Kiedy byłem dziełem sztuki

– Rzeczy na pokaz są tylko tym, czym są, drogi bracie. Płaskie. Nieme. Nie powinny pokazywać niczego innego, tylko siebie. Rzeczy na pokaz niczego nie wyrażają, należą do innych i są przez nich tolerowane tylko za tę ceną.

Sztuka jest dla człowieka, tworzona przez człowieka, ale sztuka na pewno nie jest człowiekiem.

Trzeba hałasu, żeby usłyszeć ciszę.

Wieczny recykling: mężczyzna karmił kobietę, która karmiła piersią dziecko, które siusiało na trawę, którą skubała krowa, którą doił chłop, który sprzedawał mleko mężczyźnie, który karmił żonę. Gdy już to zrozumieliśmy, mieliśmy wpadać w zachwyt.

– Widzę w tobie coś wspaniałego…

– Co takiego?

– Twoją przyszłość.

– Za bardzo mnie kochasz – mówił.

– Nigdy nie kocha się za bardzo.

– Za bardzo, bo kochasz mnie w dwójnasób. Kochasz moje malarstwo i kochasz mnie.

– To powiedz raczej, że kocham cię w trójnasób: kocham ciebie, twoje malarstwo, no i kocham tez miłość, którą cię darzę.

Sztuka nie jest imitacją.

Żaden akt nie znosi człowieczeństwa.

– W gruncie rzeczy on uratował panu życie?

– Dlatego nazywam go swoim Dobroczyńcą.

– Uratował panu życie, ale zrobił to nie dla pana, tylko dla siebie. Żeby posłużyć się panem dla polepszenia własnego życia.

– Każdy tak robi, prawda? Wszyscy posługują się wszystkimi.

– Ach tak? A mną w jakim celu się pan posługuje? A moim ojcem?

– Żeby uwierzyć, że życie jest piękne. Żeby przestać myśleć o sobie.

Papier ma lepszą pamięć niż ludzie.

Nie ma nic bardziej względnego niż piękno. Jedna róża to piękno. Dziesięć róż to coś drogiego. Sto róż to nuda.

Czasem łatwiej znieść czyjąś śmierć niż czyjeś kłamstwa.

Nie ma nic trudniejszego, niż dowieść istnienia duszy.

Do tej pory nie miałem żadnego wpływu na swoją egzystencję: zostałem poczęty przez nieuwagę i lekkomyślność, urodziłem się przez wypchnięcie, dorosłem dzięki zaprogramowaniu genetycznemu, słowem, biernie siebie znosiłem.

Człowieczeństwo jest dobrem niezbywalnym, którego nie można się pozbyć, ani nie można zostać go pozbawionym.

Co niezastąpionego mam w sobie? To, moje myśli. Moje troski. Moje przywiązania. Moje miłości.

Nigdy nie kocha się za bardzo.

Ludzie utożsamiają to, o czym się mówi, z tym, co ma wartość, robi wszystko, żeby o nim mówiono, żeby nikt nie wątpił w jego wartość.

Jako młody człowiek chciałem, żeby piękno było we mnie, byłem nieszczęśliwy. Teraz wiem, że jest ono wszędzie wokół, akceptuję je.

„Sława lepiej pasuje zmarłym [...] to wypożyczony strój, żywi wyglądają w nim śmiesznie.”

Czasami łatwiej znieść czyjąś śmierć niż czyjeś kłamstwa.

Szczęście domaga się krótkich zdań.

Rzeczy na pokaz są tylko tym, czym są [...]. Płaskie. Nieme. Nie powinny pokazywać niczego innego, tylko siebie. Rzeczy na pokaz niczego nie wyrażają, należą do innych i są przez nich tolerowane tylko za tę cenę.

[...] odrobina świadomości to zawsze jednak świadomość.

[...] sukces to zazwyczaj coś, co nie pochodzi od artysty, lecz od publiczności.

[...] doznawałem radości istnienia. [...] Że jestem czymś malutkim i wielkim zarazem: [...] kroplą w oceanie, kroplą bystrą, która zdaje sobie sprawę, że istnieje i że za jej sprawą istnieje ocean. Maleńka i wielka. Silna i nędzna.

- [...] Pan uważa, że dusza istnieje, tak?
- Niestety. To rana, która wciąż krwawi i nigdy się nie goi. Można ją usunąć tylko wraz z życiem.

Nałóg to dowód człowieczeństwa.

[...] każdy z nas ma trzy formy życia. Życie materialne: jesteśmy ciałem. Życie umysłowe: jesteśmy świadomością. I życie dyskursywne: jesteśmy tym, co o nas mówią.

Zazdrośnik pluje tylko na tego, kto go przewyższa.

Popularność to zwierzę, które karmi się samo sobą.

Jedna róża to piękno. Dziesięć róż to coś drogiego. Sto róż to nuda. Tysiąc róż, kapujesz?

Nie ma nic bardziej względnego niż piękno.

Poszedłem [...], nie żądając wyjaśnień, bo najlepszym sposobem otrzymania odpowiedzi [...] było niezadawanie pytań.

Bywa, że latami walczymy z tym, co oczywiste, a niekiedy najbardziej szalone projekty zachwycają nas od pierwszego wejrzenia.

Czas płynie powoli, kiedy czeka się na odpowiedź.

Siła piękna polega na wmówieniu tym, którzy się z nim stykają, że oni sami stają się piękni.