Cytaty o cierpliwości

Cierpliwych - fala wynosi, gwałtownych - pogrąża.

Najwyższe drzewa wyrastają z najmniejszych nasion. Pamiętaj o tym i bądź cierpliwa.

Wyczekuj. Bądź cierpliwy. Burze przeminą. Nadejdzie wiosna. Zrodzą się w tobie nowe uczucia, i będą to uczucia pozytywne. Wyczekuj ich z nastawieniem afirmatywnym, wznosząc do Boga modły o przywrócenie ci sił.

Najbardziej efektywnym i najzdrowszym sposobem na zmienienie swojego życia jest działanie powoli.

Zaufać, to siać, ale nie dłubać co chwilę w ziemi, żeby sprawdzić, czy coś rośnie. Siać i nie kolorować liści, żeby szybciej przyszła jesień. Siać i zostawić owoce Najlepszemu Scenarzyście Świata. I przyjąć, że być może nigdy nie doczekam plonów. Że moja praca, mój czas, moje pieniądze, moja nadzieja być może w żaden sposób się nie zwrócą.

To nie te przykre, dramatyczne nieraz sytuacje ani tych przykrych, dramatycznie nieraz utrudniających mi życie ludzi ma Jezus uleczyć. Kiedy Go proszę o pomoc, nie jest lekarzem „tych innych”. Jest moim lekarzem. I sam wie najlepiej, czego i ile czasu mi potrzeba, żeby mnie uzdrowić.

Nie mogę cię zacząć całować, bo to prowadzi do następnej rzeczy, która z kolei prowadzi do następnej rzeczy, i ani się obejrzymy, jak skończą nam się wszystkie pierwsze razy. Nie chcesz, żeby to trochę dłużej trwało?

Kiedy maharadża Dhruva medytował o postaci Viṣṇu znajdującej się wewnątrz serca, postać ta nagle zniknęła. Otworzywszy oczy, ujrzał Viṣṇu przed sobą. Powinniśmy zawsze myśleć o Kṛṣṇie tak jak maharadża Dhruva, a po osiągnięciu doskonałości ujrzymy Kṛṣṇę twarzą w twarz. Oto właściwa metoda. Czekajmy cierpliwie na odpowiedni moment i nie zniechęcajmy się, jeśli nie ujrzymy Pana natychmiast. Dziewczyna, która oczekuje dziecka zaraz po ślubie, dozna rozczarowania. Nie oczekujmy zatem, że od razu po przyłączeniu się do ruchu świadomości Kṛṣṇy zobaczymy Kṛṣṇę. Musimy jednak głęboko wierzyć, że ten moment kiedyś nastąpi, jak to było w przypadku Kuntīdevī. Co do tego nie ma żadnych wątpliwości.

– Chciałem kłuć żelazo, póki gorące. Każdy dzień był mi na wagę złota! (…)

– Bolesławie, a czy ty kiedyś byłeś w kuźni?(…)

– Byłem.

– A patrzyłeś, jak się kłuje podkowy czy miecze?

– Nie pamiętam …

– Bo jak się kuje podkowy, to od razu, z jednego kawałka. Nagrzewa się, wygina, chwila machania młotem i jest. A jak ma powstać miecz, to kowal kuje, kuje, a potem chłodzi żelazo. I później znów kuje, kuje i chłodzi. I tak po wielokroć.

Niektórych rzeczy po prostu się nie wie i nie ma żadnej możliwości, by to zmienić. Poza czekaniem.

Cierpliwość, podobnie jak zemsta, jest potrawą, którą się spożywa na zimno.

Koncentracja idzie w parze z cierpliwością, z umiejętnością czekania. Chodzi o odczytywanie świata jak książki, zespolenie się z nim. Czucie go w kościach i interpretowanie jego sygnałów aż do znalezienia chwili, jedynej, kiedy można skutecznie uderzyć. Oto istota zabójstwa.