Cytaty o rodzinie

[...] dom to miejsce, w którym po prostu muszą cię przyjąć, gdy tam pojedziesz. To także miejsce, od którego zaczynasz, a jeśli należysz do szczęśliwców, to również tam kończysz.

Osobiście nigdy nie spotkałam ćpuna, który wywodziłby się z dobrego domu - z bogatej rodziny tak, z ładnej willi tak, ale nigdy z dobrego domu;

Rodziny są wielkimi mordercami twórczego impulsu, szczególnie mężowie. Starsi bracia szydzą z młodszych braci i zabijają go. Jest takie amerykańskie hobby znane jako „żartowanie”, w wyniku którego każdy wstydzi się i jest wściekły, że nie okazuje najmniejszego entuzjazmu, pasji lub szczerych uczuć do czegokolwiek.

Całymi latami usprawiedliwiałem mamę. Próbowałem pomagać jej w walce z lekomanią, czytałem te durne książki o uzależnieniach, chodziłem na spotkania anonimowych narkomanów. Bez słowa skargi znosiłem kolejnych „tatusiów”, którzy za każdym razem odchodzili, zostawiając we mnie pustkę i nieufność do facetów. Zgodziłem się wsiąść do jej samochodu tego dnia, kiedy zagroziła, że mnie zabije, a potem stanąłem przed sędzią i kłamałem, żeby tylko mama nie poszła do więzienia.

Tam, gdzie chodzi o naszych najbliższych, najtrudniej jest chyba zaufać i puścić…

Gniewamy się na dzieci także w związku z wszystkimi napięciami i frustracjami, jakie działają na nas z innych zupełnie kierunków. Dla przykładu przypomnę znany dowcip rysunkowy, rzeczywiście z życia wzięty: ojciec przychodzi do domu w stanie rozdrażnienia z powodu kłopotów w pracy; krytykuje żonę, która po chwili ruga starszego syna za coś, na co normalnie nie reaguje, a ten z kolei idzie wyładować się na młodszej siostrzyczce.

Być może jednym z problemów naszego bogatego, współczesnego społeczeństwa jest to, że mieszkamy w zdecydowanie za dużych domach. Masa dzieci posiada własny pokój. W tak dużych domach jest zbyt łatwo uciec od reszty domowników. W ten sposób adaptujemy się do funkcjonowania na własnych zasadach, ale tracimy umiejętności socjalne pozwalające żyć z innymi ludźmi.

Więź uczuciowa oparta na materialnym pokrewieństwie jest więzią māyi, ponieważ związki ciał i umysłów tworzą się pod wpływem energii zewnętrznej. Prawdziwe związki to związki dusz oparte na związku z Najwyższą Duszą. Kuntīdevī mówiąc o chęci zerwania więzi rodzinnych, miała na myśli zerwanie „więzi skóry”. Owa „więź skóry” jest przyczyną materialnej niewoli, ale więź dusz przynosi wyzwolenie. Związek duszy z duszą można ustanowić za pośrednictwem Nadduszy. Patrzeć w ciemności nie znaczy jeszcze widzieć, natomiast w świetle słońca widzimy i słońce, i wszystko to, czego nie widzieliśmy w ciemności. Tak właśnie jest ze służbą oddania.

Czysty bhakta wstydzi się prosić Pana o cokolwiek dla siebie. Kto jednak ma rodzinę, ten z powodu przywiązania do niej bywa czasami zmuszony prosić Pana o łaskę.

Czysty bhakta zrywa krępujący go węzeł uczuć rodzinnych i rozciąga swą działalność w służbie oddania na wszystkie pogrążone w zapomnieniu dusze. Typowym przykładem jest sześciu Gosvāmīch, zwolenników pana Caitanyi. Chociaż należeli do najbardziej światłych i bogatych arystokratycznych rodzin, dla dobra ogółu porzucili wygodne domy i zostali żebrzącymi mnichami. Zerwanie z przywiązaniem do rodziny pozwala poszerzyć pole działania. Bez tego nikt nie może zostać braminem, królem, przywódcą społecznym ani bhaktą Pana. Najwyższy Pan Rāmacandra pokazał to na własnym przykładzie, gdy zerwał więź miłości z ukochaną żoną, chcąc w ten sposób zademonstrować cechy wzorowego króla.

Bóg bez wątpienia sprawił, że nieustająca pamięć o moich najbliższych dodała mi otuchy, straszliwe bowiem próby, jakie przechodziłem, tylko zwiększyły we mnie wolę zrzucenia nikczemnego jarzma.

Chcesz poznać prawdziwą definicję triumfu nadziei nad rzeczywistością? (…) Zaplanuj rodzinną wycieczkę.