Cytaty o zdumieniu
31 cytatów · 24 autorów
Cytaty
Jak zawsze zdumiewa mnie to, co najbardziej oczywiste. Fizyka dla początkujących jest w zasadzie powtórką z tego, co każdy, kto choć odrobinę interesuje się światem i jego funkcjonowaniem, powinien wiedzieć.
Rozdział 8 · s. 69
Wszystko mnie dziwi. Że ptaki fruwają, że drzewa rosną, że ludzie rodzą się i umierają, że chleb pachnie, że kocham Ewę, że jestem tu z tobą, że w dzień jest widno, a w nocy ciemno, że lato, jesień, zima, że wiosna, że wielkie kontynenty i malutkie wioski, że tak wyglądam, jak wyglądam… Wszystko, literalnie wszystko mnie bez przerwy dziwi. A przecież to normalne… Bo po to są ptaki, żeby fruwały, drzewa, żeby rosły, po to jest Ewa, żebym ją kochał… A mnie jednak to wszystko wydaje się dziwne. Dlaczego?
Pozbawieni z góry przyjętych założeń, oddajemy się we władzę zmysłów. Najbardziej zdumiewająca jest przepaść między tym, co spodziewamy się zobaczyć, a tym, co faktycznie widzimy.
s. 28
Mam blisko czterdzieści lat. Ale jeszcze nie wyrosłem z okresu, w którym człowiek nieustannie dziwi się światu. Jakoś nie spowszedniała mi dotąd jego bezbrzeżna głupota, rozumiana jako nieprzystawalność do reguł zdrowego rozsądku.
s. 99
Za każdym razem, kiedy myślę sobie, że świat jest paskudny, że życie nie ma żadnego znaczenia, przypominam sobie, że to tu jest i zawsze na mnie czeka (…). Zawsze mogę spojrzeć w kosmos i się zachwycić, bez względu na to, co się dzieje. A gdy spoglądam w górę, moje problemy robią się takie małe. Nie wiem czemu, ale zawsze czuję się wtedy lepiej.
s. 294
Jak to jednakże w życiu bywa, to, co niezwykłe, może ukazać się bez udziału czegokolwiek, co gwałtownie wyodrębniłoby je ze zwyczajności.
s. 318
Są chwile w życiu zbyt wielkie, by je zapomnieć. Należy do nich również ta chwila, gdy po długiej, bezkresnej wędrówce w jednym i tym samym kierunku wraca się do miejsca, z którego się wyszło, kiedy własnym wzrokiem, słuchem, dotknięciem rąk sprawdza się wielkie misterium… okrągłości Ziemi.
Czyny ludzkie zawsze mnie zdumiewają…
Kiedy jest się dzieckiem, tyle rzeczy wydaje się oczywistych. Z czasem człowiek zaczyna się dziwić.
Fascynacje kosmologią zwykle dotyczą jej wizualnej strony. Wystarczy przyjrzeć się uważniej zdjęciu odległej galaktyki, by doznać filozoficznego zachwytu – kimże jesteśmy w porównaniu z tymi milionami lat świetlnych.
s. 12
Uważać coś za możliwe i zobaczyć, że to naprawdę się stało, to dwie zupełnie różne rzeczy.
(…) człowiek w pewnym wieku zaczyna sądzić, że nic w cyrku tego świata już nie zdoła go zaskoczyć.
s. 163






















