Dziecko na niebie

Religia, polityka, nasza twórczość - w dziewięćdziesięciu procentach wypadków kończy się to głęboką ciszą lub urażeniem uczuć.

Przybywanie lat nie martwiło mnie, przybywanie dolegliwości owszem.

Istnieją różne rodzaje dumy, lecz móc spojrzeć po latach na coś, co się zrobiło, i wiedzieć, że nadal jest dobre lub ważne, to najlepszy z nich.

Chcecie wiedzieć, co to jest zło? Zło to spluwa. Zło to palant, który wkłada do niej naboje. Zło to drzewo, które piorun rozszczepił na pół. To nie jakaś jedna rzecz. To jest wszystko, co stało się złe. Dziecinny rowerek jest w porządku, ale gdy leży przewrócony w kałuży krwi, to już inna sprawa.

Chcemy, aby coś miało sens, tylko wtedy, gdy jest nam to na rękę. [...] Ludzie postępują źle i uchodzi im to na sucho. Obrywają niewłaściwe osoby. Wolałbyś, żeby tylko dobrzy ludzie byli nagradzani? Jak często jesteś dobry? Jak często zasługujesz na dobro, które cię spotyka?

Teatr jest w dużej mierze po prostu terapią grupową z udziałem publiczności.

Ilekroć spełnia się twoje marzenie, postępujesz jeden krok w stronę Boga. Ale im bliżej jesteś, tym lepiej Go widzisz, i może się okazać, że jest zupełni inny, niż sobie wyobrażałeś.

[...] współczucie źle zastępuje wsparcie.

Ale prawdy nie mierzy się w procentach. Prawdziwe na osiemdziesiąt procent. Na dziewięćdziesiąt dziewięć. Albo coś jest prawdą, albo nie.

Gdybyśmy mogli umieścić na niebie wszystkie dzieci, którymi byliśmy, dużo lepiej zrozumielibyśmy siebie samych.

Osoba, która doprowadza mnie do największego szału to ja sama.

Mogę powiedzieć tyle: śmierć jest minimum. Minimum wszystkiego.

Na co dzień mówienie prawdy jest albo zbędne, albo szkodliwe.

Związki między ludźmi zaczynają się od nieśmiałego, lękliwego użycia wielkich słów, co do których mamy nadzieję, że już wkrótce będą pasować [...].

Czasem ratują nas prawdziwe drobiazgi: zmiana pogody, gest dziecka, filiżanka doskonałej kawy.

Litość jest kiepskim materiałem do budowy fundamentów.

„W życiu najczęstsze są dwie sytuacje: albo coś spieprzyłeś, albo ktoś kazał ci spieprzać”

Są dwie rzeczy, Weber, które nigdy nie dają nam spokoju: miłość i rozczarowanie. Nie możemy ich wyłączyć jak wentylatora ani skierować podmuchu w bok.

Wszystko robił szybko i dobrze, a to zawsze wielkie nieszczęście; taki ktoś jest wiecznie rozczarowany, że nikt nie może za nim nadążyć.

Śmierć ukochanej osoby okrada nas z niezbędnego wewnętrznego ciepła. Albo może zdmuchuje stały płomyk piecyka, wygaszając palniki.

W filmie premiera oznacza, że wszystko jest skończone, możesz już tylko usiąść w fotelu i patrzeć. A w teatrze to dopiero początek.

[...] zawsze istnieje możliwość pomyłki co do ludzi, których kochamy. To najgorszy błąd, jaki można popełnić.

Miłość jest tyranem, wiesz? Nie da się jej uniknąć ani utrzymać na dystans. Przybywa, albo wraca, albo też zstępuje, wszystko jedno, i właściwie możemy tylko podnieść ręce do góry i być dobrej myśli, prawda?

Egoizmem jest sądzić, że zawsze możemy uratować osobę, którą kochamy.

Świat niczego od ciebie nie potrzebuje, ale ty musisz mu coś dać. Dlatego żyjesz. Jeśli się teraz zabijesz - niczym się nie różnisz od miliardów innych czaszek, które leżą pod ziemią. Jeśli dasz coś światu, nawet coś nietrwałego, wygrasz.

Związki między ludźmi zaczynają się od nieśmiałego, lękliwego użycia wielkich słów, co do których mamy nadzieję, że już wkrótce będą pasować.

Kiedy łaska losu podjeżdża pod twój dom zbyt szybko, może wzbudzić podejrzenie. Wahasz się zanim wsiądziesz.

Aby naprawdę znaleźć Boga, trzeba być szczerym. Aby być szczerym, trzeba najpierw uważnie spojrzeć na siebie samego, ale to zbytnio nas niepokoi.