Miłość i cienie

Żyjemy w strasznych czasach (…) musimy sobie nawzajem pomagać.

Żałowała tylko okazji, którymi wzgardziła, ręki, której nie wyciągnęła, łez, których nie przelała, i ust, których nie zdążyła ucałować.

Wykształcili w sobie nową wytrwałość, zrodzoną z cierpienia i z potrzeby. Zdołali przeżyć najtrudniejsze chwile dzięki miłości, która ich nigdy nie zawiodła i dla nich znaczyła więcej, niż wszystko inne.

Ten przeklęty los, który goni nas, budząc raz po raz lęk przyczajony we wnętrznościach.

Wprawdzie nie szata zdobi człowieka, mślala, no ale jak cię widzą, tak cię piszą.

Wciąż musiał przystosowywać nastrój do potrzeby chwili, ale gdy wieczorem w ciszy swego pokoju podsumowywał miniony dzień, dochodził do wniosku, że w natłoku ciągłych wyzwań najlepiej nie myśleć za dużo, to pozwoli uniknąć sytuacji, że strach albo gniew sparaliżują go.

Trzeba im było odwagi, by przeciwstawić się cierpieniom, upadkom, wykrzesać siłę ducha i podnosić się z upadku jeden raz i tysiąc razy, żeby się przystosować i żyć wśród obcych.

Zdjęcia oszukują czas, utrwalają go na skrawku papieru, który jest zupełnie pozbawiony duszy.

Zawodowa rywalizacja ludzi na najwyższych stanowiskach prowadziła do popełniania karygodnych błędów i znikomej skuteczności działań.

Strach jest silniejszy od miłości i nienawiści.

Lenistwo i czystość prowadzą do melancholii.

Nieobecność działa tak samo jak upływ czasu.

Miłość ocaliłaby ich przed samotnością, najgorszą rzeczą, jaka może spotkać człowieka na starość.

Cierpienie powodowało, że stawała się twarda jak kryształ

Prędzej czy później każdemu przyjdzie odpowiadać za swoje czyny.

Pewność kobiety świadomej swej urody nadawała śmiałego rytmu jej krokom.

Starał się zawsze działać rozważnie, świadomy że uleganie emocjom może kosztować życie.

Słów raz wypowiedzianych nie da się cofnąć.

Bogaci nie mieli kłopotów egzystencjalnych, a wszyscy inni, choć rozpaczliwie potrzebowali pomocy, nie mogli sobie pozwolić na luksus terapii psychologicznej. Zaciskali zęby i znosili swój los w milczeniu.

Nieszczęście nosi się we krwi.

Najgorsze przy starości jest to, że ludzie nie mają dla nas szacunku i traktują nas jak niegrzeczne dzieci. Żyłam po swojemu. Niczego mi nie brakowało. Dlaczego odbiera mi się prawo do godziwej śmierci.

Nic tak nie wyczerpuje sił wewnętrznych jak poczucie prowizorki.

Nie, to nie oni padli ofiarami obłędu, to świat dostał pomieszania zmysłów.

Nie wie pani, że nieszczęście nie wybiera?

Irene zdarzyło się kilka razy w życiu pójść za głosem intuicji. Wierzyła w przeczucia i przypuszczał, że siłą umysłu może wywołać pewne zdarzenia.

Sprawiedliwość była zapomnianym pojęciem w tym języku, jakim już prawie nikt się nie posługiwał, z uwagi na to, że istniały w nim słowa i zwroty wywrotowe, na przykład: wolność.

Diabeł też wie tyle nie dlatego, że jest diabłem, ale dla tego że ma swoje lata.

Koniec końców piękno to wyłącznie kwestia przekonań.

Jak wszędzie tam, gdzie zbyt wiele udręki i cierpienia, rodziła się międzyludzka solidarność, niczym balsam kojący ból.

Byli zapomnianymi ofiarami wichru, który rozproszył ludzi we wszystkich kierunkach, maruderami w diasporze, zostali w tyle pozbawieni własnej przestrzeni, własnego miejsca w tych nowych czasach (…) Zajęci byli odsuwaniem od siebie śmierci w ten sposób, że nieustannie o niej myśleli, wyprzedzali jej nadejście, obawiali się jej.

Coraz bardziej mizerny, spędzał bezsenne noce i pełne upokorzeń dni. Stukał do wielu drzwi, wyczekiwał godzinami w poczekalniach, odpowiadał na ogłoszenia w gazetach, a na końcu tej drogi poddał się rozpaczy. Bez pracy powoli tracił tożsamość. Gotów był przyjąć jakąkolwiek posadę, za byle jakie wynagrodzenie, bo nade wszystko chciał poczuć się znowu komuś potrzebny. Jako bezrobotny był człowiekiem z marginesu, anonimową istotą nikomu nieznaną, nie robił nic użytecznego, co było miarą wartości człowieka w tym świecie, w jakim przyszło mu żyć. (…) Żona (…) nie zdołała jednak ocalić go przed coraz silniejszym poczuciem opuszczenia. Poddał się apatii, która odebrała mu poczucie czasu teraźniejszego, wyssała wszystkie siły i pozbawiła poczucia jakiejkolwiek wartości. Został z niego cień człowieka (…) jego wola załamała się ostatecznie. Wygasło pragnienie życia i podjął decyzję o zaśnięciu na zawsze.

Powszechne domaganie się prawdy okaże się silniejsze niż strach.

Lata dyktatury sprawiły, że dyskrecja gwarantowała przeżycie.

Był to świat biedy i niedostatku, gdzie jedyną pociechę stanowiła ludzka solidarność.

Lealowie nie myśleli o wymaganiach, jakie stawia śmierć. Jak wszyscy ci, co kochają życie, czuli się nieśmiertelni.

Pamięć przeżycia zmysłowego jest krucha.

Nie był złym człowiekiem (…) Zmienił się później, kiedy miał więcej władzy i przed nikim nie musiał się tłumaczyć.

Od nieobecności tylko krok do zapomnienia.

Logika nie ma nic wspólnego z moimi koszmarami ani z tą rzeczywistością, w jakiej żyjemy.

Będziecie dysponować tylko czasem teraźniejszym. Nie traćcie energii na płacz za przeszłością i na marzenia o jutrze. Nostalgia wyczerpie was i zniszczy, to nałóg wszystkich wygnańców (…) trzeba mieć jakieś poczucie stałości.

Dzieci są (…) jak kwiaty i jak chleb – błogosławieństwem Bożym.

Bierne posłuszeństwo największą cnotą. Ludzie poddani despotycznej dyscyplinie panicznie obawiają się każdego, kto żyje wolny. Pragną siłą narzucić innym tę samą brutalną dyscyplinę i głupi porządek, którego sami są ofiarami.

Odważny i milczący – taki powinien być dobry żołnierz.

Lepiej mimo wszystko żyć nie umierać.