Cytaty o gniewie

Trump nie przytrafiłby się w kraju, w którym dzieje się dobrze. Ludzie ulegają podlejszym instynktom, kiedy tracą wiarę w przyszłość. Pesymizm i wściekłość niezbędne do tego, by zaistniała taka sytuacja, narastały już od pokolenia, i to nie wyłącznie po jednej stronie.

Gniewamy się na dzieci także w związku z wszystkimi napięciami i frustracjami, jakie działają na nas z innych zupełnie kierunków. Dla przykładu przypomnę znany dowcip rysunkowy, rzeczywiście z życia wzięty: ojciec przychodzi do domu w stanie rozdrażnienia z powodu kłopotów w pracy; krytykuje żonę, która po chwili ruga starszego syna za coś, na co normalnie nie reaguje, a ten z kolei idzie wyładować się na młodszej siostrzyczce.

Jeśli człowiek dopuszcza do swego serca złość, najbardziej krzywdzi samego siebie i godzien jest wielkiego współczucia i miłosierdzia.

W buddyzmie wywoływanie w innych wściekłości i znieważanie ich określane jest mianem „tymczasowego obłędu”. Gdy zdasz sobie sprawę, że osoba, która cię rozzłościła, jest tymczasowo chora umysłowo, możesz odpowiedzieć ze spokojem, a nawet współczuciem: „Och, ty moje biedactwo”.

– Nienawidzę, jak moja mama płacze – powiedział Wawrzek. – Milion razy bardziej wolę, jak się wścieka.

Ale zdaje sobie sprawę, że musi być ostrożny: posmakował złości i wie, że musi ją kontrolować. Czuje, że ona chce mu się wyrwać z ust rojem jadowitych czarnych much.

W niektórych okresach życia ból zmienia się w ślepą złość przeciw całemu światu.

(...) złość donikąd nie prowadzi. Nauczyłam się, że jedyne, co nam na koniec zostaje, to nasze czyny wobec bliźnich. Możemy wybierać. Albo się czuję empatię, albo nie. To takie proste.

Ze wszystkich rodzajów nastrojów, jakich pragniemy unikać, najbardziej nieustępliwa jest wściekłość i [...] najtrudniej nam kontrolować złość. W istocie rzeczy, jest ona najbardziej uwodzicielska spośród wszystkich emocji negatywnych. Obłudny monolog wewnętrzny, który ją podtrzymuje i napędza, napełnia umysł najbardziej przekonującymi argumentami o potrzebie dania jej upustu.

Jeśli sprawdzianem umiejętności postępowania z innymi jest zdolność uśmierzania ich przykrych emocji, to uspokojenie kogoś, kto szaleje z wściekłości, jest zapewne dowodem największego mistrzostwa.

Czy to była miłość? Nie wiedziałam. Możliwe. Bo czymś to przecież było. Bardzo często strasznie mnie wkurzał, ale zdążyłam się już nauczyć, że wkurzenie bywa jednym z objawów miłości.

Nic jednak nie dodaje człowiekowi sił tak jak złość.