Fryderyk Nietzsche

Dobrzy zawsze byli początkiem końca.

Niedobrane pary uważałem zawsze za najgorszych mściwców; całemu światu każą odpłacać, że nie chodzą już pojedynczo.

Chęć wyzwala, albowiem chcieć, to tworzyć: tak nauczam.

[...] ze wszystkich skarbów najpóźniej odkopuje się własny;

[...] czego nie można już miłować, winno się - ominąć!

A jeśliby ci zabrakło wszystkich drabin, to naucz się wspinać po własnej głowie.

Ziemia [...] ma skórę; a skóra ta choruje. Jedna z tych chorób zwie się na przykład człowiekiem.

Bo tylko gdzie są groby, są też zmartwychwstania.

Tak, coś nie do zranienia, nie do pogrzebania jest we mnie, coś rozsadzającego skały: nazywa się to moją wolą.

Bądźcie nieufni wobec wszystkich, w których przemożna jest żądza karania. [...] Bądźcie nieufni wobec wszystkich, którzy dużo mówią o swojej sprawiedliwości.

A gdy przyjaciel uczyni ci co złego, powiedz: „Wybaczam, coś mi uczynił; ale żeś sobie to uczynił - jakże mógłbym ci przebaczyć!”

Ale, żeby całkiem odkryć przed wami serce, przyjaciele: gdyby istnieli bogowie, jakżebym ja wytrzymał, by nie być jednym z nich. Zatem bogowie nie istnieją.