Cytaty o pochlebstwie

Główny akolita uśmiechał się jak człowiek, którego stanowisko zależy od tego, czy potrafi się zachwycać, że przecier pasternakowo-agrestowy ścieka mu z czoła.

– Milczałbyś, panie Michale. Nie większyś od sikory, to się ziarnkiem prosa pożywisz, a z naparstka napijesz. Ale ja Bogu dziękuję, że nie jestem taki misterny i że mnie nie kura z piasku zadnią nogą wygrzebała, ale niewiasta urodziła; dlatego potrzebuję jeść i pić jako człowiek, nie jak chrabąszcz, a żem od południa nic prócz śliny w gębie nie miał, dlatego mi i twoje żarty nie w smak.

Tu pan Zagłoba począł sapać gniewnie, a pan Michał wziął się za bok i tak mówił:

– Mam ja tu na udzie manierzynę, com ją dziś Kozakowi wydarł, ale kiedy mnie kura z piasku wygrzebała, to już myślę, że i gorzałka tak nikczemnej persony nie będzie waści smaczna. W twoje ręce, Janie! – rzekł zwracając się do Skrzetuskiego.

(…)

– Przechera z ciebie, panie Michale – rzekł Zagłoba – aleś chłop setny i to masz do siebie, że sobie odejmiesz, a drugiemu oddasz. Niechby się święciły te kury, co by takich żołnierzów, jak ty, z piasku wygrzebywały – ale ich na świecie podobno nie masz i nie o tobie myślałem.

Nawet móżdżek cielęcy wie, jak smakować ludziom.

Manna uznania nie zadowala nas, pożądamy trucizny pochlebstwa.

Za to, że nam zupełnie nie zależy na pochwałach, chcielibyśmy być szczególnie chwaleni.

Kiedy wiemy, że ktoś jest pochlebcą z usposobienia czy wyrachowania, wszystko, cokolwiek nam on powie dobrego, przestaje się liczyć.

[...] doświadczenie nauczyło mnie, by bardziej bać się pochlebstw niż gróźb [...].

Jest wielka różnica pomiędzy podlizywaniem się a okazywaniem życzliwości, jak chyba sama pani wie. Albo wiedziałaby pani, gdyby ciągle nie przyjmowała obronnej postawy.