Cytaty o tożsamości

Z tego, kim człowiek chce być, zawsze można wywnioskować, kim jest.

[...] ludzie nie są zdolni stwierdzić, kim są, jeśli nie mogą wykazać, że są czymś innym [...].

Jakież to męczące ciągle być sobą! Wręcz niedopuszczalne!

Dobrze znać język rosyjski, zakończył nauczyciel, ale Tadżyk musi znać również swój język. Wypiliśmy toast za wszystkie języki świata.

Mówiąc najprościej, nauka nie potwierdza istnienia wyłącznie dwóch płci. Choć „natura” bywa narzędziem używanym w obronie binarnego podziału, jak na ironię to właśnie ona stanowi argument na poparcie tezy, że płeć to spektrum zawierające wiele różnych kategorii. Zacznijmy od tego, że jedno na sto niemowląt najzwyczajniej w świecie nie wpisuje się w męsko-żeński podział. Często nazywane interpłciowymi, osoby te pod względem anatomii, poziomu hormonów oraz chromosomów nie są ani płci męskiej, ani żeńskiej.

Dążąc po omacku do odnalezienia swej tożsamości nastolatki przybierają rozmaite pozy: marzyciela, kosmopolity, cynika, bojownika straconej sprawy, ascety.

Być może główny grzech pewnej odmiany wychowania chrześcijańskiego polega na tym, że nauczyliśmy ludzi, co mają robić, a zapomnieliśmy im powiedzieć, kim są.

Nie przejmuj się, ten świat ciągle

daje ci wielką szansę heroicznej walki

o zachowanie siebie samego

Chociaż to duże miasto, Żydzi Białegostoku posługiwali się wyłącznie językiem jidysz. Obca im była snobistyczna asymilacja i każda inna. Dla tutejszych Żydów nie istniała kwestia języka. To jidysz był językiem żydowskich tkaczy i żydowskiej inteligencji. Językiem ulicy i salonu, kawiarni i szkoły. Białostocki Żyd nie mógł się nadziwić, słysząc, że w innych dużych miastach w Polsce w pewnych żydowskich kręgach rozmawia się po polsku, a żydowski jest rzeczą wstydliwą. W Białymstoku nawet słońce świeciło po żydowsku…

Może zabrzmi to kontrowersyjnie, ale sądzę, że pod koniec XIX i w pierwszej połowie XX wieku decydującą rolę w kształtowaniu poczucia żydowskiej tożsamości przejęły od religii rozwijająca się i coraz bogatsza literatura w jidysz oraz bujne życie teatralne w tym języku.

Ostatecznie każdy człowiek ma swojego dybuka. Może nie każdy zdaje sobie z tego sprawę, ale wszyscy go mamy: w sobie, obok siebie…

Żyć z dybukiem nie jest łatwo. Ale jeszcze trudniej bez niego.

Osobiście kwalifikowałbym siebie do kategorii zbliżonej do Żyd kulturowy, chociaż brzmi to może nieco komicznie. Jeden z mądrych rabinów kopenhaskich nazywa mnie i mnie podobnych, a tych jest większość w Danii, kultur-jøde, Żydem kulturowym, nie uważając tego za krytykę, stwierdzając po prostu fakt.