Cytaty
Przeciętny Anglik nawet wciśnięty w swego ziomka w metrze nadal rozpaczliwie utrzymuje pozory, że jest sam.
Doświadczenie mówiło mu, że najwięcej ludzie mówią sobie w zaciszu własnych domów. Tam, gdzie nie spodziewają się żadnego intruza.
Oglądanie obcej codzienności to jak oglądanie obcych świerszczyków – nigdy nie wiesz, czego lepiej nie ruszać.
s. 227
Reporter ma prawo zapytać o wszystko a bohater ma prawo nie odpowiedzieć na jego pytania.
Więzienie działa dehumanizująco, zabija życie duchowe, przede wszystkim dlatego, że odbiera intymność. Ci, którzy tu trafiają, potrzebują psychologów, kogoś, kto by ich wysłuchał. W czterech ścianach celi znajdują tylko pustkę.
s. 176
(…) każdy człowiek ma prawo zachować jakiś mały kącik w duszy, miejsce, do którego nikt inny nie ma dostępu. Tego właśnie bardzo wielu małżeństwom brak. Chce się posiadać swojego partnera bez reszty, nie toleruje żadnych jego zainteresowań, nawet najbardziej niewinnych.
W narodzinach i śmierci cesarzy nie ma nic osobistego. W ich życiu również.
s. 375
Musisz żyć w swojej własnej przestrzeni. Nie możesz narzucać swego życia innym, wtedy bowiem nie byłaby to już wyłącznie twoja przestrzeń.
Ludzie nie lubią zakochanych, bo miłość to prywatna impreza, na którą nikt poza głównymi bohaterami nie dostaje zaproszenia.
Miłość to ucieczka do kraju, w którym jest tylko dwoje obywateli. Z zewnątrz wygląda to jak śmierć. Ludzie mogą do woli walić pięściami w ściany, ale nie mają szans, by znaleźć drzwi. Nikt nie jest w stanie odgadnąć, jak wygląda ukryty za wysokimi murami ogród.
Nie ma bezkarnego spojrzenia. Wie o tym każdy, kto spoglądał w twarz bliskiej osobie, a śpiącej właśnie osoby i zobaczył kogoś obcego. Spojrzawszy na zdjęcie Arbus, stajemy się wspólnikami. Napotkawszy wzrok wzrok karła czy kobiety wcielającej się w męskie postacie, wchodzimy z nimi w swoisty układ. Potrzeba przyglądania się ma w sobie coś chorobliwego, występnego, ale te fotografie, kiedy ośmielamy się im przyjrzeć, działają uzdrawiająco. Wybaczają nam patrzenie. Sztuka Arbus jest głęboko humanistyczna, ta sztuka, która zdaje się pogwałceniem prywatności, ostatecznie uświęca prywatność.
Przyczyną, dla której w dzisiejszych czasach tak boleśnie doświadczamy braku świętości jest to, że całkowicie utraciliśmy szacunek dla tajemnicy. Nowoczesne techniki informacji są jednym z największych niszczycieli prywatności. To, co prawdziwie głębokie i osobiste, powinniśmy chronić w naszym wnętrzu. Oto dlaczego we współczesnym życiu występuje tak wielki głód języka duszy.




















