Wyznania Gejszy

Źle jest po omacku dobijać się do życia.

Wśród przyrodników panuje pogląd, że najbardziej barwnym przedstawicielem naczelnych jest mandryl z Afryki Środkowej. Bzdura… Nie widzieli młodej gejszy z Gion!

Warto mieć przy sobie jakiś symbol przeszłości.

Żyjemy niczym woda spływająca z góry, podążając mniej więcej w tym samym kierunku, póki jakaś przeszkoda nie zmusi nas do poszukania nowego koryta.

Wszyscy wiemy, że zimowy pejzaż pól i lasów, suto przyprószonych śniegiem, wiosną staje się nie do poznania. I nikt nawet nie przypuszcza, że podobne procesy zachodzą i w nas samych.

Tak zwana (…) autobiografia – o ile w ogóle istnieje – przypomina nakaz dany królikowi, by opisał swój wygląd podczas kicania po trawie. Jakże on ma to zrobić?

To wstyd odwracać się od przodków.

Woda płynie z gór na rozmaite strony. Do ciebie należy wybór, w którą odnogę trafisz. Jeśli będziesz się szarpać, walczyć, zwijać… Jeśli użyjesz wszelkich dostępnych metod.

W herbaciarni – wbrew nazwie – nie pija się herbaty. Tam gejsze zabawiają mężczyzn.

Wszystko ma odpowiedni czas i miejsce. Mysz, chcąc oszukać kota, nie wyskakuje z dziury przy pierwszym odruchu.

Zło rozprzestrzenia się po świecie wyłącznie przez dotyk.

Gejsza nikomu nie ślubuje tajemnicy, lecz jej całe życie upływa w cieniu starej japońskiej zasady, że nie należy łączyć porannych, oficjalnych zdarzeń i wieczornych przygód za zamkniętymi drzwiami. Gejsza na ogół nie rozprawia o swoich doświadczeniach. Jak jej poślednia siostra, prostytutka, zbyt dużo wie o zwyczajach niektórych osób. O tym, że ten lub inny dygnitarz lubi ściągnąć spodnie jak zwykły śmiertelnik.

Woda nie czeka. Zmienia kształt, opływa każdą przeszkodę i znajduje tajemne ujścia, których istnienia nikt nie podejrzewał… ot, choćby małą szparę w dachu lub w dnie pudełka. Bez wątpienia to najbardziej niestały ze wszystkich pięciu żywiołów. Może wypłukać ziemię, zgasić ogień, porwać z sobą i wchłonąć kawałek metalu. nawet drzewo, mimo że z natury najbliższe charakterem, nie przeżyje, choć trochę nie zasilane przez wodę.

Zbyt piękny dzień na łzy.

Widziałeś kiedyś, jak ptak uwięziony w wielkiej świątyni szaleńczo poszukuje wyjścia? Tak właśnie błądził mój umysł.

W uszach brzmiał mi donośny łopot skrzydeł przerażonego ptaka. A może to było moje serce? Nie wiem.

Niedola jest jak uporczywy wicher. Nie tylko każe tkwić ciągle w tym samym miejscu, ale też zrywa wszystko, co da się zerwać i zostawia obnażone postacie. Nie daje żadnych złudzeń.

Nie warto tracić czasu na czcze rozmyślania. (…) Przyszłość zawsze wygląda blado, a przeszłość jeszcze gorzej.

Jeśli spędzisz najlepszy wieczór w życiu, na pewno posmutniejesz, gdy się skończy, ale z drugiej strony będziesz zadowolony, że w nim brałeś udział.

„Piękno i talent musi samodzielnie odszukać własną drogę życia.”

Jeśli na wielkim i wspaniałym drzewie widzisz robaki i poczerniałe końcówki liści, sam pień – choć nietknięty – wydaje ci się parszywy.

Pod pojęciem „duma” rozumiem wiarę w siebie, pewność, że ani powiew wiatru, ani nawet wir wodny nie zawrócą mnie z raz obranej drogi

Dziecko dwóch kultur nie ma najłatwiejszego życia.

Każdy czasem przegrywa.

– Każdy? Być może – ja nigdy.

Kot jest najszczęśliwszy, gdy może grzać się na słońcu i gdy w pobliżu nie ma żadnych innych kotów. Lecz kiedy zacznie podejrzewać, że ktoś podchodzi mu do miski…

Gejsze są przesądniejsze od wieśniaków. Żadna z nich nie wyjdzie nocą na ulicę, póki ktoś nie odczyni czarów, by zapewnić jej powodzenie.

Nic w życiu nie jest tak proste, jak to sobie na ogół wyobrażamy.

Ludzie są małą częścią ogromnej całości. Po prostu idąc, mogą przypadkowo zdeptać mrówkę lub choćby zmienić pęd wiatru i spowodować, żeby powiew trafił w zupełnie inne miejsce. Jeśli pomyśleć o tym samym, lecz z ludźmi w roli owadów istniejących w dużo większym wszechświecie, staje się jasne, że na co dzień doświadczamy sił, przed którymi jesteśmy równie bezbronni jak wspomniana mrówka przed naszą olbrzymią stopą. Co zatem mamy robić? Myślę, że przede wszystkim powinniśmy zrozumieć prawa wszechświata i odpowiednio dobrać czas naszych własnych działań, by poruszać się z prądem, a nie przeciw niemu.

Młode dziewczęta popełniają wiele głupich rzeczy. Ich marzenia są jak ozdoby do włosów. Nie można nosić wszystkich na raz. Staruszka nawet z jedną wygląda osobliwie.

Marzenia są niebezpieczne: parzą niczym ogień i czasami potrafią spalić.

Czymże w końcu jest życie jak nie wiecznym sztormem, który zgarnia wszystko, co nam na chwilę dane, i zostawia na brzegu tylko nagie i poszarpane szczątki?

Rankiem, tuż po przebudzeniu gejsza jest normalną, zwykłą kobietą. Miewa spoconą twarz i nieświeży oddech. Jeśli nawet śpi na drewnianym wałku i włosy ma upięte w kunsztowną fryzurę, niczym nie różni się od innych ludzi. Na pewno nie jest gejszą. Zmienia się dopiero wówczas, gdy siada przed lustrem. I nie chodzi tylko o makijaż. W tejże chwili zaczyna inaczej myśleć.

Nieważne, żeby stać się gejszą – ważne, żeby nią być naprawdę. Stać się gejszą… to żaden cel w życiu. Być nią… to pierwszy szczebel do czegoś bardzo ważnego.

Gejsza, która żąda wyrozumiałości od danna, zachowuje się niczym mysz licząca na współczucie węża.

Smutek to najdziwniejsze z uczuć; czyni nas bezradnymi. Jest jak okno otwarte wbrew naszej woli – przy nim można wyłącznie dygotać z zimna. Z czasem jednak otwiera się coraz rzadziej i rzadziej, aż wreszcie całkowicie stapia się z murem.

Nawet kamień pęka po długotrwałym deszczu.

Nie próbuję pokonać przeciwnika. Staram się zniszczyć wiarę w jego własne siły. Zwątpienie do najprostsza droga do przegranej. Ludzie są równi – naprawdę równi – tylko wtedy, gdy każdy z nich mocno wierzy w siebie.

Każdy symbol jest (…) bez znaczenia, póki ktoś go poprawnie nie odczyta.

Są dobre i złe zmarszczki, są dobre i złe fakty (…) Złych lepiej unikać.

Czasem biedujemy wyłącznie dlatego, że świat nie pasuje do naszych najskrytszych marzeń.

Oczy to najbardziej ekspresyjna część kobiecego ciała.

Chciałabym uwierzyć, że życie jest czymś więcej niż woda niosącą zdechłe ryby.

Są na świecie mądre i głupie dziewczyny.

Ten, kto sprzątnie nagrodę z rąk przyjaciela, staje przed naprawdę niewdzięczną decyzją: musi ukryć łup albo pogodzić się z utratą przyjaźni.

Najlepszym lekarstwem na zmartwienia jest uporczywa praca.

(…) czułam się paskudnie, jak skała obijana dzień w dzień przez wodospad.

(…) przecież nie mogłam uciec przed samą sobą.

Nad każdym z nas ciąży wyrok losu, lecz nie trzeba od razu biegać z tym do wróżbity. Sądzisz, że chodzę do kucharza, żeby sprawdzić, czy jestem głodny?

Dobro ze złem w równej mierze otworzą drzwi przeznaczenia.

Chód kobiety winien być jak fala szeleszcząca po piaszczystym cyplu.

Niejednego już doświadczyłam w życiu, nie nauczyłam się jednak cierpliwości.

Są rzeczy, których nie sposób pojąć, bo brak najprostszego punktu odniesienia.

Nikomu z nas nie pisane dostateczne szczęście.

Dobrze znaleźć jakieś oparcie dla nóg, idąc pod prąd rwącej rzeki.

Kto głupio postępuje, jest głupcem, prawda?

Serce umiera powolną śmiercią. Gubi nadzieje jak drzewo liście, aż wreszcie nie zostaje ani jedna. Brak nadziei – nie zostaje już nic…

Sklepikarzowi, który zostawia otwartą wystawę, nie wolno złorzeczyć na deszcz, że mu zniszczył towary.

Patrz uważnie, co się wkoło dzieje. Każda rzecz może zdecydować o twojej przyszłości.

Śmierć będzie (…) ukojeniem.

Przyjaźń to cenna rzecz (…). Nie wolno jej odrzucać.

(…) smutek, który odczuwałam, należał do przyjemnych.

Kioto jest delikatne niczym skrzydła ćmy – raz zniszczone, nie dałoby się odbudować jak Osaka, Tokio czy jeszcze inne miasta.

Lepiej patrzeć w bok, niż zamykać oczy w obawie przed nieuniknionym.

Już nie szłam tyłem, zapatrzona w przeszłość. Zdążałam ku przyszłości.

Odkryłam, że smutek potrafi ciążyć. Wydawało mi się, że ważę dwukrotnie więcej.

Czasem myślę, że wspomnienia są realniejsze od widoków.

Dzisiaj wiem, że nasz świat jest tylko falą w wielkim oceanie życia. Triumfy i cierpienia, nawet najczarniejsze, z czasem bledną niczym malowane rozwodnionym tuszem na papierze.

Gdy mężczyzna bierze kochankę, nie żąda zaraz rozwodu od żony.

Dobra gejsza to taka, która sama zarabia i pozwala zarobić innym.

Ból (…) ma to do siebie, że w najgorszych chwilach nawet kwitnące drzewa wydają się cierpieć.

Cóż, brzoskwinia smakuje świetnie, grzyb także, lecz nie można ich z sobą łączyć.

Byłam opuszczoną wyspą pośrodku oceanu, bez przeszłości, lecz także, co gorsza, bez żadnych widoków na przyszłość.

Być lubianą nie znaczy, że ma się przyjaciół.