Cytaty
Nikt nie ma snów, które jego nie dotyczą.
wypowiada Maks Demian · Rozdział siódmy, Pani Ewa
[...] bez śmierci nie pojawia się nic nowego. To okropniejsze, niż przypuszczałem.
wypowiada Maks Demian · Rozdział siódmy, Pani Ewa
Nie powinien pan oddawać się pragnieniom, w które pan nie wierzy. [...] Musi pan albo umieć z tych pragnień zrezygnować, albo pragnąć ich całkowicie i prawdziwie. Jeśli zdoła pan raz prosić tak, że w samym sobie będzie pan pewien spełnienia tej prośby, spełni się ona.
wypowiada Pani Ewa · Rozdział siódmy, Pani Ewa
Jedno tylko wydawało się nam obowiązkiem i losem: aby każdy z nas stał się w pełni samym sobą i tak całkowicie żył w zgodzie z istniejącym w nim zalążkiem natury i jej wolą, iżby niepewna przyszłość znalazła nas gotowymi na wszystko, cokolwiek nam przyniesie.
wypowiada Emil Sinclair · Rozdział siódmy, Pani Ewa
[...] przyjął mnie mój los: jak matka i jak kochanka. I do niego należę, a więcej do nikogo.
wypowiada Emil Sinclair · Rozdział siódmy, Pani Ewa
Narodzić się jest zawsze trudno. Wie pan, że ptak z wysiłkiem musi dobywać się z jajka. Niechże się pan cofnie myślami i zada sobie pytanie: czy istotnie ta droga była tak trudna? Tylko trudna? Czy nie była także i piękna? Czy znalazłby pan inną, piękniejszą i łatwiejszą?
wypowiada Pani Ewa · Rozdział siódmy, Pani Ewa
Do domu nie wraca się nigdy [...]. Ale tam, gdzie zbiegają się przyjazne drogi, cały świat przez chwilę wydaje się domem.
wypowiada Pani Ewa · Rozdział siódmy, Pani Ewa
Wszędzie szukali ludzie „wolności” oraz „szczęścia” gdzieś poza sobą, wyłącznie ze strachu, że przypomną im o własnej odpowiedzialności, o własnej ich drodze.
wypowiada Emil Sinclair · Rozdział siódmy, Pani Ewa
Europa przez sto, a nawet więcej lat, wyłącznie tylko studiowała i budowała fabryki! I oni teraz wiedzą dokładnie, ile gramów prochu potrzeba na to, żeby zabić człowieka, ale nie wiedzą, jak modlić się do Boga, nie wiedzą nawet, jak można przez godzinę wesoło się bawić.
wypowiada Maks Demian · Rozdział siódmy, Pani Ewa
Człowiek lęka się jedynie wtedy, gdy sam ze sobą nie żyje w zgodzie.
wypowiada Maks Demian · Rozdział siódmy, Pani Ewa
Wszystko bowiem, co teraz istnieje jako wspólnota, jest tylko tworzeniem stada. Ludzie garną się ku sobie, ponieważ wzajemnie siebie się obawiają - osobno panowie, osobno robotnicy i osobno uczeni!
wypowiada Maks Demian · Rozdział siódmy, Pani Ewa
Wszędzie [...] panuje zbiorowość i tworzą się stada, nigdzie jednak nie ma swobody ani miłości. I wszelkie rodzaje tej wspólnoty, od korporacji studenckich i związków śpiewaczych, aż po struktury państw, są tworami powstałymi z przymusu, wspólnotą zrodzoną z lęku, ze strachu, z trudnych sytuacji, we wnętrzu swoim przestarzałą już, przegniłą i bliską upadku.
wypowiada Maks Demian · Rozdział siódmy, Pani Ewa
