Cytaty o tęsknocie

Właściwie myślę, że bardziej za nią tęsknię niż ją kochałem.

Kiedyśmy się rozstali, byliśmy jak dwoje dzieci, które gwałtownie zaprzyjaźniły się na jakichś imieninach i teraz patrzą na siebie, podczas gdy rodzice odciągają je za ręce, i jest w tym jakiś słodki ból i jakaś nadzieja, i już się wie, że jedno ma na imię Tony, a drugie Lulu, i to wystarcza, żeby serduszko było jak poziomka i...

Gdyby za każdym razem, kiedy o tobie myślę, wyrastał kwiat, ziemia byłaby jednym wielkim ogrodem.

Niektóre doświadczenia i przeżycia są nam dane tylko raz. Nostalgia i tęsknota przyprowadza nas czasem znowu na górę Tabor, ale tam już nie ma Obłoku. Tylko szare kamienie i żwir skrzypią pod butami.

Tak właśnie działa pożądanie. Rozkwita jedynie w poczuciu braku i tęsknoty. Gdy jednak tylko jego obiekt znajduje się w zasięgu ręki, zaczyna gasnąć. To jedna z zasad fizyki, coś w rodzaju prawa ciążenia, bo przecież nie można pożądać czegoś, co się już ma.

Stojąc teraz na pustym chełmskim rynku, przypomniałem sobie, co mi kiedyś powiedział pewien młody człowiek z Chełma.

Kiedy skończył piętnaście lat, spakował do koszyka kilka książek, parę sztuk bielizny i powiedział, że wyjeżdża w świat. Wtedy zawołał go dziadek, zamożny człowiek, i powiedział: „Czy słyszałeś, żeby się śmiano z Nowego Jorku, z Londynu? Świat, który nie śmieszy, jest trudnym światem. A jak będziesz w wielkim świecie, zobaczysz, że tam czerpią z nas, grzeją się przy naszym ogniu, bo bez Chełma jest bardzo zimno, będziesz za nami tęsknił…”.

I miał rację ten dziadek z Chełma.

Dopiero kiedy straciliśmy ten serdeczny śmiech, dostrzegliśmy okrucieństwo świata i wielkość Chełma.

(...) niesamowite, ile uczuć może wzbudzić głos, za którym tak bardzo się tęskniło.

(…) wywiązała się rozmowa o ludziach, kamratach, którzy są hen gdzieś daleko za morzem i za którymi się tęskni. (…)

Długo trwała ta rozmowa pełna tęsknoty, której wyrazem było walenie w stół pięściami oraz rozpalony wzrok. I chciało się wstać od stołu i krzyknąć na cały głos: „Słuchajcie, żeby was wszystkich diabli wzięli!”. Tak dojmujący był ból duszy… Przekrzykiwali się, jakby się o coś burzliwie spierali, jakby się kłócili, jakby za chwilę mieli się chwycić za łby. Twarze wszystkich były czerwone jak ogień, a oczy gorzały. Tęsknota sprawiała tak przeszywający ból, jakby grube dyszle furmanek rozdzierały im wnętrzności, czego oni, krztusząc się i dusząc, nie mogli po prostu znieść…

Gdy wszystko traci dla nas znaczenie i pozostaje nam tylko świadomość Kṛṣṇy, osiągamy najwyższą doskonałość. Dlatego pasterki z Vṛndāvany są tak wzniosłe. Nie mogły zapomnieć o Kṛṣṇie ani na chwilę. Kiedy Kṛṣṇa szedł do lasu z krowami i cielętami, pasterki czuły niepokój. „Kṛṣṇa spaceruje boso” – myślały. „Na ścieżce leżą kamienie i ciernie. Pewnie ranią Jego lotosowe stopy – tak miękkie, że gdy kładzie je na naszych piersiach, nawet one wydają się twarde”. Pochłonięte całkowicie tymi myślami płakały. Tak bardzo pragnęły ujrzeć Kṛṣṇę powracającego wieczorem do domu, że stały na ścieżce i wypatrywały Go. Na tym polega świadomość Kṛṣṇy.

Myślisz, że wystarczy kogoś mocno tulić, żeby być blisko niego. Myślisz, że możesz kogoś przytulić tak mocno, że odciśnie się w tobie i będziesz go czuć, nawet gdy już się od ciebie odsunie.

Najgorszą ze wszystkich nieobecności jest poczucie utraconego świata, które nigdy nas już nie opuści.

Stawiam sobie pytanie, na które chyba nigdy nie znajdę odpowiedzi: dlaczego, kiedy jestem tam, to tęsknię za górami, a kiedy jestem tutaj, skazany na bezczynność, tęsknię za tym zwykłym życiem?