Cytaty o kinie
40 cytatów · 27 autorów
Cytaty
Zauważyłaś, że w słabych filmach postacie są jednoznaczne – są ci dobrzy i ci źli?
s. 117
Młodzieniec „konkretny” idzie do kina na „Lotną”, patrzy, jak ułani rąbią szablami w pancerz stalowego olbrzyma – i śmieje się. Pokazano mu całą nicość tego czynu – widzi Don Kichota walczącego z wiatrakami.
s. 202
Języka filmu można się nauczyć tak jak każdego innego języka. I jest to prostsze, niż się wydaje. Wystarczy, że spojrzysz na niego, dokładnie tak, jak na język pisany. Każda twoja książka na półce zbudowana jest z liter, słów, zdań, akapitów, rozdziałów, które razem tworzą całe dzieło. Z językiem filmu jest podobnie.
Celem opowieści wideo jest jej ważne przesłanie, które chcesz przekazać ludziom i którego ta opowieść jest ilustracją. Dlatego pracę nad opowieścią zaczynasz od końca, od kulminacji czyli od momentu przełomu.
Jak wybrać ujęcia z kilku, a czasem kilkunastu godzin nagranego materiału? Wchodząc w buty, a raczej domowe pantofle twojego widza. Starasz się patrzeć głównie z jego perspektywy. I zadawać sobie pytanie: Czy to ujęcie jest potrzebne? Czy tylko ładne. I czy ta scena wywoła u niego taki efekt jaki chcę osiągnąć?
Przesłanie filmu to przyczyna, dla której chcesz o powiedzieć tę historię. Na tyle uniwersalna, że trafi do każdego. Wyrażona jednym zdaniem.
Pierwszym montażystą jest oko ludzkie.
Cisza na ekranie jest ciszą przed burzą. Celowo opóźnia jeszcze na moment rozwiązanie, żeby napięcie u widza, utożsamiającego się z bohaterem, sięgnęło zenitu. Cisza, ten moment pauzy– podbija uwagę. Nie bierze się z kompletnego braku dźwięku, lecz z kontrastu do dźwięku poprzedzającego.
Połączenie dwóch ujęć czy dwóch scen to nie tylko prosty zabieg techniczny. Montaż to prawdziwa fabryka emocji. I jak to w fabryce, wybierając różne formy montażu, możesz te emocje wytwarzać i zwielokrotniać.
Wydaje się, że okrucieństwo wpisane jest w twórczą wyobraźnię Polańskiego, a może także w jego widzenie świata i ludzi, co znajduje swój wyraz na ekranie kinowym.
s. 123
Doprawdy, trudno zdecydować, kiedy doktor Lecter jest bardziej przerażający: czy wtedy, kiedy zabija z wyrafinowanym okrucieństwem i widoczną przyjemnością, czy wówczas, gdy tkwi w kaftanie bezpieczeństwa przywiązany grubymi pasami do metalowego wózka z drucianym kagańcem na twarzy, jak wściekłe zwierzę, czy też kiedy zaczyna mówić, łapiąc słuchaczy na lep swego uroku miłego starszego pana i przenikliwego lekarza psychiatry, który nagle prowokuje ponurym żartem, obraża inwektywą, to znów przeraża siłą osobowości i umiejętnością dominowania. Równocześnie jednak Hannibal ma perwersyjny wdzięk, któremu trudno się oprzeć. Jest to oczywiście zasługa Anthony’ego Hopkinsa, który uczłowieczył i „upotworzył” człowieka, czyniąc z Lectera niezapomnianą postać kinową. Kontrowersyjnemu urokowi Hannibala-kanibala ulega i Clarice, i kinowi widzowie.
s. 168
U Polańskiego pojawia się bogata galeria osób niezrównoważonych, neurotycznych lub chorych psychicznie. Reżyser zdaje się rozumieć ich problemy, ale nigdy im nie współczuje. Szaleństwo i wszelkie psychozy traktuje jako główną, niezwykle atrakcyjną osnowę widowiska, służącą wzbudzaniu napięcia i lęku u widzów kinowych.
s. 156








