Cytaty o współczuciu

Współczucie: oto pogram antyfaszyzmu, jakiego potrzebujemy.

Nasi potomkowie w przyszłości będą podziwiać to, czego my jeszcze nie wiemy. (…) Będą widzieć w nas ignorantów, tak jak my widzimy ich w wieśniakach, którzy myśleli, że szatan wywołuje ataki padaczkowe. To niemal nieuniknione. Możemy jednak sprawić, by nie postrzegali nas również jako bezdusznych.

Ci rodzice, którym szczególnie zależy na tym, by dzieci wyrosły na ludzi odważnych i odpornych, obawiają się często, że pocieszanie nauczy je biadolenia. Jednak pewne siebie dziecko nie utraci ducha z tego tylko powodu, że rodzice okażą mu czasem współczucie.

(…) Moja Miłość jest współczująca i nie pragnie twego bólu ponad to, co jest niezbędne do doskonalenia twej duszy.

Szczęście nigdy nie jest zbyt daleko, żeby nie opłacało się go szukać. Musimy tylko zwiększyć naszą mądrość i współczucie.

W buddyzmie wywoływanie w innych wściekłości i znieważanie ich określane jest mianem „tymczasowego obłędu”. Gdy zdasz sobie sprawę, że osoba, która cię rozzłościła, jest tymczasowo chora umysłowo, możesz odpowiedzieć ze spokojem, a nawet współczuciem: „Och, ty moje biedactwo”.

Są istnienia dziwne, zagadkowe, fatalnością naznaczone, które wśród bliźnich budzą okrzyki oburzenia lub wybuchy śmiechu szyderczego, w jednym zaś i drugim wypadku zasługują wyłącznie – na współczucie., III. „Zabacuł”

– Czy pani wie, co to litość, pani Jadwigo?

– A wiem, wiem! Widziałam raz hasło w słowniku!

Ostatnio daje się zauważyć straszny zanik uczucia litości. Ludzie przechodzą ulicami, widzą dzieci wychudłe jak szkielety, bose i nagie, które wyciągają swe sine, zmarznięte nóżki, i nikt się tym nie wzrusza. Ludzie zamienili się w głazy.

– Czy słyszałeś kiedykolwiek o głupim współczuciu? Człowiek niszczy sam siebie, odczuwając cierpienie innych, ale nie robiąc dla nich nic użytecznego.

Gdy wali się niebo, nawet kopniak może być dowodem litości i współczucia.

– Zresztą Sylvester ma też cechy godne podziwu – ciągnęła księżna, reagując na ową uwagę jedynie lekkim uśmiechem. – A najdziwniejsze jest to, że część jego zalet też wynika z owej dumy. Nigdy by mu nie przyszło do głowy, by uchylić się choćby od najdrobniejszego zobowiązania wynikającego z jego pozycji. Niestety, ta jego troska o poddanych nie wypływa z serca. Została mu wpojona, uważa się za odpowiedzialnego za los zależnych od niego ludzi i przyjmuje na siebie to brzemię, lecz nie ma w nim owego współczucia, które rodzi prawdziwych dobroczyńców.(...)