Cytaty o zadręczaniu się

Jeżeli naprawdę nic nie można poradzić, po co doprowadzać się do obłędu?

Ostatnio coś go zmuszało do włóczenia się po tych ulicach, zwłaszcza gdy robiło mu sie ciężko na sercu; odczuwał wówczas pragnienie, „aby ten ciężar stał się jeszcze bardziej nieznośny”.

Dzięki długoletniej wprawie sam siebie trawię.

Bojaźliwie ślęczeć i rozmyślać, co można było zrobić, jest najgorszym, co można robić.

[…] zastanawialiście się kiedyś, ile razy płacimy za ten sam błąd? Dziesiątki i setki razy! Mamy tak dobrą pamięć, że gdy tylko popełnimy nawet najmniejszy błąd, osądzamy surowo samych siebie, uznajemy się bezapelacyjnie winnymi i wymierzamy sobie karę. Nieustannie. Wystarczy, że przypomnimy sobie to, co kiedyś zrobiliśmy, choćby był to drobiazg, i zaczynamy dręczenie siebie od początku.

[…] lęki przeżywamy intensywniej niż radości. Potrafimy je roztrząsać w nieskończoność, gnębić się nimi i karać nieustannie.

Przeżuwane w nieskończoność pytanie podkopuje nas tak samo jak głuchy ból.

Życie obdarza nas wystarczającą liczbą katów, żeby nie być sobie Torquemadą.

[...] współczuje ludziom, którzy myślą za dużo. Twierdzi, że to taka choroba. I może ma rację.