– Chcemy jeść! – rozdarła się jakaś kobieta. – Chleba! – zagrzmiał stojący za jej plecami mężczyzna. – Chcemy… — George R.R. Martin
– Chcemy jeść! – rozdarła się jakaś kobieta.
– Chleba! – zagrzmiał stojący za jej plecami mężczyzna. – Chcemy chleba, bękarcie!
W jedno uderzenie serca okrzyk pochwyciło tysiąc głosów. Zapomniano o królu Joffreyu, królu Robbie i królu Stannisie. Panował wyłącznie król Chleb.
s. 538Źródło: Wikicytaty · CC BY-SA 4.0
Więcej z tej książki
Posępne miejsca wymagają radości, nie powagi (…).
s. 7
Nie ma ludzi podobnych do mnie. Jestem jedyny w swoim rodzaju.
s. 713
Och, nie ulega wątpliwości, że istnieje wiele rzeczy, których nie rozumiemy. Mijają stulecia i tysiąclecia, a człowiek ze swego życia widzi zaledwie kilka zim. Patrzymy na góry i zwiemy je wiecznymi… a przecież z biegiem czasu góry wznoszą się i upadają, rzeki zmieniają bieg, gwiazdy spadają z nieba, a wielkie miasta zatapia morze. Sądzimy, że nawet bogowie są śmiertelni. Wszystko się zmienia.
s. 405

