Hermann Hesse

[...] mądrość nie prowadzi do niczego.

Mądrzy ludzie zawsze co pewien czas dowodzą, że wszystko jest tylko urojeniem.

[...] namiętność jest zawsze zagadką i nie daje się uzasadnić, i niestety to prawda, że życie nie chroni swych najpiękniejszych dzieci i że często najwspanialsi ludzie muszą kochać akurat to, co ich rujnuje.

[...] to, czego przy całej naszej woli i wysiłku nie możemy osiągnąć, czasami nieoczekiwanie przychodzi samo [...].

[...] to, co ludziom wspólne, znaczy o wiele więcej aniżeli to, co każdy ma dla siebie i przez co odróżnia się od innych.

Kto nie cierpi na myślenie, tego cieszy ranne wstawanie i jedzenie, i picie, ten znajduje w tym zaspokojenie i nie chce nic innego.

Myślę, że w życiu można wyznaczyć bardzo dokładną granicę między młodością i starością. Młodość kończy się wraz z egoizmem, podeszły wiek zaczyna się jednocześnie z życiem dla innych.

Biblia jest dobra, to droga do wiedzy. Ale jeszcze nie sama wiedza.

Ludzie są po prostu różni. Jeden robi się dziki, kiedy słyszy prawdę, a inny nie może ścierpieć frazesów.

[...] prawdziwa sztuka czyni samotnym i wymaga od nas czegoś, co nadwątla nasze zadowolenie z życia.

Nauczyciel wie mnóstwo rzeczy, ale same nudziarstwa.

Zrób ten krok i raz odrzuć precz wszystko, a przekonasz się, że świat ma dla ciebie w zanadrzu jeszcze tysiące cudów.