Cytaty o depresji
36 cytatów · 29 autorów
Cytaty
Niektórzy po rozstaniu uciekają w pracę, spotykają się z ludźmi, biorą na siebie mnóstwo zajęć, żeby nie myśleć. Ale to droga donikąd. Jedyne rozsądne i konstruktywne rozwiązanie to alkoholizm i depresja.
Z niejednego pieca antydepresanty jadłem.
Umysł pogrążony w cierpieniu staje się coraz cięższy, aż w końcu waży tak dużo, że wciąga człowieka w nieprzebytą otchłań.
Rozdział 8: always · s. 257
Niepokój i depresja są czasami wynikiem prawdziwych trudności życiowych. Zwykle jednak są rezultatem wyimaginowanych niepowodzeń. Kobieta lub mężczyzna, którzy uważają, że kogoś zawiedli lub nie potrafili spełnić własnych oczekiwań, przeżywają w rezultacie ogromne cierpienia.
s. 130
Kiedy myślałam o tym, że prawie wszyscy ludzie świata zaczynają życie w takim ciele, jakie mieli mieć, a mnie – jak wtedy zakładałam – nigdy nie będzie stać na namiastkę tego, co oni mają na starcie, transpłciowość, aspołeczność i odwieczna depresja zlewały się w jedno. Czyjeś proste i oczywiste było moim nieosiągalnym – nieważne, czy chodziło o pójście do pracy, stawienie się w urzędzie, czy podążanie za swoimi fizycznymi pragnieniami. Czułam się jak duch.
s. 198
Ale jeśli się kogoś kocha, to chyba nie powinno się odpuszczać. Powinno się mu pomóc wydobyć się z depresji. W zdrowiu i w chorobie, i tak dalej.
Wstawał rano, człapał przez zimny korytarz do kuchni i łykał małe białe świństwo, popijając rozpuszczalną kawą z Aldika. I nadal było jak było, codzienna walka z samym sobą. Żeby wstać. Żeby być. Gdyby tak nie wstawać. Przespać to wszystko, przespać życie, siebie.
Wszystko jest czarne. Świat naprawdę traci kolory, gaśnie światło. Jakby ktoś poruszył pokrętłem od telewizora. Wieczna, zimowa noc. Wszystko robi się ciężkie, nieruchome… Nawet twoje ciało. Masz ochotę tylko leżeć, wszystko jest ci obojętne, chcesz tylko umrzeć. Czas w ogóle nie płynie. Nie ma przyszłości. Każda chwila jest taka sama. Jesteś zanurzony w oceanie zimnego bólu, bez światła i bez dźwięku – cały czas mówi płaskim, bezbarwnym głosem. – Twoje myśli to ciągły chaos. Nie wiesz, co się dzieje, nie wiesz już, kim jesteś. Wiesz tylko, że jesteś szlamem, najniższą formą życia, winną każdej zbrodni. Boisz się decyzji. Wszystkich. Nie umiesz ich podjąć. Jak można coś robić, kiedy nic nie ma sensu, kiedy nie ma przyszłości, a pewne są tylko cierpienie i śmierć? Nie masz też sił, by próbować coś zmienić. Jesteś pustą, wystygłą skorupą. Wyładowaną baterią. Twoje ciało zmienia się w ciemną trumnę. Czujesz, jak się rozkłada, jak wysycha w nim energia życiowa. Rozsypuje się, starzeje. Z każdym oddechem jest coraz ciemniej i masz coraz mniej sił. Toniesz w ciemnej, zimnej wodzie.
Powiedziałam coś głupiego - chyba się zabiję. Uciekł mi autobus - lepiej skończyć z tym już teraz. Nawet dobro miało swój udział w debacie: podobał mi się film - może jednak nie warto się zabijać?
Nieskończone znużenie,
Każdy dzień to wysiłek,
Przy którym nie pozwolisz sobie po prostu na upadek.
Po co to wszystko?
Jaki sens ma ta
Męczarnia?
Dlaczego nie
Paść?
Zasnąć na zawsze.
Wreszcie spokój.
Iluzja?
Nigdy nie zetknąłem się z osobowością depresyjną, której dziecięce Ja, nie czułoby się znienawidzone przez osobę dorosłą.
– Ta biedna mała musiała mieć diabelskiego bluesa.
– Co to jest diabelski blues? – zapytałam. (…)
– Niektórzy mówią na to depresja. Ja mówię, że to najgorszy rodzaj żałości. Najżałośniejsza żałość, ot co.





















