Cytaty o przeprosinach

Nie słowami prosi się o wybaczenie.

Lepiej prosić o wybaczenie niż o pozwolenie.

Kiedy popełniamy błąd (...) zazwyczaj wystarczy przeprosić, by załatwić całą sprawę. Czasami jednak przeprosiny nie przynoszą spodziewanych efektów i większość ludzi nie ma pojęcia, dlaczego tak się dzieje. A powód jest całkiem prosty: najwidoczniej to, co zrobili, nie było błędem, zwykłą pomyłką, ale świadomym wyborem... Wiele osób nie dostrzega różnicy między jednym a drugim.

(…) przeprosiny to zabawna sprawa. W połowie przypadków nie są szczere. A nawet jeśli są, i tak nie da się już odwrócić tego, co się zrobiło. Och, tak mi przykro, przejechałem twojego kota. Kot od tego nie ożyje a z rozdziawionego pyszczka na asfalt nadal wypływają mu flaki. Mogę ci kupić innego kota, ale to nic nie zmieni, tyle że teraz będę miał okazję przejechać również tego nowego.

„Skrupulatny”, „żarliwy”, „unicestwić”. „Apatyczny”, „letalny”, zniżkować. Świat byłby o wiele prostszy, gdyby zamiast szafować nadwyżkowymi sylabami, ludzie mówili po prostu, o co im chodzi. Słowa tylko przeszkadzają. Tego, co czujemy najmocniej – jak to jest, kiedy chłopak dotyka cię tak, jakbyś była odlana ze światła, co to znaczy być jedyną osobą, której nikt nigdy nie zauważa – nie ubieramy w zdania. Te uczucia to sęki w twardym drewnie naszych ciał, miejsca, gdzie krew płynie wstecz. Gdyby ktoś chciał znać moje zdanie (byłby to pierwszy nim zainteresowany), to powiedziałabym, że jedynym słowem, które warto mówić, jest „Przepraszam”.

Kto kocha, nie potrzebuje nigdy mówić: przepraszam.

Tylko słabi bezustannie przepraszają.

Myślę (…) że to diabelna rzecz odbierać komuś życie w taki sposób. Nie jestem za karą śmierci, moralnie czy prawnie. Może mogłem coś z siebie dać, może… (…) Byłoby bezsensowne przepraszać za to, co zrobiłem. Nawet niewłaściwe. Ale to robię. Przepraszam.

Jeśli tylko ma się odwagę przyznać do błędu, zwykle da się wszystko naprawić.

Kochanie, jesteś wielkim dzieckiem. Myślisz, że mówiąc „przepraszam”, uleczysz wszystkie omyłki i błędy minionych lat, że wymazujesz je z pamięci, że zmywasz truciznę z dawnych ran.

Przeprosiny za chwilową niedyspozycję mózgu były zasadniczym tematem wielu konwersacji: „Oooch…”, „przepraszam”, „mam nadzieję, że nie czujesz się zraniony”, „nie mogę uwierzyć, że mogłem zrobić coś takiego”, „to stało się tak nagle, że nawet nie zdążyłem o tym pomyśleć”, „jestem ubezpieczony na wypadek takich spraw”, „nie potrafię tego sobie wybaczyć”, „nie wiedziałem, że był nabity” i tak dalej i dalej.

Dlaczego ktoś miałby wymagać przeprosin? Musisz zbadać tę kwestię. Nawet jeśli ktoś zrobiłby ci jakieś świństwo, to nie ma tam miejsca na przepraszanie.