Cytaty o metaforach

58 cytatów · 39 autorów

Cytaty

  1. [...] pasażerowie - witaminy i minerały dostarczane przez tramwajowy obieg do właściwych dzielnic.

  2. Śmierć jest jak użyteczny, ale nie użyty przedmiot, który gdzieś leży w tekturze i folii na pawlaczu, pomiędzy pudłami z bombkami a nie noszonym płaszczem - pewna i gotowa; wystarczy po nią sięgnąć, gdy będzie potrzebna.

  3. Susza w mojej głowie jest tak wielka
    że muszę uważać
    aby pamięci
    nie zaprószyć ogniem.

    Susza · s. 15

  4. Każdy mundur jest skafandrem.

  5. Śmierć jest jak ten pałętający się nam ciągle pod nogami pies, którego obecność dostrzegamy, dopiero kiedy nas ugryzie. Albo, gorzej, ugryzie kogoś nam bliskiego.

  6. I znowu czyjś wyimek z urwanego zdania, że chociaż metafora jest jasna, to żyjemy tak, jak śnimy – w ciemności.

    s. 67

  7. Śmierć to biały obrus, który rozścielasz od spodu stołu.

    s. 120

  8. – Chciałem kłuć żelazo, póki gorące. Każdy dzień był mi na wagę złota! (…)

    – Bolesławie, a czy ty kiedyś byłeś w kuźni?(…)

    – Byłem.

    – A patrzyłeś, jak się kłuje podkowy czy miecze?

    – Nie pamiętam …

    – Bo jak się kuje podkowy, to od razu, z jednego kawałka. Nagrzewa się, wygina, chwila machania młotem i jest. A jak ma powstać miecz, to kowal kuje, kuje, a potem chłodzi żelazo. I później znów kuje, kuje i chłodzi. I tak po wielokroć.

    s. 142

  9. (…) język byłby tworem nieznośnie schematycznym, gdybyśmy operowali wyłącznie podstawowymi znaczeniami poszczególnych form.

    s. 59

  10. Niech przecieka! ja sam cały przeciekam. Tak, dziura na dziurze! nie tylko pełno we mnie dziurawych beczek, ale jeszcze tkwią one na dziurawym statku, to zaś o wiele gorsze położenie niż „Pequoda”, człowieku. A jednak nie przystaję, by zatkać dziurę, bo któż by ją mógł odnaleźć na tak głęboko zanurzonym kadłubie – a nawet gdyby się ją znalazło, jakże tu myśleć o jej zatkaniu wpośród wyjącej nawałnicy tego życia!

  11. Miłość to nie jest równanie, jak wmawiał mi kiedyś twój ojciec. Nie kontrakt i nie szczęśliwe zakończenie. Miłość – to tablica, po której sunie kreda, to ziemia dźwigająca na sobie budynki i tlen w powietrzu, którym oddychamy. To miejsce, do którego zawsze wracam, dokądkolwiek zdążam.

  12. Wyobrażam sobie, że każde wspomnienie jest jak ziarnko piasku, dookoła którego uformowała się perła; twarda skorupa chroni je, nie pozwala zatrzeć, zetrzeć na pył, ulecieć z wiatrem.