Cytaty o nauce

[...] zbił majątek na ropie naftowej i gazie. Chociaż nie ma formalnego wykształcenia archeologicznego, jest bardzo utalentowanym i pełnym entuzjazmu amatorem. Sponsoruje wiele wykopalisk na całym świecie. [...] On potrzebuje nas, a my jego. Archeologię zawsze uprawiano w taki sposób. To sojusz ludzi mających pieniądze z tymi, którzy mają umiejętności.

Niektórzy stają się naukowcami, tak jak inni żołnierzami, dlatego tylko, że nie nadają się do niczego innego.

Każdego tygodnia od 1983 roku zbieram dowody potwierdzające ogromną moc drzemiącą w ludzkim ciele. Naukowcy z całego świata udowadniają, że moc ciała i umysłu jest potężniejsza, niż ktokolwiek mógłby to sobie wyobrazić zaledwie dziesięć lat temu.

Aby zbadać, skąd bierze się życie, należy bowiem pierwej zająć się śmiercią.

Zanim Albert Frank ukuł pojęcie "symbioza", nie dało się inaczej opisać relacji pomiędzy różnymi typami organizmów. Dopiero ostatnie lata przyniosły większe zniuansowanie narracji wokół symbiozy. Toby Spribille - badacz, który odkrył, że porosty składają się z więcej niż dwóch komponentów - argumentuje, że powinniśmy na nie patrzeć jak na system. Porosty bowiem nie są produktem stałego związku partnerskiego, jak od dawna sądzono. Stanowią raczej efekt całego wachlarza możliwych interakcji pomiędzy większą liczbą różnych graczy.

To klasyczny przykład przypadłości szerzącej się wśród naukowców, znanej jako „zazdrość o fizykę” – biolodzy behawioralni obawiają się, że ich dyscyplinie brakuje rygorów typowych dla fizjologii, fizjolodzy chcieliby korzystać z technik zastrzeżonych dla biochemików, biochemicy zaś z zazdrością patrzą na jednoznaczność wyników uzyskiwanych przez biologów molekularnych i tak dalej, i tak dalej, aż do fizyków, którzy konsultują się już tylko z bogiem.

Studiowanie neurobiologii, aby zrozumieć ludzi, jest jak studiowanie atramentu, aby zrozumieć literaturę.

Ci, których uczyłem, jak uprawiać naukę, biorą się za to jak wojownicy, którymi być powinni, przewracając do góry nogami współczesną wiedzę i uznane paradygmaty, a każde ich odkrycie jest morderstwem dokonywanym na naukowych przodkach.

Zwracanie się do nauki o wyjaśnienie życia i ważnych spraw przypomina proszenie gramatyka o interpretowanie poezji.

Fakt, że nasz wszechświat składa się ostatecznie z informacji, wstrząsa posadami nauk silnie naznaczonych materializmem i potwierdza jednocześnie wyjaśnienia Buddy o tym, że otaczająca wszystko przestrzeń jest raczej pojemnikiem niż oddzieleniem – nie przypomina czarnej dziury, lecz ogarnia i łączy ze sobą istoty.

Człowiek może tak mądrze perorować o kwarkach i kwantach, spojrzeć na światło oddalonej o miliony lat świetlnych gwiazdy i na podstawie rozkładu spektroskopowego emitowanych przez nią promieni określić jej temperaturę, masę i skład chemiczny, a jednocześnie czasem musi po prostu poruchać.

Rozpacz w obliczu chaosu, po której zakończeniu następuje ulga odnalezienia nowego ładu, jest tak samo typowa dla odkryć naukowych i matematycznych, jak dla przezwyciężania wewnętrznych problemów psychicznych.