Cytaty
Tkwimy wszyscy w otchłani piekła, w którym każda chwila jest cudem.
Człowiek nie interesowałby się innymi ludźmi, gdyby nie nadzieja, że trafi kiedyś na kogoś jeszcze bardziej zacukanego niż on sam.
Starość może stać się znośna dzięki przyjemności, z jaką obserwujemy odchodzenie po kolei tych, którzy zapewne w nas wierzyli, a których nie będziemy już mogli rozczarować.
Człowiek chroni się w samotność, aby za nikogo nie odpowiadać; wystarczy mu on sam i wszechświat.
Mowa i milczenie. Czujemy się bezpieczniejsi z szaleńcem, który mówi, niż z takim, który nie potrafi otworzyć ust.
Kiedy po całych dniach ślęczę nad tekstami, w których jest mowa tylko o spokoju, kontemplacji i wyzbyciu się przywiązań, bierze mnie ochota wyjścia na ulicę i rozkwaszenia gęby pierwszemu z brzegu przechodniowi.
Tylko pisarz bez czytelników może sobie pozwolić na luksus szczerości. Nie zwraca się do nikogo, chyba tylko do siebie.
Póki człowiek zazdrości sukcesów drugiemu, choćby nawet bogu, póty jest tylko nędznym niewolnikiem jak wszyscy.
Wszelka rozmowa z kimś, kto nie cierpiał, jest zwykłą paplaniną.
Śmierć to aromat istnienia. Tylko ona nadaje smak chwilom, tylko ona pokonuje ich mdłość.
Gdy w trakcie rozmowy interlokutor Pirrona odchodził, filozof kontynuował jak gdyby nigdy nic. Marzę o takiej sile obojętności, o takiej dyscyplinie pogardy - marzę z niecierpliwością postrzeleńca.
Wszelki początek myśli oznacza jakieś niedostrzegalne uszkodzenie ducha.
Skąd się bierze to, że zarówno w życiu, jak i w literaturze bunt, nawet najszczerszy, ma w sobie coś fałszywego, podczas gdy rezygnacja, choćby nawet zrodzona z bezwoli, zawsze sprawia wrażenie prawdy?
Marzę o języku, którego słowa, niczym pięści, gruchotałyby szczęki.
Poczucie przekleństwa ma tylko ten, kto wie, że doświadczałby go nawet w samym środku raju.
Nagle pomyśleć, że ma się czaszkę - i nie zwariować od tego!
Temu, kto zanadto się buntował, dość energii pozostaje w końcu tylko na rozczarowanie.
Pierwszy nasz obowiązek przy rannym wstawaniu: rumienić się za siebie.
Przeżuwane w nieskończoność pytanie podkopuje nas tak samo jak głuchy ból.
W literaturze rzadki błąd wart jest więcej niż wypróbowana, znana i przyjęta prawda.
Wszystko, co rzekomo zdusiliśmy - ułomności, przywary, obsesje - znów po pewnym czasie wypływa na powierzchnię.
Nie ma prawdy poza wysiłkiem fizycznym i kontemplacją, wszystko inne jest przypadkowe, niepotrzebne, niezdrowe. Zdrowie to ćwiczenie i pustka, mięśnie i metydacja, w żadnym razie myśl.
Powiedzieć „ja” - to sprawa poważna, „moje” - jeszcze poważniejsza, bo świadczy o upadku naprawdę zbyt głębokim, o zwiększeniu się naszej niewoli w świecie.
Żadnej rzeczy nie wysondowaliśmy do głębi, jeśli nie zbadaliśmy jej w świetle, jakie daje przygnębienie.
Trwać to umniejszać się; istnienie to utrata bytu.
[...] trzeba uwolnić się od samej wolności, strącić ją do poziomu przesądu lub pretekstu po to, byśmy nie musieli już czcić jej jak bożka...
Bycie człowiekiem to coś tak fatalnego, że nie może się z nim mierzyć ani okropność bycia sobą, ani bycia istotą żywą.
Pojąć, że to, czym jestem, nie jest mną, że to, co mam, nie jest moje, wyzbyć się wszelkiego wspólnictwa we wszystkim, nawet z własnym życiem - to widzieć jasno [...].
Niepokój to świadomość strachu [...].
Nie ma ascezy bez dwojakiej medytacji - nad ciałem i szkieletem, nad zatrważającą zniszczalnością pierwszego i niepotrzebną trwałością drugiego.
Wolność to prawo do różnicy [...].
Cywilizację zniszczyć można, tylko niszcząc jej bogów.
Politeizm lepiej odpowiada rozmaitości tkwiących w nas inklinacji i impulsów, którym zapewnia możność rozwoju, przejawiania się, ile że każdy z nich może wedle swej natury ciążyć ku bogu, jaki w danej chwili mu odpowiada. Cóż wszakże począć z jednym bogiem?
Początki religii (jak zresztą wszelkie inne), zawsze są podejrzane.
Czy jest większy skandal niż to, że najpośledniejszą nawet kreaturę obdarzono zdolnością przekazywania życia, „wydawania na świat”?
Jest o wiele dla nas ważniejsze odnajdywanie w bóstwie naszych przywar niż cnót. Ze swoimi zaletami jakoś się godzimy, tymczasem wady ścigają nas i dręczą.
Dobroć nie tworzy, brak jej wyobraźni - a przecież sporo wyobraźni trzeba, by stworzyć świat, choćby sknocony.
Dobro było albo będzie, ale nigdy nie jest.
W samotności nigdy nie marnujemy czasu, nawet nic nie robiąc. Niemal zawsze trwonimy go w towarzystwie. Żadna rozmowa z sobą nie może być całkowicie bezpłodna; coś z niej zawsze wynika, bodaj tylko nadzieja, że znów się kiedyś spotkamy.
To już wszystkie cytaty.
39 cytatów w kolekcji · wróć tu, gdy dodamy kolejne