Cytaty o chaosie

W rzeczywistości żadne „ja”, nawet najbardziej naiwne, nie jest jednością, lecz bardzo zróżnicowanym światem, małym gwiaździstym niebem, chaosem form, stopni i stanów, dziedzicznych obciążeń i możliwości. Każda jednostka dąży do uznania tego chaosu za jedność i mówią o sowim „ja”.

– Co może człowiek, to niewiele. Trudno pogodzić się z myślą, że gdyby istniał ład we wszechświecie, stanowiłby obrazę dla wolnej woli Boga i dla Jego wszechmocy. Tak więc wolność Boga jest nasza zgubą, a przynajmniej zgubą naszej pychy.

– Lecz jak może istnieć byt konieczny, całkowicie utkany z możliwości? Jakaż jest więc różnica między Bogiem a pierwotnym chaosem? Czy utrzymywanie, że Bóg jest absolutnie wszechmocny, nie jest tym samym, co utrzymywanie, że Bóg nie istnieje?

Czasami się zdawało, że życie Jeremy’ego zostało zmontowane przez niezbyt sprawnego rzemieślnika, który pozwolił, by pewna liczba niewielkich, lecz ważnych elementów zrobiła „ping!” w ciemne kątki pomieszczenia

Krzywa katastrof, panie Kubeł, to to, po czym posuwa się opera. Opera dzieje się dlatego, że zdumiewająca liczba rozmaitych rzeczy nie zdołała się nie udać.

Chaos zawsze pokonuje porządek, gdyż jest lepiej zorganizowany.

(...) mętlik zupełny, paranoja, schizofrenia i co kto chce.

Co to jest Chaos? To jest Ład, który zniszczono przy Stworzeniu Świata.

Większość rewolucjonistów z pewnością nie wiedziała dokładnie, czego właściwie chciała - ładu czy bezładu.

[...] nie ma mowy o żadnej harmonii. Że tylko tak, w ułamkach, w byle jakim porządku, w przypadku staje się to, co przetrwa. Jeśli przetrwa.

Chodzi o całość, a całość jest zawsze bezkształtna.

Ja mogę spokojnie nabałaganić nawet w ciągu piętnastu minut, jeżeli przypadkiem wpadnie mi do głowy, żeby zacząć coś porządkować.

[...] zrozumiała, że wszystko, co się wydarza, łączy się ze sobą może chaotycznie, ale bez wyjątku.