Roland

Tylko równi sobie mówią prawdę [...].

Wszystko we wszechświecie zaprzecza nicości; nie sposób stwierdzić, że rzeczy gdzieś się kończą.

To, co zraniło cię raz, może zranić cię dwa razy.

Kiedy tylko da im się trochę czasu, słowa mogą nawet zaczarować czarodzieja.

Za nadgorliwość wymierza się taką samą karę jak za słabość.

Odkryli, że potrzeba światła może być tak samo dotkliwa jak głód.

Tak naprawdę nikt nie płaci za to srebrem [...]. Za wszelkie wyrządzone zło płaci się własną skórą.

„Dlaczego” to zakrzywiona litera i nie sposób jej wyprostować... nigdy nie zastanawiaj się dlaczego, po prostu wstawaj, ofermo. Wstawaj! Dzień jest jeszcze młody!

Kiedy zdrajców nazywa się bohaterami [...], nadchodzą mroczne czasy. Naprawdę mroczne czasy.

Ludzie domagają się tego. Wcześniej czy później, jeżeli nie ma zdrajcy, ludzie wymyślają go sobie.

Czy jakakolwiek inna zasadzka może równać się z zasadzką miłości?

Jest zbyt młody, by mógł nauczyć się nienawidzić sam siebie, ale ziarno już tam tkwi; jeśli da mu się trochę czasu, urośnie i zrodzi gorzkie owoce.

[...] duma - ta niewidzialna kość, która usztywnia kark.

Najgorsze w [...] pytaniach było jej zdaniem to, że człowiek naprawdę ma ochotę je zadać.

[...] padał z nóg, a to, że żył, wynikało wyłącznie z przyzwyczajenia.

[...] tylko Panu Bogu udaje się za pierwszym razem.

Większość tego, co pisarze piszą o swoich książkach, to wydumane brednie.

Kiedy macie dziewiętnaście lat, mogą Wam się kazać wylegitymować w barze i powiedzieć, żebyście spieprzali, żebyście gdzie indziej robili z siebie głupka, ale, na Boga, nie mogą Wam się kazać wylegitymować, kiedy siadacie, żeby namalować obraz, napisać wiersz czy opowiedzieć historię [...].