Zygzak

Niewykluczone, że różnica – subtelna – między rajem a piekłem polega na robieniu wszystkiego, o czym się pomyśli* Na tym polega różnica, wielka różnica między pokoleniami: starych grzech przerażą, młodych pociąga…

Tylko ignoranci wysyłają poufne wiadomości w formie, która nie rzuca się w oczy.

Zdarzają się chwile, kiedy myślimy, że wszystko, co dotychczas przeżyliśmy, było nieprawdziwe.

Państwo mi się podobają tak samo jak ja państwu, czyli ani trochę.

Wszystko, co jest, jest przeszłością.

W kosmosie złożonym z milionowych części sekundy Dobro nie istniało, ponieważ potrzebowało więcej czasu niż Zło.

Pojęła, że czas niczego nie łagodzi, ta koncepcja jest błędna: on tylko ukrywa. Wspomnienia wciąż tkwiły w tym samym miejscu, nienaruszone w jej wnętrzu, ich intensywność nie rosła ani nie malała, ale czas je zasłaniał, przynajmniej przed cudzym wzrokiem, podobnie jak warstwa jesiennych liści mogłaby zamaskować grób albo jak bogactwo owego grobu kryje chmarę robaków.

Lepiej, znacznie lepiej narażać się na kpiny niż na zawiść, zawsze o tym pamiętaj.

Kto szuka odpowiedzi, niech idzie do kościoła albo do szkoły (…) Zobaczymy tu rzeczywistość, a rzeczywistość nie dostarcza odpowiedzi i nie jest cudowna.

O Boże, co myśmy zrobili?

Pamiętaj, że czas subiektywny różni się od obiektywnego…

Rzeczywistość posiada więcej niż trzy wymiary, być może znacznie więcej niż widoczne gołym okiem długość – szerokość – wysokość. Ogólna teoria względności Einsteina zakładała, że czas jest czwartym wymiarem, a skomplikowana „teoria strun”, której kolejne wersje stanowiły wyzwanie dla aktualnej fizyki, twierdziła, że istnieje co najmniej dziewięć wymiarów przestrzennych, co dla ludzkiego umysłu jest czymś niepojętym.

Trząsł się jak stary budzik dzwoniący na nocnej szafce.

Zapadła noc. Na czarnym niebie błyszczał kryształowy dywan – Światło tych gwiazd dociera do Ziemi po upływie milionów lat (…) One same już być może nie istnieją, ale my jeszcze długo będziemy je widzieć…Za każdym razem, kiedy patrzymy nocą na niebo, cofamy się o miliony lat. Żeby podróżować w czasie, wystarczy wyjrzeć przez okno.

W ostatnich miesiącach strach i pragnienie często spiskowały w jej wnętrzu.

Sen jest czynnością bardziej gwałtowną, niż nam się wydaje. (…) Koncepcja, iż śpiąc „odpoczywamy”, również może być złudzeniem związanym z upływem czasu. Rozpatrując każdy odcinek czasowy z osobna, uświadamiamy sobie, że nasze uśpione ciała przejawiają znacznie większą aktywność, niż gdy czuwają; szybko poruszamy oczami, mamy halucynacje, podniecamy się seksualnie…

Nie można przekształcić swoich doświadczeń metafizycznych w reakcje chemiczne. To byłby absurd…

W każdej wyjątkowej sytuacji są chwile, kiedy ludzie rozumieją wszystko, co słyszą, bez konieczności rozszyfrowania słów. Katastrofy są wielojęzyczne.

W pewnych sytuacjach człowiek musi się czegoś uczepić, żeby nie postradać zmysłów.

Mężczyźni to nędznicy, przekonasz się o tym, jak trochę pożyjesz.

Zdobyte doświadczenie nauczyło go traktować podejrzliwie każdą sytuację stwarzającą pozory raju.

Nie trzeba było jednak oglądać latających talerzy ani duchów, żeby stwierdzić, że żyjemy w świecie niezmiernie zawikłanym, którego nie sposób ogarnąć nawet najbujniejszą wyobraźnią.

Przyszłość nas dręczy, przeszłość nas więzi.

Nikogo, absolutnie nikogo nie należy zbyt łatwo szufladkować. Każdy jest czymś, ale również czymś więcej, a nawet czymś przeciwnym. Ludzi, podobnie jak chmury elektronów, trudno przeniknąć.

Rzeczywistość nie zawsze jest racjonalna…

Przypuszczam, że jedno nie wyklucza drugiego… (…) Mimo że genetycznie jest rzadkością…Mam na myśli urodę i inteligencję… Prawie nigdy nie idą w parze.

Stany Zjednoczone przypominają Hiszpanię: jest to obszar zamieszkany przez bardzo zdolnych ludzi, ale kierują nim obrzydliwi politycy. Nie tylko nieudolni (…) wręcz obrzydliwi.

Przyjaźń z diabłem jest nad wyraz stosowna dla kogoś, kto podobnie jak on chciałby się nauczyć unikania pokus.

Życie polega na czekaniu (…) a miłość tym bardziej. Najlepiej rządzi tymi sprawami przypadek.

Nieświadomość była jedynym sposobem, jaki miała na złagodzenie strachu.

Od jedenastego września świat przestał się dzielić na prawdę i kłamstwo. Teraz dysponujemy tylko kłamstwami; reszty nigdy nie poznamy.

Teoria sekwoi nie przestała interesować uczonych, choć nie potrafili jej udowodnić. Przeszła w stan „zobaczy się”, albowiem nauka lubi umieszczać pewne idee w zamrażalniku historii.

Mędrcy nigdy nie uważali przypuszczenia, że czas psychologiczny zmienia się zależnie od podmiotu, za niestosowne, a mimo to byli przekonani, że czas fizyczny jest jedyny, niezmienny dla wszystkich obserwatorów. Mylili się jednak. W roku 1905 Albert Einstein zdał ostateczny cios temu przekonaniu swoją teoria względności. Nie istnieje czas uprzywilejowany, lecz jest ich tyle, ile punktów obserwacyjnych, i są nierozerwalnie związane z przestrzenią. Nie mamy zatem do czynienia z entelechią ani subiektywnym odczuciem, ale z nieodzownym wymogiem materii.

Podróże w przeszłość to czysta science fiction. Są zakazane przez podstawowe prawa fizyki. Nie da się włączyć tylnego biegu, bardzo mi przykro. Czas może iść tylko do przodu, ku przyszłości.

Odległość między człowiekiem a grozą jest tak niewielka, że sama w sobie budzi trwogę.

Sądzę, że… istnieją złośliwe nadprzyrodzone moce, których nauka nigdy nie będzie umiała wyjaśnić.

U osób, które na co dzień czują się trochę smutne, dobre jest to, że kiedy nadchodzą naprawdę smutne chwile, zawsze nabierają nieco otuchy. Tak jakby myślały: „Właściwie nie miałem powodu narzekać. Patrz, co się teraz dzieje”.

Wiem dobrze, przed czym uciekam, ale nie, czego szukam.

Wstała i poszła za przyjaciółką niczym zahipnotyzowany melodią szczur.

Równania fizyki są kluczem do naszego szczęścia, naszej zgrozy, naszego życia i naszej śmierci. Proszę o tym nie zapominać. Nigdy.

Nagły przestrach jest jak śmierć, która jeszcze się nam nie ukazała, jak zarys śmierci. Na pewien czas pozbawia człowieka głosu, spojrzenia, funkcji życiowych; przez chwilę nie oddychamy, nie możemy myśleć, nasze serce nie bije.* Na tym polega życie. (…) Że coś się zmienia.

Pamięć (…) jest jak mysz doświadczalna zamknięta w labiryncie i czasami zapomniane dane można wytropić za pomocą środków innych niż inteligencja lub wiedza. Węchem, tak samo jak mysz znajduje w labiryncie ser.

Sama. Przez głowę przelatywały jej tysiące pytań, niekończąca się defilada lęków i możliwości.

Prawdy nigdy się nie mówi, tylko się ją robi. Jedyne, co należy mówić, to kłamstwa.

Nauka składa się z (…) upominków, zwięzłych i wiecznych.

Zmęczenie podziałało na nią, obniżając próg odporności nerwowej.

Wiedziała, że ludzka inteligencja jest groźniejsza od noża.

Przerażenie jest bardzo szybkie. Jesteśmy w stanie przerazić się, zanim to sobie uświadomimy. Jeszcze nie wiemy dlaczego, a już nasze ręce drżą, twarz blednie, a żołądek kurczy się jak balon, z którego uchodzi powietrze.

Współzawodnictwo też powoduje zamieszanie

Każdy pies upodabnia się w końcu do swego pana, a każdy człowiek – do swojej pracy.

Strach to w znacznej mierze wyobraźnia. (…) Jeżeli nie puścisz wodzy fantazji, ciemność i dźwięki nie będą nad tobą miały żadnej władzy.

Na niczym się tak nie koncentrujemy jak na wspomnieniach.

W tragediach nic nie trzyma się kupy.

Śmierć nie jest czymś spokojnym, co przemija i dobiega kresu: jest sztywna i brzęczy jak potężna maszyna.

To, co człowiek umie robić, na niewiele się przydaje, jeśli nie przydaje się również innym.

W świecie nauki nie można zajmować pierwszego miejsca bez straszliwego destrukcyjnego wysiłku polegającego na systematycznym eliminowaniu rywali.

Przypadek (lub coś gorszego) na tysiąc sposobów potrafi zniweczyć uczucie szczęścia.

Wszyscy jesteśmy ignorantami, choć w różnych sprawach.

Są osoby, które właściwie nie odegrały żadnej roli w naszym życiu i pozostawiły po sobie jedynie kilka niewiele znaczących wspomnień, lecz z takiego czy innego powodu nigdy o nich nie zapomnimy.

Uważać coś za możliwe i zobaczyć, że to naprawdę się stało, to dwie zupełnie różne rzeczy.

W każdym ułamku sekundy jesteśmy kimś odmiennym. Nasze złudzenie, że jesteśmy tacy sami, wywoływane jest przez mózg, żebyśmy nie oszaleli. Być może schizofrenicy wychwytują różnice między poszczególnymi istotami, z których składa się nasze ja w wymiarze czasowym…

Wyginęły, ponieważ coś tak ładnego nie mogło przetrwać obok człowieka.

Zawsze istnieją granice tego, co człowiek jest w stanie wytrzymać… (…) Jeżeli ból trwa długo, to znaczy, że można go znieść. Jeżeli jest nie do zniesienia, zabije cię i nie potrwa długo.

Zmęczenie ma w sobie coś, co wabi jak narkotyk.

Dobro i zło nie zależą od upływu czasu, Davidzie. Są odciśnięte w naszym sercu, w naszej duszy. Wszyscy doświadczamy impulsów, pragnień, pokus…Jedni je kontrolują, inni im się poddają: na tym polega istota wiary religijnej.

Jedyny raj, jaki istnieje na ziemi, jedyny, który naprawdę zasługuje na tę nazwę, polega na tym, że można żyć obok osoby, którą się kocha.

Doświadczenia mogą wryć się w naszą pamięć na zawsze, co nie przeszkadza, choć brzmi to paradoksalnie, że szczegóły, które z nich zapamiętujemy, bywają nieistotne, oderwane, a nawet głupie* Dzieją się rozmaite rzeczy. Jest to jedyna niezawodna mądrość, jaką można się poszczycić w tym życiu. Nie trzeba być wielkim naukowcem, żeby ją posiąść. Czujesz się dobrze aż do dnia, kiedy twoje zdrowie rozsypuje się jak domek z kart; planujesz coś starannie, ale nie jesteś w stanie uwzględnić wszystkich ewentualności; przewidujesz, co się wydarzy w ciągu najbliższych czterech godzin, i zaledwie pięć minut później twoje przewidywania biorą w łeb. Dzieją się rozmaite rzeczy. (…) Czasami dzieją się rzeczy, które są jak granice: z jednej strony jest przed, z drugiej po.

Historia nie jest przeszłością. Historia już się wydarzyła, a przeszłość wciąż się dzieje. (…) Jesteś, bo byli inni. (…) Nawet ty sama jesteś twoją własną przeszłością. (…) Przeszłość stanowi naszą teraźniejszość. To nie jest zwykła „historia”; to coś, co właśnie się staje. Nie możemy tego zobaczyć, poczuć ani zmienić, ale towarzyszy nam przez cały czas jak widmo. I decyduje o naszym życiu, a może nawet o śmierci. (…) „Przeszłość nie umarła.” (…) Jest w stanie nas zabić.

Groza posiada punkt, z którego nie ma odwrotu.

Jeśli niebezpieczeństwo wydaje się znikome, to naprawdę nie jest znikome.

Czy zawód kształtuje charakter? A może charakter wyciska piętno na wykonywanym fachu? (…) Sfery pracy i uczuć przenikały się wzajemnie.

Czas istotnie jest dziwny. Przenosi rozmaite rzeczy w odległe miejsce, do którego nie mamy dostępu, choć nadal wywierają one stamtąd na nas swój magiczny wpływ.

Każda istota żywa jest baterią. Produkujemy energię.

Jest ścigana tylko przez własne wspomnienia. Straszliwie obawia się rzeczy, które od dawna są martwe. Czy w medycynie nie ma na to jakiejś nazwy? Stres pourazowy?

Chciała jak najszerzej otworzyć drzwi wejściowe, gdyż wiedziała, że później tylko nieliczni odnajdą wyjście.

Jedyne, co możemy zrobić, to trafić albo się pomylić…

Jak zawsze, gdy czegoś gorąco pragnęła (albo się bała), nadejście oczekiwanego (albo napawającego strachem) wydarzenia oznaczało dla Elisy zmianę sytuacji i sposobu myślenia.

Ci, którzy nie zaznali takiego strachu, nie wiedzą, co to znaczy kogoś objąć, nawet jeśli kochają.

Emocje podróżują po naszym wnętrzu z wielką szybkością. I nie tylko one: po obwodach zwojów mózgowych co sekundę przemieszczają się miliony danych, nie powodując korków podobnych do tego, w którym właśnie tkwił samochód.

Analizowali to, co się właśnie działo lub wydarzyło wcześniej, podglądając przeszłość przez dziurkę od klucza, szpiegując jak niedyskretne pokojówki.

Czuł, że świat stworzony przez Najwyższą Dobroć pozostaje w sprzeczności z wątpliwościami, jakie go ogarnęły i nie wiedział jak temu zaradzić.

Bywają chwile, za którymi kryje się głębia, luki w strumieniu świadomości, zamęt w duszy.

Fizyka opiera się na stawianiu hipotez, podążaniu pewnym tropem i gromadzeniu dowodów.

Jesteśmy skłonni myśleć, że najważniejsze rzeczy potrzebują czasu, żeby się narodzić, ale czasami przyjaźń albo miłość pojawiają się jak słońce w pochmurny dzień: jeszcze przed sekundą wszystko było szare, sekundę później oślepia nas światło.

Czasami, żeby uciec, potrzeba dużej odwagi.

Bezpieczeństwo polega na myśleniu, że nigdy nie jesteś całkowicie bezpieczny.

Czas jest dziwny. Jego dziwność wynika przede wszystkim z tego, że oswoiliśmy się z nim. Nie mija ani jeden dzień, w którym nie zwrócilibyśmy na niego uwagi. Mierzymy go, ale nie możemy go zobaczyć. Równie ulotny jak dusza, jest zarazem uniwersalnym zjawiskiem fizycznym. (…) Naukowcy i filozofowie dyskutowali na ten temat, nie doszli jednak do porozumienia. Czas wydaje się bowiem przywdziewać rozmaite maski zależnie od tego, jak go badamy, a nawet jak go doświadczamy.

Jest to typowe dla każdej puszczy. Stworzenia żyjące w dżungli chowają się przed innymi, upodobniają do otoczenia, stosują kamuflaż, żeby ocalić życie albo komuś je wydrzeć. W puszczy przywdziewa się niekiedy straszliwe maski

Dlaczego ubliżasz, kiedy nie możesz czegoś udowodnić?

Genialni fizycy zawsze mieli w sobie coś patologicznego. Mózg homo sapiens nie może zagłębić się w świat kwantowy ani relatywistyczny, nie doznając poważnych zaburzeń.

Dlaczego mózg tak specyficznie reaguje w ekstremalnych sytuacjach?

Ale strach nie kieruje się logiką… (…) Strach, który czuję, przewyższa mój wstyd…!

– Co za różnica, naukowiec czy ksiądz (…) Najgorsze kasty społeczne, jakie znam. Ci tworzą broń, a tamci ją błogosławią. – A żołnierze z niej strzelają.