Przywiozła książki. Leżała w sadzie i czytała. Nie chodziła nad rzekę, do lasu, wolała opisy przyrody.

[...] matka nie była moim wymysłem ani wynalazkiem sióstr, a jednak wciąż od nowa wyobrażałem ją sobie i zarazem odrzucałem.

Wszyscy obawialiśmy się jej trochę, kiedy milczała, ale znów przekonywała śpiewnym, rozmarzonym głosem, że to ona lęka się odrobinę nas, więc dlatego milczy.

[...] często zamyślała się głęboko, ale kiedy pytaliśmy, o czym tak duma, zawsze zapewniała uroczyście, że nie myślała o niczym.

Dzieci... wysypały się ze mnie jak ziarna z makówki.

Kiedy rodziła kolejne dzieci, za każdym razem zastanawiała się, czy starczy jej miłości, rozumiała bowiem miłość jako zapas energii, którą obdarza się innych. Ten zapas był ograniczony i trzeba go było dzielić na coraz mniejsze części, i jeszcze trochę zostawić dla siebie.

Podobno macierzyństwo przychodzi instynktownie. Moim zdaniem to kłamstwo. Ale wystarczy powtarzać je odpowiednio długo, a wszystkie kobiety są w stanie uznać je za prawdę, są w stanie zaopiekować się tym wierzgającym, płaczącym stworzeniem, które z nich wyszło.