Cytaty o duchowości

87 cytatów · 40 autorów

Cytaty

  1. Jak dobrze przez moment nie istnieć istnieniem swoim przyziemnym, zlać się z kosmiczną mocą trwania na posterunku wieczności. Dać się temu uczuciu wchłonąć. W niebo wznoszą się tylko byty lekkie.

    s. 14

  2. Kiedy naprawdę żyjesz chwilą obecną – pracujesz, myślisz, jesteś zagubiony, pochłonięty czymś, na czym ci bardzo zależy – wtedy żyjesz duchowo.

  3. Heroiczna pustynia narzucała wyniszczające posty. Dziś walka toczy się na innym froncie. Człowiek nie potrzebuje dodatkowego bólu: włosiennica, biczowanie mogłoby go niepotrzebnie załamać. Umartwianie polegać będzie raczej na wyzwoleniu się od wszelkiej potrzeby pośpiechu, hałasu, środków podniecających, alkoholu.

    s. 229

  4. Umiejętność uśmiechania się w obliczu przeciwności losu od dawna uważa się za miarę inteligencji duchowej.

  5. Pewna piękna historia o Śrīla Sanātanie Gosvāmīm opowiada, że zostawił on na stercie śmieci kamień filozoficzny. Jakiś biedak wziął go sobie, ale później zaczął się zastanawiać, dlaczego tak drogocenna rzecz leżała na śmietniku i poprosił Sanātanę o to, co ma najcenniejszego. Wówczas Sanātana dał mu święte imię Pana. Akiñcana znaczy „ten, kto nie ma nic materialnego do zaoferowania”. Prawdziwy bhakta, mahātmā, nie daje nikomu nic materialnego, gdyż sam porzucił już takie rzeczy. Może jednak dać to, co najcenniejsze, czyli Boga, Najwyższą Osobę, ponieważ Bóg stanowi wyłączną własność prawdziwego bhakty.

    s. 66

  6. Wszystko zaczyna się od ducha; w głębi duszy kilku osób, w życiu owego νους – które, jak mówi Arystoteles, niczym nie jest w swej objętości, niczym w swej masie – w nim to ukształtowały się wszystkie wielkie zdarzenia współczesnych dziejów.

  7. Dziwne: jeśki kiedykolwiek w życiu miałam prawo czuć się osamotniona, to właśnie wtedy. Ale poczucie osamotnienia mnie opuściło. Miałam wrażenie, że obok mnie w celi jest jakaś siła – nie osoba, lecz właśnie siła – i czułam, że istnieje inny świat, inny wymiar, który będzie nade mną czuwał. Nie mówię o żadnym miejscu, do którego miałam trafić, nie o to chodziło. Myślałam raczej: „To nie jest jedyny świat, to tylko jeden aspekt całości, nie wyobrażaj sobie, że nie ma nic poza nim”.

  8. (…) to, co nazywasz ciałem, nie jest rzeczywiste, bo nierzeczywista jest materia, ona jest przecież tylko falą, co udowodnili już nawet fizycy zajmujący się mechaniką kwantową, dlatego również twoje ciało nie jest tobą, jest tylko hologramem twojej wewnętrznej istoty, która nie może ani umrzeć, ani się narodzić i ta istota zawsze jest związana z wiecznym istnieniem, nie można więc odejść do krainy wiecznego istnienia, gdyż w niej jest się zawsze

    s. 81

  9. Duch panuje nad materią.

  10. (…) duchowość chrześcijańska niezwykle wysoko ceni modlitwę, rozumianą jako rozmowa z Bogiem. Bez dobrej modlitwy duchowość staje się narcystyczna, cieszy się sobą i lubuje w sobie oraz w tym, co subiektywnie uważa za swój wewnętrzny, duchowy rozwój.

    s. 344

  11. Mistykami nazywamy ludzi mających przeżycia osobliwego rodzaju, zwane ekstazą mistyczną. W tych przeżyciach doznają oni olśnienia, w którym (nie na drodze rozumowania ani skrupulatnej obserwacji) uzyskują subiektywną pewność, najczęściej pewność istnienia bóstwa, przeżywają jak gdyby naoczne, bezpośrednie z nim obcowanie, otrzymują bezpośrednio od niego pouczenia, przestrogi i nakazy. Ludzie posiadający podobne przeżycia nie dadzą sobie wyperswadować zdobytej w stanie ekstazy pewności żadnymi argumentami, a tym mniej lekceważącym osądem ich wiary ze strony racjonalistów. Zbyt wielka jest dla nich ta pewność i zbyt wielką cenę ma dla nich ta pełnia życia, te nowe horyzonty, to nowe na świat spojrzenie, które dzięki niej uzyskują.

    s. 74

  12. Codzienne życie pełne jest małych światełek, które nie pozwalają nam dostrzec wielkiego światła.