Cytaty o mizantropii

Trzeba być wariatem, by rozpaczać nad zniknięciem Człowieka, zamiast wykrzyknąć: co za ulga!

Nie ma nikogo, komu w tej czy innej chwili nie życzyłbym śmierci.

Kochanie, ludzie to gorsza trucizna aniżeli alkohol i tytoń.

Dobry człowiek to martwy człowiek.

Nowe, nieprzezwyciężone uczucie z każdą chwilą opanowywało go coraz bardziej: był to jakiś bezmierny, prawie fizyczny wstręt do wszystkiego, co napotkał i co go otaczało, wstręt przekorny, zły i nienawistny. Wstrętni mu byli wszyscy przechodnie, wstrętne mu były ich twarze, ruchy, kroki.

Ludzie są z reguły niewypłacalni, tzn. obcowanie z nimi nie daje mu nic, co by rekompensowało sprawioną przez nich nudę, kłopoty i przykrości oraz samozaparcie, jakiego to wymaga.

Człowiek – persona non grata.

Po co mi cała ta banda, która się sprzysięgła przeciwko mnie? Co mnie obchodzi ten świat? W tak podłym świecie nie mam czego szukać. Niechaj się inni dławią tą swoją podłością!

Jedyni ludzie, z którymi naprawdę się rozumiałem, nie pozostawili żadnych dzieł. Na swoje szczęście lub nieszczęście nie byli pisarzami. Byli czymś więcej, bo mistrzami wstrętu.

Jedynym nieprzyjacielem, którego znałam w moim dotychczasowym życiu, był człowiek.

Mniej bezpiecznie czułem się wśród ludzi niż pośród zwierząt [...]

Wierzę w ocalenie ludzkości, w przyszłość cyjanku...