Piąta góra

Smutek znika, gdy idziemy naprzód.

Wszystkie bitwy naszego życia czegoś nas uczą, nawet te, które przegraliśmy. Kiedy dorośniesz odkryjesz, że stawałeś w obronie kłamstwa, oszukiwałeś sam siebie i cierpiałeś z powodu błahostek.

To, co przeżywamy teraz, jest tylko przejściowe.

Twe słowa zdają się roztropne, a to jest największe niebezpieczeństwo. Gdybyś mówił głupio, byłoby łatwo udowodnić ci błąd.

Zawsze trzeba wiedzieć, kiedy kończy się jakiś etap w życiu. Jeśli uparcie chcemy w nim trwać dłużej niż to konieczne, tracimy radość i sens tego, co przed nami. I narażamy się na to, że Bóg przywoła nas do porządku.

Ze wszystkich rodzajów niszczącej broni jaką wymyślił człowiek, najstraszniejszą i najpotężniejszą było słowo. Sztylety i włócznie zostawiały ślady krwi, strzały można było dostrzec z daleka. Truciznę dawało się wykryć i jej uniknąć. Ale słowo miało moc niszczenia bez śladu.

Żołnierze asyryjscy są dobrze wyćwiczeni. Gdy zaciągają się do wojska zasadzają nasiona drzew i codziennie skaczą ponad miejscem, gdzie je zasadzili. Nie nużą się i nie uważają tego za stratę czasu. Powoli drzewa wyrastają, a wojownicy skaczą coraz wyżej. W ten sposób cierpliwie i z oddaniem przygotowują się na przeciwności wojaczki.

Szkoda trwonić siły na strach.

Założyłem się sam ze sobą. Założyłem się, że Bóg istnieje.

Wieczność otwiera swe ramiona dla wszystkich dusz, z których każda miała swe zadanie do spełnienia. Bowiem wszystko, co istnieje pod słońcem, ma jakiś cel.

Wszystkie bitwy czemuś służą, nawet te przegrane.

Wojownik z dumą nosi swój mundur i staje przed wrogiem, bowiem ma odwagę. Szpieg zaś wdziewa szaty niewieście, bo jest tchórzem.

Zabija się potwora, obcinając mu głowę.

Świat jest zbiorowym snem bogów.

Wojownik zawsze wie, o co warto walczyć. Nie podejmuje bitwy o obcą sprawę i nigdy nie traci czasu na zaczepki.

Wojownik godnie przyjmuje porażkę. Nie jest mu obojętna, ale też nie stara się przemienić jej w zwycięstwo. Ból porażki napełnia go goryczą, cierpi z powodu obojętności, a samotność doprowadza go do rozpaczy. A kiedy mija najgorsze, wylizuje swe rany i zaczyna wszystko od nowa. Wojownik wie, że wojna składa się w wielu bitew, dlatego idzie na przód.

Tradycja służy zachowaniu porządku świata. Jeśli ją złamiemy, świat się skończy.

„Przez całe życie pragnąłem miłości” – pomyślał. A przecież teraz, gdy miał ją w zasięgu ręki, a było tak bez wątpienia, kiedy wystarczyło tylko nie uciekać przed nią, jedyną jego myślą było zapomnieć o niej jak najprędzej.

Tylko Pan potrafi łączyć barwy harmonijnie.

Wedle tradycji, to dzięki tym, którzy „radowali się głosem Boga”, wygrano wiele bitew, a Izrael przetrwał, bo u boku króla stał zawsze prorok, który naprowadzał go na ścieżkę Pana.

Wszystko w życiu wymaga ćwiczeń.

Tragedie zdarzają się wszędzie. Możemy doszukiwać się przyczyn, winić innych, wyobrażać sobie jak odmienne byłoby bez nich nasze życie. Ale wszystko to nie ma znaczenia, zdarzyły się i koniec. Musimy zapomnieć o strachu, jaki wywołały (…).

Smutek nie trwa wiecznie, gdy zmierza ku temu, czego zawsze pragnęliśmy.

W miłości do jednej kobiety odkryłem miłość do wszystkich stworzeń.

Wszystkie nieszczęścia mają swój kres. Podobnie chwała i tragedie tego świata.

Rozmowa była jedynym sposobem, by nie myśleć o strachu.

Zacznij coś robić (…). Wtedy czas stanie się twoim sprzymierzeńcem.

Skoro ktoś prosi o pomoc, to znaczy że jestem jeszcze coś warta.

Tylko matka wie, kiedy dusza jej dziecka odchodzi.

Tragedia nie jest karą lecz wyzwaniem.

Wojny nie prowadzi się w ciemności, bo żołnierze nie potrafiliby odróżnić swego od wroga.

Znam dobrze to słowo (…). Walczyłem z nim we dnie i w nocy, bo choć nie wiem, co ono budzi w sercu kobiety, wiem, co czyni z mężczyzną. Mam w sobie dość odwagi, by stawić czoła królowi Izraela, sydońskiej księżniczce, Radzie Akbaru, lecz to jedno słowo – miłość – napawa mnie wszechogarniającym lękiem.

Wszystko co mogło się zdarzyć, lecz się nie zdarzyło, porwał wiatr i nie ma po tym śladu.

Wszelka moc pochodzi od Pana, lecz nikt z niej nie czerpie.

W naszym życiu przychodzą chwile strapienia i nie można ich uniknąć, bo zdarzają się nie bez powodu.

Wystarczy tylko być uważnym na wszystko, co się w życiu zdarza, a wtedy odkryjesz gdzie – w najdrobniejszej chwili dnia – kryją się Jego słowa i Jego wola. Staraj się wypełniać to, o co On prosi – to jedyny powód, dla którego przyszedłeś na ten świat.

Życie składa się z naszych postaw.

Są chwile, gdy Bóg domaga się naszego posłuszeństwa, ale są i takie, w których pragnie poddać próbie naszą wolę i rzuca wyzwanie naszemu pojmowaniu jego miłości.

Życie nie składa się z pragnień, lecz z czynów.

Tragedie nawet kiedy miną, zostawiają ślady wieczne, chwała zaś zostawia tylko bezużyteczne wspomnienia.

W życie każdego człowieka pewnego dnia wdziera się tragedia: czasem jest to zniszczenie miasta, śmierć dziecka, oskarżenie bez powodu, choroba, która okalecza na zawsze. Wtedy Bóg każe człowiekowi stanąć naprzeciw Niego twarzą w twarz i odpowiedzieć na jego pytanie: „Dlaczego kurczowo czepiasz się egzystencji tak ulotnej i tak pełnej cierpienia? Jaki jest sens twej walki?”

Człowiek, który nie potrafi odpowiedzieć, poddaje się. Zaś ten, który poszukuje sensu życia, uznaje, że Bóg jest niesprawiedliwy i rzuca wyzwanie losowi.

Przeznaczenie człowieka często nie ma nic wspólnego z tym, w co się wierzy lub czego się obawia.

Ten, kto nie wybiera, umiera w oczach Pana, choć wciąż oddycha i chodzi po świecie.

Wszystko co się zdarza, ma swój sens.

– Widzisz Piątą Górę? (…) Z każdej strony wygląda inaczej, choć to ta sama góra. Podobnie jest z całym dziełem stworzenia – to niezliczone oblicza tego samego Boga.

Każdy z nas ma imię od kołyski, ale musi być zdolny wybrać dla swego życia nowe imię, aby nadać mu sens.

Pamiętaj o rzeczach dobrych, których dokonałeś. One dodadzą ci odwagi.

Czymże w końcu jest śmierć? Tylko chwilą i niczym więcej. Nawet jeśli wiązała się z bólem, to ból minąłby szybko, a on spocząłby na łonie Pana.

Niekiedy trzeba walczyć z Bogiem.

Modlitwa przemienia lęk w odwagę.

Poznałam, co to głód i wiem jak pustoszy duszę.

Człowiek narodził się, by zdradzać swój los.

Mężczyzna, który pokochał kobietę, a jeszcze jej nie sprowadził do siebie, niech wraca do domu, bo mógłby zginąć na wojnie, a kto inny by ją sprowadził do siebie.

Gdybyśmy stanęli u kresu naszego losu, zobaczylibyśmy, że często Dobro przybiera postać Zła, ale wciąż jest Dobrem i stanowi część Boskiego planu dla ludzkości.

Jeśli będę rozmawiał z przedmiotami, które robię, to zadziwi mnie odkrycie, iż odpowiedzą mi, bowiem ofiarując im to, co we mnie najlepsze, w zamian otrzymam mądrość.

Jak strumienie i rośliny, dusze także potrzebują deszczu, ale deszczu innego rodzaju: nadziei, wiary, sensu istnienia. Gdy tego brak, wszystko w duszy umiera, choć ciało nadal funkcjonuje. Można wtedy powiedzieć: „W tym ciele żył kiedyś człowiek”.

Nie jest trudno odbudować życie. (…) Wystarczy sobie uprzytomnić, że mamy wciąż tę samą siłę, co kiedyś i że możemy się nią posłużyć tak, by przyniosła nam korzyść.

Nieuniknione zawsze nadchodzi. (…) Trzeba wiele dyscypliny i cierpliwości, aby przez to przejść. (…) I nadziei. Gdy jej nie ma, nie wolno trwonić sił, walcząc z niemożliwym. Ale nie jest to sprawa nadziei na przyszłość. Chodzi raczej o ponowne stworzenie przeszłości.

Jedni się podnoszą, inni dają za wygraną – ale każdy z nas poczuł kiedyś dotyk skrzydeł tragedii.

Gdy pojawia się nieuniknione, strach znika.

Nie ma we mnie nienawiści ani żalu, jest tylko świadomość własnej bezużyteczności.

Prowadzę niepotrzebną walkę – pomyślał. – Miłość i tak w niej zwycięży i będę kochał tę kobietę do końca mych dni.

Odważni są zawsze uparci.

Prorocy nie znają przyszłości. Przekazują jedynie słowa, którymi w teraźniejszości natchnął ich Stwórca.

Dziecko może nauczyć dorosłych trzech rzeczy: cieszyć się bez powodu, być ciągle czymś zajętym i domagać się – ze wszystkich sił – tego, czego pragnie.

Masz doświadczenie człowieka, który zaznał smaku zwycięstwa i porażek. To doskonałe połączenie, które może ci pomóc dotrzeć do mądrości.

Moje życie będzie miało taki sens, jaki ja sama mu nadam.

Gdy człowiek zmierza ku swemu przeznaczeniu, często musi zmieniać kierunek. Niekiedy zewnętrzne okoliczności są silniejsze i jest zmuszony stchórzyć, poddać się. Wszystko to jest częścią nauki.

Nasz los jest ciągiem etapów, których sensu nie potrafimy zrozumieć.

Najlepszym wojownikiem jest ten, kto zdoła wroga przemienić w przyjaciela.

Odważni podkładają ogień pod to, co stare – choćby za cenę ogromnego cierpienia – i porzucają wszystko, nawet Boga, i ruszają naprzód.

– Nie ma tragedii, jest tylko nieuniknione. Wszystko ma swój sens. Musisz rozróżnić to, co przemijające od tego, co ostateczne.

– Co jest przemijające?

– Nieuniknione.

– Co jest ostateczne?

– Nauczki nieuniknionego.

Prorok, to człowiek, który wciąż słucha głosów, jakie słyszał będąc dzieckiem i wciąż im wierzy. Tym sposobem wie, co myślą aniołowie.

Jedynie człowiek, który – jak pasterz – zależny jest od upływu czasu i pór roku, potrafi przeżyć nieuniknione.

Jesteśmy narodem kupieckim i wiemy, że im bardziej niebezpieczny jest człowiek, tym wyższa jest cena za jego głowę.

Niepodobna ominąć spiętrzających się coraz bardziej przeciwności.

Gdy zaczyna się dziać nieuniknione, strach znika, staje się bezsensowny. Zostaje nam wtedy tylko nadzieja, że podjęliśmy właściwą decyzję.

Mężczyzna proszący kobietę o pożywienie powinien się wstydzić.

Czym jest śmierć kilku ludzi wobec możliwości uniknięcia na zawsze religijnych wojen?

Po raz pierwszy w życiu – poznała, co to wolność. Mogła go kochać, choćby miał się o tym nigdy nie dowiedzieć, nie potrzebowała jego przyzwolenia, by odczuwać jego nieobecność, by myśleć o nim przez cały dzień, by czekać na niego z kolacją, by niepokoić się tym, co ludzie knują przeciwko niemu.

To właśnie była wolność – czuć to, czego pragnęło jej serce, nie bacząc na to, co pomyślą inni.

Odkryłeś jakie wszystko jest proste. Wystarczy mieć odwagę.

Niebo i ziemia, góry i dolina, każda cząstka spełniała to, co zostało jej przypisane.

Jakie to szczęście, że istnieje śmierć.

I największą mądrość może przyćmić pycha.

Dziś rano pomyślałem, że dusze potrzebują pożywienia. Jeśli moja dusza nie umarła z głodu, to ma jeszcze coś do powiedzenia.

Dzieciobójca zasługuje na najsroższą karę.

Poczuła się silniejsza. W końcu byli ludzie w trudniejszej sytuacji niż ona.

Każdy człowiek ma prawo wątpić w swoje powołanie i czasem zbłądzić. Nie wolno mu tylko o nim zapomnieć. Kto nie wątpi w siebie, jest niegodzien, bo ślepo wierzy w swą moc i popełnia grzech pychy. Błogosławiony niech będzie ten, kto doświadcza chwil zwątpienia.

Ludzie weseli pracują lepiej.

Kilka znaków na tym kawałku gliny kryło w sobie powód, dla którego gwiazdy świecą na niebie, a ludzie przemierzają ziemię wzdłuż i wszerz.

Kamienie były obrazem bogów – twarde, odporne, wychodzące bez uszczerbku z każdej sytuacji, nie musiały tłumaczyć przyczyny swojego istnienia.

Nie zawsze Boskie zamiary są w zgodzie z tym, gdzie jesteśmy i co czujemy, ale jestem pewny, że On ma we wszystkim swój cel.

Miasto nigdy nie umiera – umierają tylko jego mieszkańcy i idee, którym byli wierni.

Nikt nie może tracić z oczu tego, czego pragnie. Nawet kiedy przychodzą chwile, gdy zdaje się, że świat i inni są silniejsi. Sekret tkwi w tym, by się nie poddać.

O wiele prościej jest mówić o miłości do Boga.

Oprócz tego świata, istnieje jeszcze inny.

– Jak możemy dokonać rzeczy niemożliwej?

– Z entuzjazmem.

Nigdy nie widziałam oceanu, ale wiem, że jest jak pustynia – zabija tych, którzy rzucają mu wyzwanie.

Jeśli twoja przeszłość cię nie zadowala, zapomnij teraz o niej. Wyobraź sobie nową historię swego życia i uwierz w nią. Skoncentruj się jedynie na chwilach, w których osiągałeś to, czego pragnąłeś – i ta siła pomoże ci zdobyć to, czego chcesz.

Pan nigdy nie wybiera przypadkowo miejsc, które chce widzieć zamieszkałymi.

Jakie znaczenie ma słońce, które samotnie wędruje po niebie? Jakie znaczenie ma góra, która wznosi się samotnie pośród doliny? Jakie znaczenie ma odosobniona studnia? A jednak to one wytyczają drogę karawanom.

On nigdy nie opuszcza tych, którzy kochają.

Miłość jest niebezpieczna.

Człowiek nie może walczyć ze swym przeznaczeniem.

Nic nie jest jedyną szansą (…). Pan ofiarowuje człowiekowi wiele sposobności w życiu.

Jeśli jednak dosięgnie go miłość, on sam będzie musiał zmierzyć się z jej następstwami.

Problemy odłożone na potem nie przestają rosnąć.

Ilekroć czułem się całkowitym panem sytuacji, zdarzało się coś, co strącało mnie w dół. Nękało mnie pytanie: dlaczego? Czyżbym był skazany na to, by zawsze zbliżać się do celu, ale nigdy nie przekroczyć linii mety? Czyżby Bóg był aż tak okrutny, by sprowadzać na mnie śmierć na pustyni, w chwili gdy dostrzegałem palmy na horyzoncie?

Najlepszy jest ten, kto jest jak kamień. Nie musi nawet dobywać miecza, i bez tego wszyscy wiedzą, że jest niepokonany.

Niełatwo jest słuchać. W naszych modlitwach wciąż wykręcamy się, że zbłądziliśmy i wciąż upraszamy, żeby działo się to, czego my chcemy. Ale Pan to wszystko wie i czasem prosi nas tylko, byśmy posłuchali tego, co mówi nam Wszechświat. I byśmy byli szczęśliwi.

Na wojnie żołnierz zawsze miał szansę ocalić życie, ale morza były tajemnicze, pełne potworów i, gdy dochodziło do tragedii, nie pozostawał nikt, kto mógłby o niej opowiedzieć.

Bóg jest Wszechmocny (…). Może wszystko i nic nie jest Mu zakazane. Inaczej musiałby istnieć ktoś potężniejszy od Niego, kto zabroniłby Mu pewnych rzeczy.

Aniołowie Pańscy nie rozmawiają z ludźmi, przekazują im jedynie rozkazy od Boga.

Człowiek musi wybierać i (…) nie wolno mu się godzić na swój los.

Być może człowiek zdradza swój los, bo Bóg się od niego oddalił. Kiedy już zasiał w ludzkich sercach marzenia z czasów, w których wszystko było możliwe, sam zwrócił się ku nowym sprawom. Świat zmienił się, życie stało się trudniejsze, lecz Pan nie powrócił więcej, by zmienić ludzkie marzenia.

Bóg zawsze daje swym dzieciom powtórną szansę.

Bóg może wszystko. Gdyby ograniczył się tylko do czynienia tego, co nazywamy Dobrem, nie moglibyśmy nazywać Go Wszechmogącym. Panowałby jedynie nad częścią Wszechświata i musiałby istnieć ktoś odeń potężniejszy, oceniający Jego czyny. Wtedy wolałbym oddawać cześć temu Najpotężniejszemu.

Armia nie ma żadnej mocy, jeśli wiadomo kiedy zaatakuje.

Człowiek musi wybierać (…). W tym tkwi jego moc – w zdolności podejmowania decyzji.

Bóg jest Bogiem. (…) Nie powiedział Mojżeszowi czy jest zły, czy dobry, rzekł jedynie „Jestem”. Jest zatem wszystkim, co istnieje pod słońcem.

Bóg wysłuchuje tych, którzy błagają o łaskę zapomnienia dla nienawiści, lecz głuchy jest na głos tych, którzy chcą uciec przed miłością.

– Co robisz?

– Nie mam nic do roboty – odparła.

– A więc ucz się czegoś. W takich chwilach wielu ludzi poddaje się. Nie nudzą się, nie płaczą, patrzą tylko jak przemija czas. Nie przyjmują wyzwań, jakie niesie im życie, a życie nie rzuca im nowych wyzwań. Grozi ci to samo. Stań z losem twarzą w twarz, zareaguj, nie rezygnuj!

Człowiek musi przejść przez różne etapy, zanim wypełni swe przeznaczenie.

Bóg zapładniał ludzkie serca tylko niemożliwymi marzeniami.

Ból, który nęka ciebie i mnie, nie przeminie nigdy, ale ta praca pomoże nam go znieść. Cierpienie nie ima się zmęczonego ciała.

Bóg jest nieskończony w swym miłosierdziu i nieubłagany w swej surowości dla tych, którym brak odwagi, by się odważyć.

Bóg żąda od człowieka jedynie tego, czemu jest on w stanie podołać.

Bóg czasem bywa bardzo surowy, ale nigdy ponad to, co człowiek może znieść.

Ciesz się każdą chwilą, abyś potem nigdy nie żałował, że utraciłeś młodość. Każdemu etapowi życia Pan przypisał właściwe mu niepokoje.