Cytaty o wstydzie

Poczucie winy od wstydu odróżnia się tradycyjnie następująco: wstyd to poczucie, że zupełnie nie potraficie sprostać wymaganiom świata i pewnie nie zdołacie tego zmienić. Poczucie winy to z kolei poczucie, że zrobiliście coś źle, pociągające za sobą chęć odpokutowania swego błędu.

Możemy upokorzenie odziedziczyć. Każda inwazja, seksualna czy fizyczna, wywołuje w ciągu pięciu minut upokorzenie, które utrzymuje się przez trzydzieści lat. Udawanie kogoś, by sprawić przyjemność rodzicom, może stać się źródłem wstydu na całe życie.

[...] odwróciliśmy głowy zmieszani, z opuszczonym wzrokiem, jak ludzie, którzy trochę się wstydzą; wstydzą się szczególną wstydliwością, ponieważ widzieli jakąś nadludzką niestosowność, jakąś surową, wykoślawioną przygodę, życie.

Być zrozumianym to jeszcze większe upokorzenie od bycia niezrozumianym. Wolałbym zbiorową mogiłę od państwowego pogrzebu.

Pierwsza powinność każdego, gdy wstaje z łóżka: zawstydzić się sobą.

Każdy ból się zapomina, upokorzenia - żadnego.

Pierwszy nasz obowiązek przy rannym wstawaniu: rumienić się za siebie.

Kto nie zaznał upokorzenia, nie wie, co to znaczy osiągnąć swoje ostatnie stadium.

Wszystko można stracić, poczynając od wstydu.

[...] rumieniec nie należy do lojalnych sprzymierzeńców.

Wstyd, pojął. Dlatego to wszystko powiedział - ze wstydu [...]. Cóż to za potężna siła, która skłania człowieka, by mówił takie podłe rzeczy.

Ja to byłem, ja, który chodziłem przecież pełen wzgardy dla świata! [...] Ze wstrętem i oburzeniem słyszałem jeszcze swój własny śmiech, pijacki, nieopanowany, urywany, głupi śmiech. Ja to byłem!