Cytaty o przemijaniu
37 cytatów · 21 autorów
Cytaty
Nic szybciej nie postarza człowieka niż częste myślenie o tym, że się starzeje.
59 · s. 47
Zastanawiając się nad przyczynami rozmaitych zjawisk historycznych, często bywamy skłonni lekceważyć dwa czynniki o wielkim znaczeniu, mianowicie przemijanie czasu oraz skutki zbiorowych przeżyć. Granice i ustrój, materialne warunki bytu mogą trwać niezmiennie, a społeczeństwo przeobrazić się gruntownie dzięki razem przebytym nowym doświadczeniom. Natura człowieka jest ogromnie plastyczna, warunki zewnętrzne żłobią w niej trwałe ślady w postaci nawyków, czułości na jedne podniety, odporności wobec innych. Jeśli w przyrodzie nic nie ginie, to tym bardziej w stosunkach międzyludzkich.
Świat jest jednością, a zarazem jest tak różnorodny, piękno możliwe jest tylko w przemijaniu, łaski zaznać może tylko grzesznik [...].
Poprawa · s. 111
Na brzegu basenu leżał zwiędły liść, musiał wpaść przez okno, mały listek z drzewa, którego nazwy sobie nie przypominam, patrzę na niego, napawam się tym tak osobliwym znakiem przemijalności, która przejmuje nas grozą, a bez której wszak nie byłoby piękna.
Porządek dnia · s. 29
Wszystko może zniknąć w jednej chwili, a szczególnie szczęście i zdrowie, ale im bardziej potrafisz przyjąć to z kamienną twarzą lub im więcej jesteś zdolny dać światu, by pozostało przy tobie, gdy już odejdziesz, tym lepiej.
s. 49
[...] coś mija, żeby zrobić miejsce nowemu.
s. 249
Dom, jak zazwyczaj dzieci i dzieła nowej epoki, szybko się zużył, postarzał.
Pomyłka, 3 · s. 79
Wszyscy chcieli pełnego oddania, całego człowieka, praca, chorzy, rodzina. A życie było krótkie. Czasem, w godzinach zmęczenia, ze zdziwieniem obserwował, jak bardzo się już roztrwoniło, jak bardzo przeleciało życie.
Nagłe wezwanie, 2 · s. 10
Na chwilę tu jestem i tylko na chwilę:
co dalsze przeoczę, a resztę pomylę."Urodziny" · s. 19
Ostatecznie dzisiejsze pisma wyścielą jutrzejsze kubły na śmieci.
Niech mi pani powie, że ja śnię! · s. 246
No, i tych akacji szkoda. Żal za gardło ściskał, gdy się takie stare drzewa waliły pod piłami jak patyki. Człowiek się urodził z nimi, rósł z nimi, to myślał, że i umrze z nimi.
Rozdział II Droga · s. 55
Wraz z ostatnim egzemplarzem odchodzi cała kategoria rzeczy. Znika, gasi za sobą światło.
s. 30



















