Cytaty o strachu

Lęk karmi się samym sobą [...].

[...] noc posiada tę magiczną moc nadawania cech nieodwracalności i monstrualności nawet najmniejszym rzeczom [...].

Strachy. Co za luksus dla wyobraźni.

Czyż nie byłoby wspaniale nie bać się? Brak lęku jest największym z darów! Kiedy naprawdę osiągniesz to, wtedy strach znika, nic cię nie może zranić ani zniszczyć. Nic nie może odebrać życia, ponieważ jest ono nie narodzone i dlatego nieśmiertelne. Reszta jest snem.

Wolność od lęku jest największym darem. Dlatego praktykujemy: aby uwolnić się od lęku, aby spojrzeć głęboko w problem życia i śmierci. Aby uwolnić się od lęku, aby spojrzeć głęboko w problem życia i śmierci. Aby uwolnić się od lęku umierania i od lęku życia, lęku działania i lęku niedziałania. Boimy się działać i boimy się nie działać, boimy się nic nie robić, ale też boimy się robić coś z całego serca.

Czymże jest związek, jeśli nie stopieniem się w jedno z partnerem dzięki uprzedniemu rozpuszczeniu się, powrotowi do pierwotnego stanu naszej natury? A jednak najbardziej bronimy się przed rozpuszczeniem i stopieniem z inną osobą! Czego się boimy? Że ktoś nas obrazi, wykorzysta? Boże... uchowaj!

Tkwi w nas silny lęk przed wolnością. Nazywamy ją chaosem lub anarchią i same te słowa budzą strach.

Ciężko być kreatywnym, kiedy patrzysz na psychopatę z pochodnią w ręku i żądzą zadania cierpienia w oczach.

Strach okazał się silniejszy od trzeźwej kalkulacji.

O świcie zaczęły latać myśliwce. Słyszałam, jak kołują nad naszymi głowami, rozdzierając poranne powietrze hukiem. Wiedziałam, że ze statystycznego punktu widzenia musielibyśmy mieć sporego pecha, żeby oberwać bezpośrednio, ale logika przynosiła mi niewiele pocieszenia. Ta bomba miała gdzieś i kiedyś spaść. Samo zagrożenie nią okazało się bronią psychologiczną niemal tak potężną, jak jej niszczycielska moc.

Poczułem skurcz w żołądku, gdy Kurpanik przerwał konwersację i podszedł do nas. Jego wysokie buty zaskrzypiały na śniegu. Mruknął coś do kapo, ale nie dosłyszałem co. Zaczynała się kolejna selekcja i wiedziałem, że każdy z nas zadawał sobie to samo pytanie: czego oni chcą? Rosła w nas panika, ale nikt się nie ruszył. Złamanie szeregu oznaczało kulkę. W świecie Auschwitz to jedno było niezmienne i jasne. Łamiesz zasady – nie żyjesz. Proste jak drut. Wszystko poza tym podlegało jakiejś niezrozumiałej selekcji.

Nie wiem, czy nie skończę życia jako osoba z demencją, czego potwornie się boję, bo przeraża mnie wizja wspomnień sprzed tranzycji wypierających to, kim naprawdę jestem. Potem sobie jednak przypominam, że pół życia byłam przekonana, że nie dożyję trzydziestki. Poczekaj, mówiłam sobie. Poczekaj i zobacz, może coś się jeszcze zmieni. Może kiedyś będziesz normalna albo chociaż mniej zjebana.