Cytaty o sławie

Głód egzystencjalny ludzi bezimiennych kieruje ich ku szczytom panowania, posiadania, bycia kimś, choćby na chwilę, na kadencję, na jednogodzinny telewizyjny show.

Chęć posiadania czegoś, co kiedykolwiek należało do jakiegoś muzyka lub innej sławnej osoby, jest dla mnie jakąś dziwną potrzebą! O ile jestem w stanie zrozumieć zbieranie autografów czy kolekcjonowanie własnych zdjęć w objęciach idoli, o tyle kompletnie, przyznam się, nie rozumiem pragnienia posiadania przedmiotów codziennego użytku należących do sławnych ludzi. Oczywiście nie dotyczy to wszystkich przedmiotów, ale takich hmm… intymnych. Ta chęć jest dla mnie dziwna i to tym bardziej, że dotyczy ludzi w różnym wieku. Moje zdziwienie budzi pragnienie zdobycia nie okularów czy paska do spodni, ale przepoconych koszulek, fragmentów prześcieradła, a nawet majtek!

Sława wyolbrzymia zasługi.

Zaszczyty potrafią bardziej ciążyć niż kij żebraczy. Kijem przynajmniej podeprzesz się w drodze, a słuchając pochlebstw, drogę możesz zgubić. Nawet w świetle cesarskiej chwały zdarza się zabłądzić”.

Sława jest tak samo kusząca, jak ser w pułapce na myszy. I tak jak mysz płaci za ser, tak my musimy płacić za ten cały splendor.

Zdradliwe związki doprowadziły ją w końcu do aberracji płynącej z pustki. Pustki ciała, chłodu duszy. „Oni polują na okruchy mojej sławy – zwierzała się przyjaciółce. – To ich pociąga. Chcą iść do łóżka z moim nazwiskiem, ale sami angażują się jedynie na poziomie własnego pępka”.

Wspólni przodkowie Prtatvaha [Scyty], Homera, autorów Eddy i Bhagawadgity, nie wierzyli w życie po śmierci inne, niż życie w pieśniach, w których można pozostać pamiętanym dzięki wielkim czynom. Wyznawali więc ten sam koncept, (…) który przetrwał do twoich czasów, Koniu, bo czyż wielu z tych, których tu poznałeś, nie szuka po złej stronie ojca waszego Dniepru właśnie wiecznej chwały?

Taka sława, taki masowy odbiór – wielka władza. Tak! Ja cesarzem, oni moim cesarstwem, moimi poddanymi. Rządzę ich duszami, ich uczuciami. Ma rację, pomyślałem. Daniel O. był potężnym władcą. Jako Azja, Kmicic, Borowiecki rządził milionami. Rządził moją rodziną. Odebrał mi żonę (...).

Barcz niczego się tak nie bał, jak sławy wśród maluczkich… Nakazuje ona niezłomne gesty i nieobliczalne czyny…

Wspinamy się w gruncie rzeczy dla sławy. Niech nikt nie próbuje w tym momencie zaprzeczać, odsłoni tylko swoją hipokryzję

Jakież znaczenie ma nazwisko autora na okładce? Przenieśmy się myślą o trzy tysiące lat w przyszłość. Kto wie, jakie książki przetrwają i czyje nazwiska będzie się wspominać. Są pewne książki, które pozostaną sławne, lecz będą uważane za dzieła anonimowe, tak jak anonimowy jest dla nas epos o Gilgameszu; są zapewne autorzy, których nazwiska pozostaną zawsze sławne, lecz których dzieła nie przetrwają, jak zdarzyło się to Sokratesowi, a może autorstwo wszystkich ocalałych książek zostanie przypisane jednemu tajemniczemu pisarzowi, jak to się stało z Homerem?

Postawili go na piedestale, a on popełnił tę zbrodnię, że zachciało mu się być człowiekiem. Dlatego ma przesrane.