Kiedy byłem dziełem sztuki

Jako młody człowiek chciałem, żeby piękno było we mnie, byłem nieszczęśliwy. Teraz wiem, że jest ono wszędzie wokół, akceptuję je.

„Sława lepiej pasuje zmarłym [...] to wypożyczony strój, żywi wyglądają w nim śmiesznie.”

Czasami łatwiej znieść czyjąś śmierć niż czyjeś kłamstwa.

Szczęście domaga się krótkich zdań.

Rzeczy na pokaz są tylko tym, czym są [...]. Płaskie. Nieme. Nie powinny pokazywać niczego innego, tylko siebie. Rzeczy na pokaz niczego nie wyrażają, należą do innych i są przez nich tolerowane tylko za tę cenę.

[...] odrobina świadomości to zawsze jednak świadomość.

[...] sukces to zazwyczaj coś, co nie pochodzi od artysty, lecz od publiczności.

[...] doznawałem radości istnienia. [...] Że jestem czymś malutkim i wielkim zarazem: [...] kroplą w oceanie, kroplą bystrą, która zdaje sobie sprawę, że istnieje i że za jej sprawą istnieje ocean. Maleńka i wielka. Silna i nędzna.

- [...] Pan uważa, że dusza istnieje, tak?
- Niestety. To rana, która wciąż krwawi i nigdy się nie goi. Można ją usunąć tylko wraz z życiem.

Nałóg to dowód człowieczeństwa.

[...] każdy z nas ma trzy formy życia. Życie materialne: jesteśmy ciałem. Życie umysłowe: jesteśmy świadomością. I życie dyskursywne: jesteśmy tym, co o nas mówią.

Zazdrośnik pluje tylko na tego, kto go przewyższa.

Popularność to zwierzę, które karmi się samo sobą.

Jedna róża to piękno. Dziesięć róż to coś drogiego. Sto róż to nuda. Tysiąc róż, kapujesz?

Nie ma nic bardziej względnego niż piękno.

Poszedłem [...], nie żądając wyjaśnień, bo najlepszym sposobem otrzymania odpowiedzi [...] było niezadawanie pytań.

Bywa, że latami walczymy z tym, co oczywiste, a niekiedy najbardziej szalone projekty zachwycają nas od pierwszego wejrzenia.

Czas płynie powoli, kiedy czeka się na odpowiedź.

Siła piękna polega na wmówieniu tym, którzy się z nim stykają, że oni sami stają się piękni.