Cytaty o presji społecznej

Trudno jest jednostce utrzymać własny sposób zachowania pod naciskiem innych osób.

Każe się nam ufać nauce bardziej niż wierzyć w wartości duchowe. Karmimy nasze dusze tym, co społeczeństwo nazywa rzeczami ważnymi, a w rzeczywistości umieramy, bo zdajemy sobie sprawę, co się wokół nas dzieje. Wiemy, że zmusza się nas do robienia tego, czego nie mieliśmy zamiaru robić. Mimo to nie stać nas, żeby wszystko rzucić i poświęcić resztę dni i nocy prawdziwemu szczęściu, rodzinie, naturze, miłości. A dlaczego? Bo czujemy się zobowiązani skończyć to, co rozpoczęliśmy: osiągnąć wymarzoną stabilizację finansową, która pozwoli nam cieszyć się resztką życia we dwoje. Bo jesteśmy ludźmi odpowiedzialnymi.

Iść ciągle dalej, zostawić za sobą historię, którą nam wmówiono, i wszystko, co nam narzucono.

Jeśli zacznę się zachowywać tak, jak tego ode mnie oczekują inni, stanę się ich niewolnikiem. Muszę narzucić sobie niesłychana dyscyplinę, by tego uniknąć, bo człowiek zawsze chce zrobić komuś przyjemność – a zwłaszcza sobie samemu.

Dlaczego ludzie są nieszczęśliwi. (…) Są uwięzieni w swojej historii osobistej. Wszyscy sądzą, że głównym celem życia jest wypełnianie planu. Nikt nie zadaje sobie pytania, czy to jego własny plan, czy raczej wymyślony przez kogoś innego. Gromadzą doświadczenia, wspomnienia, przedmioty, pomysły, a to zbyt wiele do udźwignięcia. I w ten sposób zapominają o własnych marzeniach.

Jeżeli nie chcesz być lekarzem, bądźże przynajmniej kobieciarzem lub koniarzem, ale niech będzie wiadomo... niech będzie wiadomo...

Lęk przed społecznym potępieniem jest u człowieka bardzo silny i zdarza się, że przeważa on nad lękiem biologicznym.

Każdy człowiek w mniejszym lub większym stopniu odczuwa lęk przed swym otoczeniem społecznym.