Cytaty o ucieczce od rzeczywistości

Bycie zajętym to ostateczny sposób na odwrócenie naszej uwagi od tego, co złe.

Najstraszniejsze jest wrażenie, że miotając się w ten sposób dzień za dniem, pozwalam, aby moje życie ulegało rozkładowi, podobnie jak liście bananowca, które gniją na drzewie, trzymając się gałęzi. Nie mogę tego dłużej znieść. Dlatego pragnę uciec z mojego obecnego życia, nawet za cenę złamania zasad etyki zawartej w Wyższych naukach dla kobiet.

Uświadomiłem sobie, że czasami chciałbym zostać tu [w szpitalu psychiatrycznym] na zawsze. Czuję się jak w twierdzy otoczonej fosą. Jasne, jest to zamek zamieszkany przez szaleńców, ale przynajmniej nikt niepowołany nie wejdzie. Oczywiście my też nie możemy wyjść, ale właściwie czego mielibyśmy szukać na zewnątrz? Świat może nas zranić na zbyt wiele sposobów. Tutaj nie ma się czym martwić.

(…) żeby być prawdziwym nerdem, trzeba preferować światy wymyślone nad rzeczywistość.

– Po co piszemy? – powtórzyła profesor Piper.

Cath spojrzała na swój notatnik.

„Żeby zniknąć”.

Nikt nie chce oglądać, dajmy na to, dramatów wyzutych z nadziei, nikt nie chce, by ze sceny mówiono mu, że ludzkie serca są zepsute, że piekło to my sami i nasi bliźni. Ludzie chodzą do teatru, by śmiać się do rozpuku, by rzewnie zapłakać i by przypomniano im, jacyż to są zacni i prawi.

To tak, jakby oglądać telewizję – siedzę i patrzę w cudze życie, zupełnie jakby moje własne nie istniało. Tak wygodniej.

A ponieważ nie tak trudno jest natknąć się na siebie nawet w wielkim mieście… wobec tego lepiej w ogóle się gdzieś wynieść. Nowe realia, sami nowi ludzie, a przede wszystkim żadnych wspomnień.

Ja wymyślam opowieści, bo kiedy tutejszy świat mi się nie podoba, przenoszę się do mojego i bardzo mi tam dobrze.

Twój dom, przestrzeń, gdzie czytasz, może nam powiedzieć, jakie miejsce zajmują książki w twoim życiu, czy są tarczą, którą się zasłaniasz, aby trzymać się z daleka od zewnętrznego świata, narkotycznym snem, w jaki zapadasz, czy też są pomostem przerzuconym na zewnątrz do świata, który interesuje cię tak bardzo, że dzięki książkom chciałabyś pomnożyć i rozszerzyć jego wymiary.

Uciekanie nie jest odpowiedzią.

Gdy tylko stwierdzę, że usta wykrzywiają mi się ponuro, gdy tylko do duszy mej zawita wilgotny, dżdżysty listopad, gdy złapię się na tym, że mimowolnie przystaję przed składami trumien albo podążam za każdym napotkanym pogrzebem, a zwłaszcza gdy moja hipochondria tak mnie opanuje, iż potrzeba mi silnych zasad moralnych, by się powstrzymać od rozmyślnego wyjścia na ulicę i metodycznego strącania ludziom z głów kapeluszy – wtedy uznaję, że już wielki czas udać się na morze jak najrychlej. To jest moja namiastka pistoletu i kuli.