Cytaty o szaleństwie

W dwudziestowiecznej Anglii osoba ogłaszająca się Synem Bożym, który po śmierci ponownie zstąpi z niebios, z pewnością zwróciłaby uwagę psychiatrów. Wcześniejsze pokolenia przyjmowały jednak tego rodzaju deklaracje bez większego zaskoczenia.

Osobliwe systemy wierzeń podzielane na przykład tylko przez kilka osób, często są uznawane za iluzoryczne. Równie irracjonalne systemy wierzeń podzielane przez miliony nazywane są religiami uniwersalistycznymi. Gdy porównamy rojenia psychotyków z przekonaniami religijnymi normalnych ludzi, nie będziemy już mogli powiedzieć, że jeden z tych systemów przekonań jest iluzoryczny, a drugi zdrowy.

Należy rozważyć możliwość, że wyrażane przez guru przekonanie o słuszności własnych słów nie jest tak niewzruszone, jak się wydaje. Pewność siebie guru musi być systematycznie wzmacniana przez odpowiednią reakcję uczniów. Jak zobaczymy, niektórzy guru uniknęli stygmatyzacji, uznania za obłąkanych, a nawet umieszczenia w szpitalu psychiatrycznym dzięki temu, że zgromadzili wokół siebie grupę uczniów uważających ich za proroków, a nie oszustów.

U Polańskiego pojawia się bogata galeria osób niezrównoważonych, neurotycznych lub chorych psychicznie. Reżyser zdaje się rozumieć ich problemy, ale nigdy im nie współczuje. Szaleństwo i wszelkie psychozy traktuje jako główną, niezwykle atrakcyjną osnowę widowiska, służącą wzbudzaniu napięcia i lęku u widzów kinowych.

Robienie raz po raz tej samej rzeczy i spodziewanie się różnych rezultatów to definicja szaleństwa.

Ci mocno szurnięci są łatwi do schwytania. Seryjni mordercy – wprost przeciwnie.

Choroba umysłowa zawsze budziła w nim szczególny rodzaj obawy, bo wiedział intuicyjnie, że szaleństwo jest nieodłączną częścią przenikającej wszystko jakby wspólnej duszy.

Dzięki swej profesji (…) wiedział, że czasami starość przynosi z sobą poryw szaleństwa, który niszczy pamięć i wciska się we wszystkie najbardziej strzeżone szczeliny umysłu.

Obłęd jest zaraźliwy.(...) Tak jak grypa. Psychiatrzy już dawno powinni do tego dojść.

Strach przed tym, żeby nie zwariować, jest w gruncie rzeczy strachem, by nie stać się kimś innym: ale stajemy się tym cały czas.

Ci, którzy tańczą na krawędzi mroku i szaleństwa, nie powinni ryzykować.

Szaleńcy rzadko kwestionują swoje zdrowe zmysły.