Małe zbrodnie małżeńskie

[...] wolność wtedy tylko istnieje, kiedy się z niej korzysta.

[...] może to, co powinno się mieć wspólnego w związku, to wcale nie prawda, a sekret.

„Mieć” zaufanie. Nigdy się nie „ma” zaufania. Zaufanie to nie jest coś, co się posiada. To coś, czym się obdarza. „Darzy się” zaufaniem.

Jeśli chce się być pewnym wszystkiego, trzeba się zadowolić krótkimi historiami.

Człowiek pije, żeby utopić jakąś myśl, a ta przeradza się w obsesję. Podejrzenie, które chciało się odsunąć, pod wpływem alkoholu staje się żywsze, silniejsze, zajmuje coraz więcej miejsca.

Nie chcesz już ze mną żyć, ponieważ ze mną żyjesz. Nie jestem już twoją ucieczką, jestem twoim więzieniem, obijasz się o mnie, znosisz mnie.

Kochać to znaczy mieć tę wytrzymałość, która pozwala przechodzić przez wszystkie stany, od cierpienia do radości, z tą samą intensywnością.

Co to znaczy kochać mężczyznę? To znaczy kochać go na przekór sobie, na przekór niemu, na przekór całemu światu. To znaczy kochać go w sposób, na który nikt nie ma wpływu.

Mam cię bronić przed tobą samą? Chętnie będę cię bronił przed kimkolwiek, ale nie przed tobą samą...

Małe kłamstewko wypowiedziane tonem nie znoszącym sprzeciwu. To właśnie ono zamknęło mi usta.

Dziwna rzecz taka amnezja. Jakby odpowiedzieć na pytanie, którego się nie zna.

Pesymizm to przywilej człowieka, który myśli.

To bardzo przykre być zmuszonym wierzyć innym, żeby dowiedzieć się, kim się jest.

Nie potrafię kochać, nie cierpiąc.

[...] nasza epoka jest tak komfortowa, że stara się leczyć sumienie, ale nie uda jej się wyleczyć nas z tego, że jesteśmy ludźmi.