Cytaty o starości

Nic szybciej nie postarza człowieka niż częste myślenie o tym, że się starzeje.

Dusza ludzka dopiero wtedy jaśniej widzieć poczyna, kiedy się bystrość młodych oczu zwolna zatraca.

[...] kiedy jestem w połowie drogi życia, moje włosy posrebrzyły się tu i ówdzie, i bardziej lubię wspomnienia niż nadzieje [...].

Mówi się często, że starość to utrata godności, zaś śmierć to jej odzyskanie - być może, lecz pod warunkiem, że ktoś przejdzie obok w momencie śmierci i ułoży ciało w pozycji godnej; śmierć bowiem ma to do siebie, że lubi uderzać w chwilach, kiedy się jej najmniej oczekuje.

Byle kretyn może cieszyć się życiem w wieku dziesięciu, dwudziestu lat, ale kiedy człowiek ma sto lat, kiedy już nie może się ruszać, musi uruchomić swoją inteligencję.

Im bardziej się człowiek starzeje, tym większym smakiem musi się wykazać, żeby docenić życie.

Śmierć jest niczym — jedno dmuchnięcie i świeca gaśnie — ale starość to straszna hańba!

Mądre, sprawiedliwe myśli przychodzą wraz ze starością i spokojem. Kiedy się jest bezzębnym starcem, łatwo mówić: „Hańba, chłopcy, nie wolno gryźć!”. Ale gdy się ma wszystkie trzydzieści dwa zęby... [...] młody człowiek jest jak dzika bestia, która pożera ludzi.

Tragedią starości nie jest to, że człowiek się starzeje, lecz to, że pozostaje młodym.

Młodzi ludzie chcieliby być wierni, a nie są - starzy chcieliby być niewierni, a nie mogą.

Autor staje się stary dopiero wtedy, kiedy już nie przemawia do młodych.

Lęk przed starością stał się obsesją ludzi cywilizacji technicznej.