Starcie królów

Posępne miejsca wymagają radości, nie powagi (…).

Nie ma ludzi podobnych do mnie. Jestem jedyny w swoim rodzaju.

Och, nie ulega wątpliwości, że istnieje wiele rzeczy, których nie rozumiemy. Mijają stulecia i tysiąclecia, a człowiek ze swego życia widzi zaledwie kilka zim. Patrzymy na góry i zwiemy je wiecznymi… a przecież z biegiem czasu góry wznoszą się i upadają, rzeki zmieniają bieg, gwiazdy spadają z nieba, a wielkie miasta zatapia morze. Sądzimy, że nawet bogowie są śmiertelni. Wszystko się zmienia.

Prawda bywa gorzkim napojem (…).

W ciemności nie ma cieni. One są sługami światła, dziećmi ognia. Najjaśniejszy płomień rzuca najgłębsze cienie.

Jutrzejsze próby interesowały ją bardziej niż wczorajsze triumfy.

W dzieciństwie, byliśmy z Jaime’em tacy podobni do siebie, że nawet pan ojciec nie potrafił nas rozróżnić. Czasem dla żartu zamienialiśmy się ubraniami na cały dzień. A mimo to, kiedy Jaime dostał swój pierwszy miecz, mnie nie dano nic. Pamiętam, że zapytałam: „A co macie dla mnie?” Byliśmy bardzo podobni do siebie i nigdy nie potrafiłam zrozumieć, dlaczego traktują nas zupełnie inaczej. Jaime uczył się walczyć na miecze, kopie i buzdygany, a mnie uczono uśmiechów, śpiewu i uprzejmości. On był dziedzicem Casterly Rock, a mnie miano sprzedać jakiemuś nieznajomemu jak konia. Wiedziałam, że nowy właściciel będzie mógł mnie ujeżdżać i bić, kiedy tylko zapragnie, a z czasem zamieni mnie na młodszą źrebicę. Jaime’a czekała władza i chwała, a mnie porody i miesięczna krew.

– Powiedz mi, Bronn, gdybym kazał ci zabić niemowlę… powiedzmy dziewczynkę u matczynej piersi, to czy zrobiłbyś to, nie zadając pytań?

– Nie zadając pytań? Nie. – Najemnik potarł kciukiem o palec wskazujący. – Zapytałbym, za ile.

Wróg, którego nie widać, zawsze wydaje się najbardziej przerażający.

Nigdy cię nie lubiłem Cersei, ale byłaś moją siostrą i dlatego nie starałaem się ci zaszkodzić. Położyłaś temu kres. Odpłacę ci za to. Nie wiem jeszcze, w jaki sposób, ale daj mi czas. Nadejdzie dzień, gdy będziesz się czuła bezpieczna i szczęśliwa, lecz nagle radość obróci się w twych ustach w popiół i będziesz wiedziała, że spłaciłem dług.

– Tobie również składam wyrazy współczucia z powodu twej straty, Jofreyu – ciągnął karzeł.

– Jakiej straty?

– Twojego królewskiego ojca. No wiesz, taki duży, gwałtowny mężczyzna z czarną brodą. Na pewno go sobie przypomnisz, jeśli się postarasz. Był królem przed tobą.

Mnie również często zwą Półmężczyzną, sądzę jednak, że bogowie potraktowali mnie lepiej niż ciebie. Jestem niski, mam krzywe nogi, a kobiety nie patrzą na mnie zbyt pożądliwie… ale nadal jestem mężczyzną. Shae nie jest pierwszą, która dzieli ze mną łoże, a pewnego dnia mogę się ożenić i spłodzić syna. Jeśli bogowie okażą się łaskawi, będzie miał urodę stryja, ale rozum ojca. Ty nie masz podobnej nadziei. Karły są żartem bogów… ale eunuchów tworzą ludzie.

Tylko głupiec sam się poniża, gdy na świecie pełno jest ludzi gotowych uczynić to za niego.

– Wezwij Bornna, a potem zbiegnij do stajni i osiodłaj dwa konie.

Oczy giermka były mętne i rozespane.

– Konie.

– Takie wielkie brązowe zwierzaki, które lubią jabłka. Na pewno je kiedyś widziałeś. Mają cztery nogi i ogon.

To co człowiek zasieje w dzień imienia, zbiera przez cały rok.

– (…) Niektórzy mówią, że władzę daje wiedza. Inni twierdzą, że pochodzi ona od bogów. Jeszcze inni utrzymują, że jej źródłem jest prawo. Ale owego dnia na schodach septu Baelora nasz pobożny wielki septon, prawowita królowa regentka i twój bardzo wiele wiedzący sługa byli tak samo bezsilni, jak każdy szewc czy bednarz w tłumie. Jak ci się zdaje, kto naprawdę zabił Eddarda Starka? Joffrey, który wydał rozkaz? Ser Ilyn Payne, który zadał cios? Czy... ktoś inny?

Tyrion przekrzywił głowę.

– Powiesz mi, jak brzmi ta cholerna odpowiedź, czy chcesz, żeby łeb rozbolał mnie jeszcze bardziej?

– Proszę bardzo – odparł z uśmiechem Varys. – Władzę ma ten, kogo ludzie uważają za sprawującego władzę. Nie więcej ani nie mniej.

Żaden człowiek nie powinien żyć dłużej niż jego zęby.

Pewnych tajemnic nie powinno się zdradzać nikomu, niektóre hańby należało zabrać ze sobą do grobu.

Może na tym właśnie polega tajemnica. Nie chodzi o to, co robimy, ale jakimi motywami się kierujemy.

Sen jest dobry (…). Ale książki są lepsze.

(…) jeśli Mur kiedyś upadnie, zgasną wszystkie ognie.

To odważni ludzie – rzekł ser Balonowi głosem pełnym podziwu. – Chodźmy ich zabić.

Kochałem dziewczę rude jak jesień (…). Co miało zachód słońca we włosach.

Pieśń już zaśpiewana, wino rozlane, a dziewka w ciąży.

Niezachwiani, Nieugięci, Niezłomni.

(…) zmarłych lepiej zostawić w spokoju.

Tak wiele przysiąg… Ciągle każą człowiekowi coś przysięgać. Broń króla. Bądź mu posłuszny. Dochowuj jego tajemnic. Wykonuj jego polecenia. Oddaj za niego życie. Ale słuchaj ojca. Kochaj siostrę. Broń niewinnych. Opiekuj się słabymi. Szanuj bogów. Przestrzegaj praw. Jest tego zbyt wiele. Bez względu na to, co człowiek uczyni, musi złamać jakiś ślub.

Mała łyżka zwycięstwa uspokaja żołądek przed bitwą.

Wierni najemnicy to taka sama rzadkość, jak kurwy dziewice.

Zmarli są na pewno nudni i ciągle utyskują. Ziemia jest za zimna, mój nagrobek powinien być większy, dlaczego on ma więcej robaków ode mnie…

Uprzejmość jest zbroją damy.

To, co jest martwe, nie może umrzeć (…) lecz odradza się, twardsze i silniejsze.

(…) pierwsza zasada sztuki wojennej brzmi: nigdy nie rób tego, czego chce nieprzyjaciel.

Żywi powinni się uśmiechać, bo martwi już nie mogą.

Korony dziwnie wpływają na głowy, na które je włożono.

Łaska (…). To cholerna pułapka. Jeśli człowiek okazuje ją zbyt szczodrze, nazwą go słabym, a jeśli za rzadko, uznają go za potwora. więcej

Pies za ciebie zginie, ale nigdy cię nie okłamie. I spojrzy ci prosto w oczy.

Kochałem dziewczę piękne jak lato, co miało słońce we włosach.

Słyszałem, że odwaga i szaleństwo są kuzynami.

Kiedy dwóch czyni to samo, to nie zawsze jest to samo.

Najlepsze kłamstwa zawsze zawierają w sobie ziarno prawdy.

Nie ma prawdziwych rycerzy, tak samo jak nie ma bogów. Ten, kto nie potrafi obronić się sam, powinien zginąć, żeby zrobić miejsce dla tych, którzy to potrafią. Światem władają ostra stal i silne ręce. Nie wierz tym, którzy ci wmawiają, że jest inaczej.

Królowie nie mają przyjaciół (…). Tylko poddanych i wrogów.

Wierzę w stalowe miecze, złote monety i ludzki spryt (…). I w to, że kiedyś istniały smoki. Ostatecznie widziałem ich czaszki.

(…) ludzie często domagają się prawdy, ale rzadko lubią jej smak.

Miłość to trucizna. Jej smak jest słodki, ale zabije cię niezawodnie.

Światło nie może być sprzymierzeńcem ciemności.

Zauważyłeś, że przestało padać, gdy znalazłem się pod dachem? Teraz kiedy wyszedłem na dwór zaraz znowu się rozpada. Bogowie i psy szczają na mnie z równym zapałem.

Ten, kto przechodzi przez życie pośpiesznie, szybciej dociera do grobu.

Łzy nie są jedyną bronią kobiety. Masz między nogami inną i lepiej naucz się jej używać. Przekonasz się, że mężczyźni bez skrępowania robią użytek ze swoich mieczy. Obu rodzajów.

Jeśli połowa cebuli zgnije i sczernieje, to cebula jest zgniła. Tak samo mężczyzna jest albo dobry, albo zły.

Niektórzy ludzie są jak miecze, stworzeni do walki. Jeśli zawiesić je na ścianie, rdzewieją.

Żeby dotrzeć na północ, trzeba zmierzać na południe. Żeby znaleźć się na zachodzie, powinno się podążać na wschód. Żeby iść naprzód, należy się cofać, a żeby dotknąć światła, musi się przejść przez cień.

Kochałem dziewczę białe jak zima, co miało księżyc we włosach.

(…) przegrana jest mordercą strachu.

(…) dobrych ballad o plądrowaniu jest bardzo mało.

Ależ książęta nigdy się nie spóźniają (…). Po prostu ci, którzy przybyli przed nimi, przychodzą za wcześnie.

Gdy mowa o jutrze, nie ma nic pewnego.

(…) ciężkie życie rodzi twardych ludzi, a twardzi ludzie władają światem.

Chłopcy sądzą, że nic się im nie może stać (…). Dorośli mężczyźni wiedzą, że to nieprawda.

– Jakieś paniątko z Tridentu skarży się, że ludzie twojego ojca spalili mu zamek, zgwałcili żonę i wybili wszystkich chłopów.

– Mam wrażenie, że to się nazywa wojna.

Czary to sos, którym głupcy polewają klęskę, chcąc ukryć smak własnej nieudolności.

W ostatecznym rozrachunku słowa to tylko wiatr.

Jeśli bogowie istnieją, to stworzyli owce po to, by wilki mogły jeść baraninę, a słabych po to, żeby silni mieli zabawki.

Człowiek zgadza się z bogiem tak, jak kropla deszczu z burzą.

(…) ci, którzy umieją leczyć, potrafią również zabijać.

Człowiek nigdy nie powinien odmawiać skosztowania brzoskwini (…). Bo może już nigdy więcej nie mieć okazji. Życie jest krótkie, Stanisie. Pamiętaj co mawiają Starkowie. Nadchodzi zima.

Jeśli ktoś wstępuje w gniazdo żmij, jakie ma znaczenie, która z nich ugryzie go pierwsza?

– Czyż nie stworzyli naszych ciał tak samo jak dusz? Dali nam głosy, byśmy mogli czcić ich pieśnią. Dali nam ręce, byśmy mogli wznosić im świątynie. I dali nam pożądanie, byśmy mogli

– Chcemy jeść! – rozdarła się jakaś kobieta.

– Chleba! – zagrzmiał stojący za jej plecami mężczyzna. – Chcemy chleba, bękarcie!

W jedno uderzenie serca okrzyk pochwyciło tysiąc głosów. Zapomniano o królu Joffreyu, królu Robbie i królu Stannisie. Panował wyłącznie król Chleb.

Dziękuję bardzo, ale mam już dosyć bitew. Na fotelu siedzi mi się wygodniej niż na koniu, wolę też trzymać w dłoni puchar z winem niż topór. A jeśli chodzi o całe to gadanie o huku bębnów, blasku słońca odbijającym się w zbrojach i o wspaniałych rumakach, które tańczą i parskają, to od bębnów boli mnie głowa, słońce ogrzało moją zbroję tak, że upiekłem się w niej jak gęś na święto plonów, a te sławetne rumaki wszystko obsrywają. Co prawda, nie mam prawa się uskarżać. W porównaniu z gościnnością, jakiej zaznałem w Dolinie Arrynów, bębny, końskie łajno i gryzące pchły to czysta rozkosz.

Można pomalować ropuchę w paski, ale nie stanie się od tego tygrysem.

Człowiek wystraszony to człowiek przegrany.

Czy jest na świecie ktoś bardziej nieszczęśliwy niż brzydka kobieta?

Dobry uczynek nie unieważnia złych, ani zły dobrych. Za każdy należy się oddzielna odpłata.

Intrygi są jak owoce. Potrzebują czasu, by dojrzeć.

Bogowie to w najlepszym razie niepewni sprzymierzeńcy.