Cytaty o egoizmie

Myślę, że w życiu można wyznaczyć bardzo dokładną granicę między młodością i starością. Młodość kończy się wraz z egoizmem, podeszły wiek zaczyna się jednocześnie z życiem dla innych.

Zawsze kierujemy się egoistyczną motywacją. Jakże więc praktykować myśli o zysku, bez żądań i oczekiwań wobec wszystkiego, co robimy? Jakże często na przykład dając coś, nie dajemy tego naprawdę, albowiem natychmiast żądamy czegoś w zamian?

Źli ludzie pragną, byśmy byli dla nich lustrem, odbiciem ich myśli, zachowań, przekonań. Gdy przestajemy spełniać tę funkcję, ich podejście do nas zmienia się diametralnie.

Tylko egoiści drżą ze strachu przed własną śmiercią. Inni drżą z obawy o tych, których zostawiają.

Załóżmy, że robimy dobro w sposób tak naturalny, niemalże odruchowy, jak oddychamy. Jeśli wstrzymamy oddech, odczujemy dyskomfort w postaci duszności. Chcę przez to powiedzieć, że w nawet najbardziej bezinteresownym robieniu dobra jest pewien pierwiastek egoistyczny w postaci oczekiwanej lub nieoczekiwanej gratyfikacji.

Uwielbiam was, ślepcy losu. Niepomni otaczającej was realności. Don Kichoci miłości. Jakże skupieni na sobie i swoim oddaniu samym sobie. Bez przyrzekania i ślubowania, bez składania sakramentów miłości, bez świadków przysięgania związku nierozerwalnego. Nie potrzebujecie tego. Wystarczycie sami sobie, pozostając w oczekiwaniu na uśmiech szczęścia na swój widok.

Miłość polega na tym, aby chcieć dla kogoś radości i ubogacenia kosztem przyjęcia jego bólu, a poza tym o sobie nie myśleć. Im mniej będziesz myśleć o sobie, a więcej o czyimś dobru, tym więcej zyska twoja dusza. Stokrotnie wynagradzam taką duszę.

Potrzebna jest miłość we wszystkim, co czynicie. Wszelkie działania, wysiłki, czy dociekania intelektualne bez miłości są pustym szamotaniem się dla własnego egoizmu lub urojeń.

Wszelkie ćwiczenia, trudy i umartwienia podejmowane dla tzw. własnej doskonałości mogą być super egoizmem, jeśli nie mają na celu wspomaganie bliźnich w drodze do Boga. Mogą być nawet grzeszne, jeśli powodują poczucie wyższości nad ludźmi słabymi i żyjącymi grzechem świata.

Tak często myślisz o twoim samopoczuciu, a tak rzadko zastanawiasz się nad tym, jak Ja się czuję w duszach ludzkich i w twojej duszy: czego pragnę i oczekuję od ciebie, co może przynieśc Mi ulgę i radość.

Kochać Chrystusa trzeba w ludziach, bo On tam jest spragniony miłości.

Nie w abstrakcyjnych wyobrażeniach, lecz w konkretnych osobach, które znam i spotykam, zwłaszcza tych, w których brak miłości.

Na człowieka trzeba spoglądać nie z pozycji własnego egoizmu i roszczeń, lecz z pozycji Jezusa, który w nim jest, z nim się identyfikuje i cierpi, nie będąc kochanym lub nawet zauważonym.

Wszystko, co w twoim obcowaniu z ludźmi rani ich, co jest przyczyną ich smutku, cierpienia i łez, jest twoim upadkiem – o ileż większym, jeśli w swoim zaślepieniu pychą i egoizmem niedostrzeżonym.