Cytaty o relacjach międzyludzkich

Żadna historia nie jest oderwana od innych. Czasami historie splatają się ze sobą, a czasem pokrywają się wzajemnie, tak jak rzeka pokrywa kamienie.

Wojna wiązała ludzi jak magnes, ale jak magnes mogła ich też odpychać.

(…) wszyscy jesteśmy powiązani z innymi ludźmi, a ci inni ludzie powiązani są z jeszcze innymi, i że świat pełen jest ludzkich historii, ale wszystkie te historie stanowią jedno.

Obcy (…) są rodziną, którą dopiero masz poznać.

Pierwszy związek jest zawsze bardzo kruchy, podatny na różne wstrząsy, ale jeśli jest dobry, trzeba walczyć o jego zachowanie.

Utrzymywać związek to kierować się miłością własną, nie miłością do partnera.

Dwoje ludzi to nie jest rzeczywistość, to przede wszystkim marzenie, jakie się snuje.

– W gruncie rzeczy on uratował panu życie?

– Dlatego nazywam go swoim Dobroczyńcą.

– Uratował panu życie, ale zrobił to nie dla pana, tylko dla siebie. Żeby posłużyć się panem dla polepszenia własnego życia.

– Każdy tak robi, prawda? Wszyscy posługują się wszystkimi.

– Ach tak? A mną w jakim celu się pan posługuje? A moim ojcem?

– Żeby uwierzyć, że życie jest piękne. Żeby przestać myśleć o sobie.

(…) każdy związek jest domem, do którego klucze znajdują się w rękach mieszkańców. Jeśli zamknie się ich od zewnątrz, dom stanie się więzieniem, a oni więźniami.

Wciąż spotykam tych samych ludzi – myślał – dlaczego nie spotykam pozostałych?

W tłumie można mieć nadzieję na bliższy kontakt, nie ryzykując nawiązywania owych kontaktów.

Kiedy się z kimś dzieli życie, patrzy się na jego twarz zamiast w lustro. Widzi się swój uśmiech w czyimś uśmiechu; widzi się wzbierający w swoim wnętrzu gniew, zanim jeszcze wybuchnie. Widzi się sarkazm; widzi się miłość. Kiedy się mieszka samemu, trzeba polegać na lustrze, pokrytym z tyłu srebrną farbą, a żadna tafla, choćby pokryta od tyłu srebrem, nigdy nie powie prawdy. Ojciec powiedział jej kiedyś: „Lustra są dobre do jednego: przyłożone do ust zmarłego człowieka pozwalają zyskać pewność, że nie żyje naprawdę”.