Cytaty o państwie
70 cytatów · 36 autorów
Cytaty
Miasteczka wciąż funkcjonują w obrębie państwa narodowego, podczas gdy metropolie należą już do cywilizacji światowej.
s. 191
Maniok rośnie pod ziemią, wymaga niewielkich nakładów pracy, łatwo go ukryć, dojrzewa przez cały rok oraz, co najważniejsze, można go bezpiecznie pozostawić w ziemi i nadal przez trzy lata pozostanie jadalny. Jeśli państwo rości pretensje do twojego manioku, to musi przyjść i go wykopać, bulwa po bulwie, po czym zostaje z ładunkiem ciężkim i mało wartościowym. Z punktu widzenia dawnego poborcy podatkowego najłatwiej zarządza się roślinami ziarnistymi (zwłaszcza ryżem), a najtrudniej korzeniami i bulwami.
s. 46
Praktycznie wszystkie klasyczne państwa opierały się na roślinach zbożowych. (…) Historia nie odnotowała państwa opartego na manioku, sagowcach, jamsie, taro, bananach, owocach drzewa chlebowego lub słodkich ziemniakach.
s. 45
To, co czyni nas kruchymi, to fakt, że instytucje nie są zdolne do posiadania takich samych cnót (honor, prawdomówność, odwaga, lojalność, wytrwałość) jak jednostki.
s. 158
O historii świata myślimy często jako o prehistorii państw – polskiego, chińskiego czy rosyjskiego. Przez większość dziejów jednak zdecydowana większość populacji żyła we wspólnotach bezpaństwowych. Moment przełomowy, od którego ludzkość zaczęła żyć pod parasolem państwa, nadszedł mniej więcej koło roku 1600. Jest to też, oczywiście umowny, początek rewolucji dyscypliny i kaźni. (…) To właśnie bezpaństwa stanowiły ucieleśnienie plebejskiej utopii o świecie bez nędzy i przemocy. Utopii, w którą wierzyli także ci znajdujący się pod jarzmem pańskiej niewoli. (…) Z punktu widzenia państwa ludność, która uciekała do bezpaństw składała się z łotrów i kryminalistów. Przymiotnikiem „nierobotny” odróżniano w dokumentach rozbójników od chłopów – zbójem był ten, kto odmawiał roboty, kto nie chciał się poddać przymusowej pracy.
s. 187
Wielkim wysiłkiem Polaków zewnętrznie nasz kraj w dużym stopniu upodobnił się do państw Zachodu i możemy być z tego dumni. Ale w środku Polska wciąż nie jest krajem naszych marzeń – pod względem łatwości i wygody życia, jakości opieki zdrowotnej, funkcjonowania urzędów, poziomu korupcji, jakości sądownictwa, policji, szkolnictwa czy nauki.
Zdrowie w świecie społecznym nie jest stanem naturalnym, lecz sztucznym. Nie układ je odbiera, lecz państwo je narzuca. Kaczyński zamiast naprawiać to, co realne, czyli słabe państwo, ścigał to, czego nie było, czyli wszechmocny układ.
s. 150
Królestwo to prawo, to pewność poddanych, że i ono spełnia swoje obowiązki.
s. 715
Religia to sprawa państwowa. Ale wiara to rzecz prywatna, intymna niemalże.
s. 184
Państwo nie wynagradza ludzkiego cierpienia… Co najwyżej raczy je oszukiwać.
s. 62
Że hasła oświatowe wyprzedziły hasła wychowawcze, dziwić nie powinno. Wychowanie jest przede wszystkim zadaniem rodziny i Kościoła, i obie te instytucje, choć nieraz ograniczone i krępowane w swej działalności, mogły do pewnego stopnia wypełniać swe zadanie. Oświata natomiast, tj. kształcenie umysłu jest przede wszystkim zadaniem szkoły, a ta coraz bardziej przechodziła w ostatnich czasach w ręce władz państwowych i stawała się narzędziem powolnym w ich ręku.
s. 22
Z chwilą gdy pierwiastek demokratyczny doszedł do głosu, nader ważnym stało się uzyskać wpływ na opinię publiczną i to na dalszą metę, co wymagało owładnięcia i szkolnictwa. Toteż na centralnym odcinku frontu kulturalnego, jakim jest szkoła, zakusy etatyzmu wnet się zaczęły objawiać.
s. 72




















