Tako rzecze Zaratustra

Dobrzy zawsze byli początkiem końca.

Niedobrane pary uważałem zawsze za najgorszych mściwców; całemu światu każą odpłacać, że nie chodzą już pojedynczo.

Chęć wyzwala, albowiem chcieć, to tworzyć: tak nauczam.

[...] ze wszystkich skarbów najpóźniej odkopuje się własny;

[...] czego nie można już miłować, winno się - ominąć!

A jeśliby ci zabrakło wszystkich drabin, to naucz się wspinać po własnej głowie.

Ziemia [...] ma skórę; a skóra ta choruje. Jedna z tych chorób zwie się na przykład człowiekiem.

Bo tylko gdzie są groby, są też zmartwychwstania.

Tak, coś nie do zranienia, nie do pogrzebania jest we mnie, coś rozsadzającego skały: nazywa się to moją wolą.

Bądźcie nieufni wobec wszystkich, w których przemożna jest żądza karania. [...] Bądźcie nieufni wobec wszystkich, którzy dużo mówią o swojej sprawiedliwości.

A gdy przyjaciel uczyni ci co złego, powiedz: „Wybaczam, coś mi uczynił; ale żeś sobie to uczynił - jakże mógłbym ci przebaczyć!”

Ale, żeby całkiem odkryć przed wami serce, przyjaciele: gdyby istnieli bogowie, jakżebym ja wytrzymał, by nie być jednym z nich. Zatem bogowie nie istnieją.

Bóg jest myślą, która wykrzywia, co proste, a co stoi, wprawia w zawrotny ruch.

Małżeństwo: tak nazywam wolę tworzenia we dwoje jednego, które jest czymś więcej od tych, co je stworzyli.

Starsza jest radość bycia stadem niźli radość bycia Ja: i póki dobre sumienie będzie zwało się stadem, tylko złe sumienie powie: Ja.

Zaprawdę, ludzie sami sobie dali wszelkie dobro i zło. Zaprawdę, nie wzięli ich, nie znaleźli, nie spadły im jako głos z nieba.

Jeśli chce się mieć przyjaciela, trzeba też chcieć prowadzić o niego wojnę; aby zaś prowadzić wojnę, trzeba umieć być wrogiem.

Nasza wiara w innych zdradza, w co chcielibyśmy uwierzyć w sobie.

Nie wtedy, kiedy prawda jest brudna, lecz kiedy jest płytka, poznający niechętnie wstępuje w jej wody.

Czystość u niektórych jest cnotą, ale u wielu nieomal występkiem.

Co rozpoznajemy w człowieku, to w nim też rozniecamy. Strzeż się więc maluczkich!

Godnie będą z tobą umiały milczeć las i skała.

Dobry sługa zaś wie wszystko, a czasem i to, co jego pan sam przed sobą ukrywa.

Lepiej nie wiedzieć nic, niż wiele wiedzieć połowicznie! Lepiej być głupcem na własną rękę, niż mędrcem według cudzego widzimisię!

Bóg, który widział wszystko, nawet człowieka - ten Bóg musiał umrzeć! Człowiek nie znosi tego, by żył taki świadek.

Każdy bowiem, kto patrzy na zrozpaczonego, staje się odważny. Pocieszać zrozpaczonego - na to każdy czuje się dość silny.

Rodzi się nazbyt wielu ludzi - państwo wymyślono dla tych zbytecznych.

Wojna i męstwo zdziałały więcej wielkich rzeczy niż miłość bliźniego.

Powiadacie, że dobra sprawa uświęca nawet wojnę? A ja mówię wam: dobra wojna uświęca każdą sprawę.

Nie jesteście dość wielcy, aby nie zaznać nienawiści i zawiści. Bądźcie więc dość wielcy, aby się tego nie wstydzić!

Z człowiekiem jest wszakże jak z drzewem. Im bardziej dąży ku wysokościom i jasnościom, tym silniej jego korzenie ciągną ku ziemi, w dół, w ciemność, głębię: w zło.

Gdybym chciał oburącz potrząsnąć tym drzewem, nie potrafiłbym tego uczynić. Ale wiatr, którego nie widzimy, dręczy je i gnie, w którą chce stronę. Najgorzej dręczą nas i gną niewidzialne ręce.

Uwierzyłbym tylko w takiego boga, który potrafi tańczyć.

Odważnych, beztroskich, drwiących, brutalnych - takich nas chce mądrość; ona jest niewiastą i zawsze miłuje tylko wojownika.

To, że każdemu wolno posiąść umiejętność czytania, szkodzi z czasem nie tylko pisaniu, ale i myśleniu.

W górach najkrótsza droga wiedzie od szczytu do szczytu, ale po to trzeba mieć długie nogi. Przypowieści winny być szczytami, a ci, do których się mówi - wielcy i rośli.

Ale czym innym są myśl, czyn i obraz czynu. Między nimi nie obraca się koło przyczyny.

Człowiek jest czymś, co trzeba przezwyciężyć.

Kogo płomień zazdrości otoczy, ten na koniec, jak skropion, zatrute żądło skieruje przeciw sobie.

Wzgardzicielom ciała chcę rzec me słowo. Nie, aby inaczej i innych uczyli, lecz by własnemu ciału powiedzieli „żegnaj” - a więc umilkli.

Cierpienie i niemożność - one stworzyły wszystkie zaświaty;

Mniej bezpiecznie czułem się wśród ludzi niż pośród zwierząt [...]

Spojrzyj na tych wyznawców wszelkich wiar! Kogo nienawidzą najbardziej? Tego, kto burzy ich tablice wartości, burzyciela, obrazoburcy - tym zaś jest twórca.

Kto karmi głodnego, krzepi własną duszę: tak mówi mądrość.

Pragnę nauczać ludzi, jaki jest zamysł ich bytu; zamysłem jest nadczłowiek, błyskawica z ciemnej chmury człowieka.

[...] nie ma tego, o czym mówisz: ani diabła, ani piekła. Dusza twa zemrze prędzej jeszcze niż twoje ciało, nie lękaj się zatem niczego.

Nadchodzi czas godnego największej wzgardy człowieka, który sam sobą już nie będzie umiał gardzić.

Trzeba jeszcze mieć w sobie chaos, aby móc zrodzić tańczącą gwiazdę.

Miłuję tego, kto nie chce mieć zbyt wielu cnót. Jedna cnota jest nią bardziej niż dwie, bardziej jest bowiem węzłem, na którym ów dopust zawisa.

Co w człowieku wielkie, to że jest mostem, a nie celem; co w człowieku można miłować, to że jest on przejściem i zejściem.

Człowiek jest liną, zawiązaną między zwierzęciem a nadczłowiekiem, liną ponad przepaścią.

To nie grzech wasz - to wasze umiarkowanie woła o pomstę do nieba, wasze skąpienie nawet w grzechu woła do nieba!

Zaprawdę, brudną rzeką jest człowiek. Trzeba być morzem, aby móc przyjąć brudną rzekę, samemu się nie brukając.

Zaklinam was, bracia moi, dochowajcie wierności ziemi, a nie dawajcie wiary tym, którzy mówią wam o nieziemskich nadziejach! Truciciele to są, czy wiedzą o tym, czy nie.

Niegdyś byliście małpami, a i teraz jeszcze człowiek bardziej jest małpą niżeli jakakolwiek małpa.

Będę nauczał was nadczłowieka. Człowiek jest czymś, co trzeba przezwyciężać.

[...] Bóg nie żyje!

W co motłoch nauczył się niegdyś wierzyć bezpodstawnie, któż by mógł to, ujawniając grunt i podstawy - obalić?