Cytaty o psach

– Oto historia mojego życia. – Pies westchnął. – Tam jest Gaspode. Kopnijmy go.

– Czy mam złudzenia, czy ten mały pies umie mówić? – zapytał Dibbler.

– Twierdzi, że nie umie – odparł Victor.

– O, mały piesek! Ucieszył się Detrytus. Lubię małe pieski.

– Hau

– Na surowo – dodał troll.

Przed nami elegancka pani prowadziła na smyczy małego pinczerka, pies zawarczał, rzucił się na Pimkę, rozdarł mu nogawkę, Pimko krzyknął, ocenił ujemnie psa i właścicielkę, nogawkę spiął agrafką i poszliśmy dalej.

Kiedy Daszeńka porządnie wzuła buty (właściwie to nie wzuła butów, tylko zakasała rękawy, ściśle mówiąc, nawet i rękawów nie zakasała, tylko – jak to się mówi – popluła w dłonie; zrozumcież mnie: ona nie mogła popluć w dłonie, dlatego że pluć jeszcze w ogóle nie umiała, a dłonie, czyli łapki, miała takie maleńkie, że nawet by do nich nie trafiła) – słowem, kiedy się Daszeńka do tego zabrała tak na dobre, w ciągu pół dnia przeturlała się od maminej przedniej nogi do maminej tylnej nogi, przy czym po drodze ze trzy razy się najadła i ze dwa razy przespała.

Pies już teraz nie należy do psiego stada, lecz do gromady ludzkiej. Ludzie, wśród których żyje, to jego stado. Dlatego też pies kocha ich tak jak swoich bliskich.

Gdy przyszedł na świat, był nieokreślonym białym czymś mieszczącym się w dłoni. Tylko para czarnych uszu pozwalała stwierdzić, że to pies. Ponieważ był suką, postanowiłem nazwać ją Daszeńka.

Są psy i psy. Ja byłem psem wybranym.

Miałem dobre papiery i w żyłach krew wilczą.

Mieszkałem na wyżynie, wdychając wonie widoków

na łąki w słońcu, na świerki po deszczu

i grudy ziemi spod śniegu.

- Nie rozbawisz psa, merdając jego ogonem.

Legenda mówi [...], że pekińczyki były kiedyś lwami. Do tej pory zachowały lwie serce!

Jesteś jak te psy, te niechciane, które przez całe życie są źle traktowane. Kopiesz je i kopiesz, a one wciąż wracają, wciąż płaszczą się i merdają ogonem. Proszą, błagają. Mają nadzieję, że tym razem zrobią coś dobrze i wreszcie je pokochasz.