Cytaty o czytaniu książek

[...] pisarz prawie nigdy nie bierze pod uwagę relacji zachodzących między życiem a lekturą i przyjmuje, że tylko on i jego twory istnieją w czasoprzestrzeni, czytelnik zaś jest abstrakcyjnym aparatem trzymającym w lewej ręce dwustronicowy plik kartek i dysponującym nieprzerwanym czasem, aby go doczytać do końca!

Czytanie książki jest, przynajmniej dla mnie, jak podróż po świecie drugiego człowieka. Jeżeli książka jest dobra, czytelnik czuje się w niej jak u siebie, a jednocześnie intryguje go, co mu się tam przydarzy, co znajdzie za następnym zakrętem.

Książek, które chcemy, by były czytane przez młodzież, nie należy zalecać, lecz chwalić w jej obecności.

Nie od dziś wiadomo, że czytanie to najlepszy pokarm dla mózgu.

(...) lubię czytelnika o nastawieniu agonistycznym, gdy pył czytania już całkowicie opadnie, gdy wyciszą się emocje rozszarpujące podczas lektury zdania niczym sępy swą padlinę; zatem, gdy ów spór i przesłuchanie wygasną, wówczas dochodzi do porównania napisanego tekstu z innymi dziełami i zaczyna się roztrząsanie jak na przesłuchaniu przez wnikliwego sędziego: czy owa rzecz, nad którą ślęczeliśmy wiele godzin, nie ograbiła nas aby z czasu?

Książki umierają z godnością i w ciszy, niepostrzeżenie obracają się w proch już od dnia, w którym jeszcze ciepłe i pachnące drukarską farbą trafiają na swoją pierwszą półkę. Jednak (…) prawdziwa śmierć grozi im tylko wtedy, gdy nikt ich nie czyta.

Osobiście bardzo lubię ludzi dobrze znających Prusa – nie natrafiłem wśród nich na ani jednego chuligana.

Jedną z rzeczy, za które kocham książki, jest to, że dzieli się w nich ludzkie losy na rozdziały. To niesamowite, ponieważ nie można tego zrobić w prawdziwym życiu. Nie możesz skończyć rozdziału, potem opuścić wydarzenie, którego nie chcesz przeżywać, i otworzyć na rozdziale, który lepiej pasuje do twojego nastroju. Życia nie można podzielić na rozdziały, tylko co najwyżej na minuty. Wydarzenia z twojego życia są zaklęte w kolejnych minutach. Nie ma tu pustych kartek ani końców rozdziałów. Niezależnie od tego, co się dzieje, życie toczy się dalej, czy ci się to podoba, czy nie, i nigdy nie możesz pozwolić sobie na to, żeby się zatrzymać i po prostu złapać oddech.

Pełnił on funkcję melameda [sic], nauczał chłopców od trzeciego roku życia podstaw wiedzy: czytania Tory i zapamiętywania jej wersetów podczas długich godzin roztrząsania tekstu biblijnego, połączonego z tłumaczeniem go na jidysz, w którym odbijał się on jak w zwierciadle. (…)

W dzisiejszych czasach zabrania się dzieciom nauki czytania, dopóki nie ukończą sześciu lat, pod pretekstem, że w tym wieku powinny się jeszcze bawić, tak jakby lektura nie była najpiękniejszą rozrywką, jaka istnieje.

Może rzeczywiście coś było w tych wszystkich badaniach, które dowodziły, że ludzie systematycznie czytający mają znacznie większy dystans do świata i są bardziej odprężeni.

Mam prostą zasadę. Jeśli jest coś, co zamiast oglądania mogę przeczytać, wybieram drugą opcję. Zawsze.

Słyszałam, że najchętniej wybierane przez więźniów są lektury spod pióra E.L. James.