Cytaty o krytyce

67 cytatów · 50 autorów

Cytaty

  1. Dlaczego badacze literatury szukają w tekście wszystkiego z wyjątkiem wyobraźni?

    Jeden z tylu dni w Saignonie · s. 17

  2. [...] nie sposób naprawdę oskarżać, dopóki pozostaje się w tym samym systemie, co przedmiot oskarżenia.

    Z różnych stron, 99 · s. 539

  3. Do największych odkryć, na które wpadł rozum ludzki w nowszych czasach, należy moim zdaniem sztuka recenzowania książek bez ich czytania.

    277 · s. 126

  4. Nie możesz popełnić błędu, wygłaszając krytykę w obecności zainteresowanych. Zaraz spróbowaliby wziąć odwet. Jedyna konstruktywna krytyka to krytyka uprawiana za plecami.

    s. 77

  5. (...) lubię czytelnika o nastawieniu agonistycznym, gdy pył czytania już całkowicie opadnie, gdy wyciszą się emocje rozszarpujące podczas lektury zdania niczym sępy swą padlinę; zatem, gdy ów spór i przesłuchanie wygasną, wówczas dochodzi do porównania napisanego tekstu z innymi dziełami i zaczyna się roztrząsanie jak na przesłuchaniu przez wnikliwego sędziego: czy owa rzecz, nad którą ślęczeliśmy wiele godzin, nie ograbiła nas aby z czasu?

    s. 104

  6. Bez względu na to, czy ktoś mówi coś dobrego czy złego, ma do tego pełne prawo. To jego opinia. I mówi bardziej o nim niż o mnie. Wbrew temu, co przez tyle lat wcześniej myślałam, w żaden sposób nie podważa to mojej wartości.

  7. Reagowanie na słowa krytyków to trwonienie emocji; lepszym rozwiązaniem jest pozostanie w druku długo po ich śmierci.

    s. 90

  8. Mój Boże! Katolicką etykietką opatrzona jest bezkształtna mieszanina nieudolności, dyletanctwa, infantylizmu, głupoty, służalczości, nieumiejętności podejmowania rzeczywistych problemów.

    s. 126

  9. Nadmierny samokrytycyzm może prowadzić do pesymizmu i rezygnacji z wysiłku. Działa hamująco, bo nie ma dość wiary w możliwość przemiany i świętości.

    s. 252

  10. Choć diabeł był fantastyczny i żył w nieistniejących krainach, można było za jego pomocą powiedzieć wiele o tym, co bliskie i aktualne. Najważniejsze kryło się między wierszami. Wystarczyło, że narrator nadał diabłu jakiś rozpoznawalny dla gawiedzi rys, by nagle postać zupełnie fantastyczna stała się osobą z krwi i kości. To mógł być jeden szczegół, który rozumieli tylko wtajemniczeni. W ten sposób można było na przykład obmówić pana bez niebezpieczeństwa ściągnięcia na siebie konsekwencji. Im bardziej państwo są przekonani, że ich poddani plotą głupoty, opowiadają banialuki o zmyślonych krajach i nieistniejących stworach, tym przydatniejsza ludowa fantastyka jako narzędzie krytyki obowiązujących porządków.

    s. 237

  11. Duża część malarzy, pisarzy i kompozytorów to osoby narcystyczne w tym sensie, że cenią swoje poszukiwania wyżej niż stosunki międzyludzkie. Wielu z nich to samotnicy. Z drugiej jednak strony, pomimo upodobania do samotności, większość twórców pragnie komunikować się z innymi poprzez swe dzieła i czerpie satysfakcję z faktu, że dzieła te zyskują uznanie. Twórcy mogą być wrażliwi na słowa krytyki, ale wielu spośród nich wyciąga wnioski z niepochlebnych uwag, a także wykazuje otwartość na wymianę myśli z osobami, które nie w pełni podzielają ich poglądy.

    s. 12

  12. Eksperymenty psychologiczne wykazały, że aby pochwała została usłyszana, należy chwalić kogoś przeciętnie przez piętnaście sekund. Z kolei krytycyzm jest odbierany przez jego cel natychmiastowo!

    s. 68