Cytaty o narzekaniu
24 cytaty · 22 autorów
Cytaty
[...] nie mają racji ci, którzy utyskują na [...] krótkość [życia], jeśli nie wykorzystują tego, co zostało im dane.
s. 59
Nigdy nikomu się nie skarżyłem, z wyjątkiem samego siebie.
Rozdział III · s. 61
Niektórzy ludzie mają w sobie jakiś kompas prowadzący ich do żalu i pretensji, zupełnie jakby był tam ośrodek przyjemności, strefa erogenna albo może nawet nieodkryty dotychczas narząd płciowy
s. 201
Świat jest pełen takich ludzi. Zjadają coś, co im nie smakuje, i natychmiast wpadają w rozpacz.
s. 20
W każdym normalnym kraju, od tego zacznijmy, nie używa się zwrotu „w każdym normalnym kraju”.
s. 244
Nie mogę narzekać. To znaczy, mógłbym, ale to by i tak nic nie dało, prawda?
Słabi i tchórzliwi zawsze będą płakać i narzekać. Myślą, że dzisiaj wszystko się kończy.
W rzeczywistości jest dokładnie na odwrót: dzisiaj jest dniem, w którym się wszystko zaczyna.
Kiedy się komuś skarżymy, to tak, jakbyśmy prosili o pomoc, prosili tego, komu się zwierzamy, żeby się nami zajął.
Więc nie narzekacie? No, to już Bogu dziękować. Dzisiaj dość jest powodów do narzekania, jeżeli człowiek ma ochotę trochę pobiadolić.
s. 9
Znam pewną kobietę (…), która stale uskarża się na samotność. Nikt z krewnych nie chce się z nią zaprzyjaźnić – i nic dziwnego. Każdemu, kto do niej zajdzie, opowiada godzinami, co zrobiła dla swoich siostrzenic, gdy jeszcze były dziećmi…
A czy te siostrzenice ją odwiedzają? Owszem, od czasu do czasu, z poczucia obowiązku. Ale boją się tych wizyt. Wiedzą, że będą musiały siedzieć i godzinami słuchać dość niedwuznacznych wymówek. Usłyszą niekończącą się litanię gorzkich narzekań i biadoleń. A gdy tej damie nie udaje się już dłużej tyranizować i dręczyć swych siostrzenic ani zmusić ich do tego, żeby ją odwiedziły, wówczas sięga po jeszcze jedną „sztuczkę”. Dostaje ataku serca.
Czy to jest naprawdę atak serca? Oczywiście. Lekarze mówią, że cierpi na „nerwicę serca” i dostaje palpitacji. Poza tym lekarze twierdzą, że w niczym nie mogą jej pomóc, ponieważ jej dolegliwość ma podłoże emocjonalne.
W moim wieku powinnam była wymyślić już jakiś sposób na poprawę losu mojej rodziny, a jeśli nawet nie to, to przynajmniej się usamodzielnić. Ale oto ja, ani zbuntowana, ani pogodzona, tylko nieprzydatna i marudząca.
Wszystko jest, tak jak jest, i właściwie nikt nie jest zadowolony ze swego życia…






















