Cytaty o strachu

Strachy. Co za luksus dla wyobraźni.

Lepiej żyć w strachu niż nieustającym niezadowoleniu. Lepiej mierzyć się z tą nową ścieżką, niż dalej powolnie maszerować drogą, którą dla niej wybrano.

Ludzka wyobraźnia zawsze jest najgorszym oprawcą.

Staję przed lękiem, wytresowany, że muszę stanąć z nim twarzą w twarz, znaleźć jego źródło, zmierzyć się z nim – albo przejść przez lęk, przepracować go, pokonać. Lata w pracowni psychologicznej nauczyły mnie, że lęk obok złości, smutku i radości jest podstawową emocją, że jest potrzebny, o ile nie przekracza tak zwanej normy. A jeśli przekracza, trzeba wyrazić stłumiony lęk w bezpiecznej przestrzeni i przy zaufanej osobie, wtedy się zmniejszy. Ale nie zniknie, bo jest w nas wpisany. Z drugiej strony jest nowomowa psychologiczno-coachingowa, która głosi akceptację siebie jako wyjątkowej osoby. Uznać, że rodzice są odpowiedzialni za to, kim jestem, wskazać winnych, wybaczyć, spojrzeć w lustro z miłością, powtarzać afirmacje typu „kocham siebie” „jestem zwycięzcą”. Jest również trzecia strona, skonstruowana z ironii intelektualistów i cyników. Zaprzeczyć lękowi, przeszłości i temu, co czuję, kpić z duchowości, wyśmiać porażki i tych, którzy popełniają błędy, ukryć pogardę do siebie przez obdarowywanie nią innych, krytykować, być złośliwym i zabawnym, opowiadać anegdoty o ataku paniki. Lęk traci twarze. Mogę mu ją nadać, ale za każdym razem będzie to maska upiora, zwanego w zachodniej kulturze urojeniem. Bawię się z lękiem.

Strach może wywołać wiele zjaw. (…) – ale przede wszystkim powoduje wyrzuty sumienia.

Żaden horror tak nie przeraża jak ten, którego nie widzimy, ale jesteśmy w stanie sobie wyobrazić.

Prawdziwe poczucie niebezpieczeństwa jest jak błysk: trwa tak krótko, że ledwie zdąży się przedostać do tej części umysłu, którą rządzi świadomość.

Czasami rzeczy, których się najmniej spodziewamy, dzieją się na oczach wszystkich (…) ale nie widzimy ich właśnie dlatego, że obawiamy się je zobaczyć.

Straszne rzeczy tak naprawdę nie są takie jak na filmie. Nie są fascynujące. Tylko przerażające i brudne. Przede wszystkim nie można ich wyłączyć.

Ignorujemy zwiastuny, widzimy tylko to, co chcemy zobaczyć (…) W większym lub mniejszym stopniu dotyczy to nas wszystkich, ponieważ taka jest kondycja ludzka. (…) Nikt nie chce żyć z obsesją, zdominowany przez strach lub paranoję…

Duchy z wyobraźni mogą przestraszyć tak samo jak prawdziwe, dobrze to wiem.

Zmarłych się nie boję. W odróżnieniu od żywych ludzi, jak wiem z doświadczenia, nie mogą nic człowiekowi zrobić.